‘Ik doe niet aan de overgang’, zei ik altijd vol overtuiging toen ik een jaar of veertig was. Dan haalde ik stoer mijn schouders op over opvliegers en een extra kilootje hier of daar. Daar moest je niet heel ingewikkeld over doen.
Kom op zeg, je bent toch geen watje. De naïviteit 🙂
Mijn hele leven lang was ik een meester in ‘maskeren’, met mij ging het altijd goed. Veel van wat ik voelde zag ik als aanstellerij en mijn lat legde ik voor mezelf onbereikbaar hoog.
Achteraf bezien heb ik jaren geworsteld. Met mezelf en alles wat ik niet in de ogen wilde kijken. Verborgen trauma’s, onverwerkt verdriet en mijn hormonen. Altijd weer die hormonen die me in de loop der jaren meermaals van mijn sokken bliezen. Mijn lijf probeerde me van alles te vertellen en ik bleef mijn eigen koppige zelf door er niet naar te luisteren.
Hormonen
Ik hing mijn onrust aan allerlei kapstokjes maar nooit aan de overgang. Tot ik vorig jaar een artikel las over de overgang en heel veel schakeltjes zomaar ineens op hun plek vielen. Die frozen shoulders die hardnekkig om aandacht bleven vragen, mijn rugklachten en de constante angsten die met me op de loop gingen. De neerwaartse spiraal waardoor ik mezelf niet meer begreep en het gebrek aan vat hebben op wat dan ook.
Afgelopen jaar zocht ik hulp. Inmiddels was ik compleet vastgelopen in mijn eigen narigheid. De hormoontherapie liet me eindelijk weer slapen na een jaren vol doorwaakte nachten, EMDR hielp me bij de verwerking van een stapel trauma’s die ik verborgen hield en een zenuwblokkade verlichtte een ontstoken zenuw.
Toen realiseerde ik me pas hoe streng ik altijd voor mezelf was geweest, dat constant ‘moeten’ niet echt lekker is voor mijn balans en dat een eenvoudiger leven nou eenmaal beter bij me past. Dat ik voor mezelf moet gaan zorgen in plaats altijd eerst voor die ander. Dus doe ik nu vooral waar ik zin in heb. Een vroege wandeling tijdens zonsopgang of een luie ochtend in bed als ik daar zin in heb. Ik zing met mijn koormaatjes de sterren van de hemel en tijdens vakantie’s zwerf ik door Frankrijk met de liefste. Samen wakker worden in ons volkswagenbusje is mijn lievelings. Ik geniet van een glas rode wijn op vrijdagavond bij een knetterend haardvuur, draai plaatjes bij kaarslicht of kook verse potjes op een vrije zondag. Ik fiets vol enthousiasme door het duin voor een vroege ochtendplons in zee en kruip ’s avonds heerlijk vroeg onder de wol.
Gezondheid is een gift en dat voel je dubbel en dwars als het, voor even of altijd, ver te zoeken is.