Voorheen had ik altijd haast. Ik leefde met een gretigheid die ik ogenschijnlijk was verloren. Waslijsten vol taken en taakjes joegen me jarenlang door elke dag, snel nog even dit en oja dat ook nog. Soms vond ik nog een extra versnelling als de waslijst aan klussen tegen ‘haast onmenselijk’ aan schuurde. Maar ik vinkte altijd alles af. Uitgeteld lag ik elke avond op de bank om in de nacht uren te woelen in mijn bed, wakker te liggen of idioot te dromen.
Echt tot rust komen deed ik niet.
Niet dat ik het in de gaten had, dat continue jagen was mijn tweede natuur geworden, zo zag mijn leven er gewoon uit. Geen idee wanneer het precies is ontstaan maar heel veel jaren wist ik niet beter. Doorzetten, flink zijn en vooral niet piepen. Nee zeggen vond ik moeilijk.
Sinds die meltdown, en de reset die erop volgde, komt de rust die ik voel me nog steeds als vreemd voor. Dat stille. Mijn volledige overgave aan een slakkengangleven 🙂 En mijn directe alertheid als ik druk voel of moe ben. Ik ben waakzaam geworden waar het mijn interne thermometer aangaat.
Van alles naar niks, het is verbazingwekkend.
Taken
Nog steeds ervaar ik het dagelijks als iets vreemds, over hoe anders ik me gedraag. Over het halfleeg blijven van mijn agenda en de uren in de dag dat ik niks uitvoer. De ‘luiheid’ die ik mezelf gun.
Afgelopen week ontstond er zomaar ineens weer een lijstje aan taken. Van het ‘babyvorm’ soort, voor mijn doen tenminste. Zeven klusjes stonden erop, variërend van violen planten tot appeltaart bakken en nog wat lossigs wat ik bij elkaar verzonnen had. Iets met de was en ander huishoudelijk gedoe. Met mijn boek op de bank ploffen stond er als laatste op maar daar kwam ik niet meer aan toe 🙂
Toch deed dat lullige lijstje me goed. Het was zelfs iets waar ik enorm naar verlangd had, omdat het zo typerend was dat heel erg bij mij hoorde, en waarvan ik dacht dat ik dat deel van mezelf verloren had. Gretigheid. Enthousiasme. Dat onuitstaanbare vol van energie zijn 🙂
Dat lijstje was de bevestiging, mijn eigen ik was blijkbaar niet helemaal verdwenen het afgelopen anderhalf jaar, sterker nog, ik was weer mezelf aan het worden.
Een beetje ouder en zelfs een tikkie verstandiger…wie had dat gedacht.