Een spoor van liefde

In de hoek van mijn werkkamer staat een hobbelpaard geparkeerd. Hij staat in de stal. Hobbelpaarden moeten ook ‘slapie doen’, het leven van een hobbelpaard kan namelijk erg pittig zijn :-). Op het kladblok dat op mijn bureau ligt staan willekeurige peutertekeningen, een gezellige vondst op de momenten dat ik aan het werk ga.

Onze logeerkamer kleurt toenemend roze door speelkastelen, zoete meisjespyjama’s en een scala aan prinsessenjurken en naast de borden in de la liggen ineens drinkbekers en bordjes met oren.

Handig voor de broodjes appelstroop en bekers ‘sjokola’.

Achter de bank in de woonkamer ligt een verdwaalde pop, en steeds als die oudste kruimel op bezoek komt roept ze vol enthousiasme ‘kijk oma’ als ze haar ‘poppie’ weer terugvind. Na haar bezoek ligt de pop weer op dezelfde plek verdwaald te zijn, om steeds opnieuw gevonden te worden. 😊

Kleindochters

Haar jongere zusje doet nog weinig anders dan lachen en kletsen, maar als je vijf maanden oud bent is dat echt meer dan genoeg. Soms gaat al dat lachen ineens over in een huilbui alsof de wereld vergaat, van alles naar niks in een seconde. Zo’n hartstochtelijke huilbui betekend honger óf moe.

Na een fles of een tukkie verschijnt direct die zonnestraal weer. Ze is om op te vreten.

Verspreid door ons huis vind ik achtergelaten laagjes kleindochter zoals geplette aardbeien, restjes appelstroop of afdrukken van handjes op de keukenkastjes. Kruimels op toverstaffen. Ik ontdek losgeraakte stickers en verloren rozijnen op de vreemdste plekken. Onder de radiator staat een rijtje speelgoedauto’s, die staan netjes in de garage na een boodschappenbezoek aan de ‘appie’.

Een spoor van speelzand loopt door onze hele tuin, hier en daar onderbroken door kleine hoopjes grind. Daar zijn ijsjes gebakken( écht, dat kan) Voor op de stoep heeft ze met stoepkrijt vol passie bloemen en vlinders getekend.

Als ze weer huiswaarts zijn, en de liefste en ik hangen samen onderuit wat televisie te kijken, begint in de kast onverwacht een nog niet volledig afgedraaid speelgoedje te tingelen en met enige regelmaat vind ik tussen de kussens van de bank een leesboekje, achtergebleven na het laatste ‘tentbouwavontuur’. Ze zijn overal om ons heen, als een spoor van liefde dat voor ons achterblijft tot hun volgende bezoek.

Kleindochters, wat een rijkdom.