Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken.
Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. ( in een menigte ben ik altijd makkelijk te vinden, dat is dan wel weer handig)
Toen ik afgelopen week dus ineens vooraan moest staan, in verband met een optreden van ons koor op een poppodium, was ik nogal uhhuh…van slag. Op het randje van het podium stond ik onrustig en ongemakkelijk te zijn. Er viel niets te verstoppen, te verschuilen of weg te duiken.
Ik vond het retespannend.
Poppodium
Optreden met een band was een absoluut ‘voor het eerstje’ voor mij. Maar samen zingen met een band maakt de timing extra belangrijk. Die laatste week liep ik elke dag met mijn koptelefoon op een rondje, voor de start van mijn werkdag, om alles door te zingen. Want die microfoon die ik voor mijn snufferd zou krijgen liet me dromen over valse noten en wat nog. De soundcheck ging vlekkeloos maar toen de zaal volstroomde voelde ik ineens die kriebels in mijn buik verschijnen. Waarom wilde ik dit ook alweer?
Vanzelfsprekend heb ik me achteraf druk gemaakt om niks, want wat was het gaaf en het klonk geweldig. De liefste was er samen met onze jongste dochter om me aan te moedigen, onze vrienden stonden er en al mijn koormaatjes zijn goud waard. Die waren net als ik ‘Team Genieten’!
Gelukkig hebben we de filmpjes nog om nog een hele tijd van na te genieten 🙂
Fijn voor je. Weer een overwinning.