Eeuwige krapte

De zorg is hot. Zolang als ik me kan herinneren was er altijd wel wat, vanzelf ging het nooit.

En die krapte er al een hele tijd en heeft inmiddels wel een extra versnelling gevonden. Tijdens het corona tijdperk nam de krapte alleen maar toe. Ik vind het naïef om te denken dat we die achterstand in hadden kunnen lopen tussen de eerste en de tweede golf, alsof je binnen een paar maanden wel even genoeg geschoold personeel of omgeschoolde mensen tot je beschikking hebt.

Er is absoluut aan gewerkt, maar om dat op te lossen is tijd nodig en stabiliteit.

Voldoende tijd om een basis van ervaring op te bouwen. Daarbij is ons beroep niet sexy, te weinig jonge mensen kiezen voor een zorgberoep. Dus neemt de schaarste hand over hand toe. En ook de voorgenomen bezuinigingen zal ons imago weinig goed doen. Ons imago en de onrust.

Ik heb een groot deel van mijn werkend leven ‘op de vloer gestaan’ en in mijn ogen kosten veranderingen tijd, energie en inzet. Wat verandering vooral niet nodig heeft is verandering op verandering op verandering.

Als je medewerkers moedeloos wil maken, moet je dat doen. Om de paar maanden denken dat je het wiel opnieuw hebt uitgevonden, en dan steeds opnieuw datzelfde roer omgooien. Het is niet meer bij te benen.

Want aan het echte wezenlijk goed ‘zorgen voor’, kwam ik amper meer toe.

Opleiden

Werken in de zorg kan je niet zomaar even. Er spelen allerlei factoren mee. Zoals levenservaring, professional kunnen zijn en menselijk kunnen blijven. Inzicht in jezelf hebben en inzicht in anderen. Dat leer je niet alleen op school, dat leer je tijdens het leven. In de zorg werken is geen kwestie van ‘even opleiden’. Daarbij is de ene mens de ander niet.

De ouderenzorg is uitgewrongen en de krapte is schrijnend. De frustratie van tekort schieten, elke dag kiezen wat wel en wat dus niet, als gevolg van die krapte, ging bij mij uiteindelijk de boventoon voeren. Ik hoop oprecht dat er maatregelen worden ingezet die tot een prachtig resultaat leiden.

Zodat iedereen die zorg nodig heeft, de zorg krijgen die ze verdienen.

Ik neem mijn pet af voor alle zorgmedewerkers. Laten we vooral leren om gebruik te maken van een ieders sterke punten en niet puur te oordelen op niveau van opleiding. Kijk naar dat talent, of het gebrek eraan. Iemand dwingen om iets te moeten kunnen wat buiten zijn bereik ligt, demotiveert alleen maar. Creëer ruimte om elkaar te inspireren.

Help elkaar om te groeien naar beter, krachtiger en zorgzamer.

Investeer even in geen verandering, in geen extra regeltjes, in geen extra wat dan ook. Soms is een pas op de plaats , puur investeren in de basis, de allerbeste ‘verandering’.