Vergeven

Oprechte excuses krijgen van iemand is krachtig, en de excuses die ik kreeg voelden voor mij als enorm.

Ontroering, trots en blijdschap vochten inwendig om voorrang dus liet ik het maar gewoon stromen. Alsof ik het verdiend had, dit moment, als een bevestiging van iets wat ik zelf al die tijd al wist.

De ontroering was er eerst. Omdat ik me al had ontworsteld van de pijn die het jaren geleden had veroorzaakt. Toen ik figuurlijk stond te schreeuwen, maar niemand me wilde horen.

Wat was ik eenzaam. Beschadigd. Er leek geen eind te komen aan mijn tranen. Wat heb ik getwijfeld aan mijn kennis, mijn kunde en mijn professionaliteit. Mijn verpleegkundige vakmanschap. Alles wat ik tijdens al die jaren had opgebouwd wankelde als een boomblad in een orkaan. Ik was nergens meer zeker van, overtuigd dat ik nutteloos was. Toen.

Pijn

Daarna kwam de trots. Omdat ik mezelf vervolgens heb opgeraapt, door alle pijn heen, letterlijk ben omgedraaid en weggegaan. Ik liet alles achter en begon op een andere plek opnieuw. Liet ik mijn tranen steeds weer stromen tot ze op waren. Ver weg van al het drama heb ik mezelf weer opgebouwd, leerde ik trots te zijn op mijn ervaring en de liefde voor mijn vak. Langzaam kwam het vertrouwen terug.

Als laatste was daar blijdschap. Omdat ik dat alles allang al achter me had gelaten, omdat ik tevreden ben met wie ik ben en hoe ik in mijn (werk)leven sta.

Dat was een lange weg maar hij was voltooid. De erkenning die ik alsnog kreeg bleek ik niet meer nodig te hebben.

En dat inzicht was het allermooiste cadeau.