Inmiddels ben ik al even thuis, maar als ik mijn ogen dichtdoe zie ik het wuivende groen waar we langsreden weer voor me. De velden vol klaprozen, rij na rij van zachtpaarse lavendel en de brute rotspunten die al heel lang geduldig op dezelfde plek staan. En staan er ook nog lang nadat ik erContinue reading “Fijne plek”