Lang leve de hormonen

Sinds ik met hormoontherapie ben begonnen realiseer ik me pas hoe slecht ik me zonder dat minuscule pilletje voelde..

Hoe ik inwendig steeds in paniek was.

Continue aanstond. Angstig was, voor alles.

Ik was mezelf niet en werd dat ook steeds minder. Ik zag geen uitweg en had geen flauw idee hoe ik het op moest lossen. Hoe ik ook zocht het was en bleef uitzichtloos. Dacht ik.

Alles veranderde toen ik mijn huisarts eindelijk vertelde hoe ik me voelde en er een tsunami aan emotie naar buiten golfde.

Ik hoorde mezelf instorten en was oprecht verbaast over de gierende halen van verdriet in mijn stem. Over de rauwe gevoelens die naar bovendreven. Alles wat ik in de hand probeerde te houden maar wat toch uit de bocht vloog, hoe hard ik ook mijn best deed. Wat heb ik gevochten het afgelopen jaar.

Sindsdien is er veel veranderd.

Ik ben nog niet waar ik wil zijn maar ik weet dat ik op de goede weg ben. Al dat weggestopte verdriet manifesteerde zich in mijn lijf, dat ook begon te haperen. En bij nader inzien al heel lang haperde.

Alles komt tegelijk, dat was mijn eerste gedachte.

Maar hoe meer ik stilstond, en leerde, hoe meer kwartjes er op zijn plek vielen. Een gebrek aan bepaalde hormonen kan voor enorme fysieke klachten zorgen. Ik was mezelf aan het afpellen en was eenvoudigweg nog niet bij de kern. Er zat nog meer opgesloten. Verstopt.

Sindsdien ben ik voor mezelf gaan zorgen.

Koor

Op mijn diepste, slechtste moment ben ik bij een koor gaan zingen. Elke week sleepte ik mezelf de deur uit om erheen te gaan. Het voelde loodzwaar en geweldig om samen te kunnen zingen. te verbinden. Na twee uurtjes zingen was ik gesloopt maar ik bleef wel gaan. Daar ben ik trots op, dat ik vastgehouden heb. Mijn koormaatjes zijn me enorm dierbaar geworden.

Dankzij EMDR en hormoontherapie sta ik weer rechtop.

Want ik kan nu ook weer volop genieten van mijn kleindochters. Want dat lukte maar moeilijk, omdat ik mezelf zo in de weg zat. Daar heb ik het allerhardst voor gestreden. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe fijn dat voelt. Dat overweldigende warme gevoel van blijdschap dat in mijn buik huist. Soms zou ik wel willen schreeuwen van opluchting. Om haar de wereld zien ontdekken is goud.

Samen op de fiets, onderwijl zingen we liedjes en klapt zij in der handjes. We spelen kiekeboe en giechelen als ze moet niezen. We ontdekken blaadjes en bloemen en stampen samen in de plassen.

Het is fijn dat ik de gedachten die in mijn hoofd ronddwalen weer herken als van mezelf. Ik voel zelfs af en toe weer een glimp en een glans van alles wat ik voorheen voelde en dacht.

Momentjes van enthousiasme.

Want het komt goed met mij, dat voel ik aan alles. En ik blijf alert, blijft me bewust van grenzen en hoe ik in de wedstrijd zit.

En dat is fantastisch.