Bijna elke dag krijg ik mensen aan de telefoon die zijn verdwaald in ons zorgland. Die naarstig naar de juiste weg zoekt. Ik hoor vaak wanhoop in stemmen, ongemak en soms ergernis. Er zijn zoveel verschillende zorgverleners, loketten en diensten en ook die zijn veelal versnipperd.
Als losse eilandjes.
Vind dan maar eens de juiste.
Met zijn allen proberen we dat zo overzichtelijk mogelijk te maken maar het is veel. Groots. Ingewikkeld.
Vanmorgen sprak ik een dochter over de zorgen die ze heeft met betrekking tot haar ouders. En het was supermooi dat ik haar kon helpen, ik was blij dat ze met haar vraag bij onze afdeling terecht kwam.
Elke situatie is anders, zoals elk mens van een ander verschilt. Dat vraagt om maatwerk.
Veel mensen hebben een gezin en soms speelt het gebrek aan het hebben van een gezin juist een rol. Of ze spreken te taal niet of onvoldoende. We zoeken altijd een plek dichterbij geliefden, die soms ver weg wonen, en dan moeten we dus contact leggen met instanties aan de andere kant van Nederland.
De ene aandoening is de andere niet, en soms zijn aandoeningen complex door de invloed van weer andere ziektes. Leeftijd speelt een rol. Karakter. Sociaal netwerk. Woonplaats. Of er nog een partner is en of die ook zorg behoeft. En kan die zorg verleend worden op dezelfde plek. Want ook dat lukt niet altijd, door de complexiteit ervan.
Complex
Af en toe is er geen vaste woon-of verblijfplaats. Zijn er psychische aandoeningen die het lastig maken of speelt verslaving een rol.
Tegenwoordig hangt veel samen met labels en stempels. Hokjes. Iemand moet ergens passen met zijn zorgvraag. En wij willen niets anders dan dat iemand de zorg ontvangt waar hij of zij het meest behoefte aan heeft. Maar onze hokjes en labels zijn te star geworden voor een maatschappij die zo is veranderd.
En soms past wat overblijft ook niet precies maar moeten we het ermee doen. Dat is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering.
Als zorgbemiddelaars blijven we ons elke dag inzetten. Bespreken we de zorgvragers die al op onze wachtlijsten staan of die als crisisaanmelding binnenkomen en pleiten hartstochtelijk voor die ene plek. Voor een warm thuis tijdens dat laatste stukje leven. Zetten we ons in voor al die mensen voor wie thuisblijven niet meer lukt.
Ons verpleegkundige hart klopt onvermoeibaar voort.