Veiligheid in de zorg is geen vanzelfsprekendheid meer en de toename van incidenten groeit.
Noodknoppen worden steeds vaker ingezet om thuiszorgmedewerkers iets van veiligheid mee te geven.
Het voelt bizar dat het uberhaupt nodig is, maar ik herinner me ook de momenten waarop ik wenste dat ik er eentje had.
Als houvast tijdens mijn jaren in de thuiszorg.
Op het moment dat ik bij die kwetsbare meneer over de drempel stapte en zijn aan drugsverslaafde buurjongen met meerdere vrienden in de woonkamer zat.
Of de keren dat ik op mijn fiets tijdens een avonddienst in de onguurdere buurten zorg moest verlenen ( ik kocht zelfs een klein autootje, dat voelde veiliger dan in de rondte fietsen)
Waakzorg verlenen bij iemand thuis, een thuis dat onprettig voelde door de mensen die er ook in huis waren tijdens die nachtelijke uren.
Vervuiling, agressie en gebrek aan respect.
Ik ben meermaals midden in de nacht naar huis gefietst, steeds achteromkijkend, en met een enorme knoop in mijn buik. Er was geen aandacht voor onze veiligheid en ik was te onnozel om erom te vragen. Ik had geen rijbewijs en als jonge moeder was ik afhankelijk van mijn fiets voor vervoer, dus trapte ik in het holst van de nacht naar huis na het afronden van een zorgvraag.
Talloze momenten waarbij ik me niet veilig voelde maar wel deed waarvan ik vond dat ik het moest.
Thuiszorg
Ik heb mijn hart verpand aan werken in de thuiszorg, het is oprecht het mooiste en meest interessante wat ik tijdens mijn werkende leven heb gedaan. De afwisseling, het menselijke contact en steeds opnieuw moeten schakelen en aanpassen aan een nieuwe situatie. Ik leerde veel over de menselijke natuur en over mezelf. Onverwachte inzichten.
Wat ik niet mis is om er alleen voor te staan, steeds opnieuw, in nare, complexe of verdrietige situatie’s.
Onveilige.
Het is zo fijn dat er steeds meer aandacht voor veiligheid komt, ondanks de absurditeit dat het noodzakelijk is.