Ik sta in mijn blootje voor de manshoge spiegel en bekijk mijn lijf. Hoofdschuddend zie ik de overduidelijke veranderingen aan dat lange lichaam van mij. Waar sommige vrouwen ogenschijnlijk nergens last van hebben, zorgt mijn Bourgondische leefstijl, in combinatie met die overgang, overduidelijk voor toenemend ronde rondingen.
De jaren dat ik een lat was liggen al een poos achter me. Ooit was ik een staak, één meter drientachtig lang en nergens een ronding te vinden. Ook daarin was ik een laatbloeier. Ik stond urenlang naar mezelf te staren voor de spiegel, alsof ik mijn rondingen kon laten groeien door ernaar te kijken. Dat staren heeft waarschijnlijk nog jarenlang voor extra groei gezorgd 🙂
Rondingen
Ik weigerde altijd keihard om de boel uit de hand te laten lopen en toch overkwam het me. Jarenlang blessureleed maakte bewegen ingewikkeld en ik twijfelde oprecht of het nog goed zou komen. Retedapper bleef ik doorzetten. Zonder resultaat overigens, het wil al heel lang niet echt lekker lukken met mijn fysieke gezondheid.
Zelfs wandelen deed pijn.
Sinds een jaar krijg ik hormoontherapie, een zenuwblokkade in mijn rug zette zoden aan de dijk en mijn frozen shoulders ontdooiden. Mijn hielspoor kreeg ik eindelijk onder controle. Langzaam maar zeker krabbel ik weer op. En ook mijn combatplan heb ik stevig bij de kladden gegrepen. Vanmorgen kon ik sinds lange tijd weer eens de uitkijktoren die midden in ons mooie duin staat oprennen.
En dat zag er zo uit!