Ik heb hem in een zucht uitgelezen, schrijft ze, zoveel warmte, zoveel herkenbaarheid.
Práchtig!
Ik zit blozend op de bank en lees het berichtje nog een keer.
Laat het ronddansen in mijn lijf. Gun het mezelf om de trots te voelen, er een moment in te verdwalen.
Mezelf een creatieveling te vinden 😉
Ik ben dol op schrijven. Schaven, schrappen. Om te schilderen met woorden. Alles wat er aan emotie in mijn lijf rondwaart om te zetten in letters op papier. Een verhaal te creëren dat daarvoor nog niet bestond. Als dat lukt en andere mensen genieten ervan. Of vinden er warmte, troost en iets van houvast in dan groei ik.
Meters.
Het is een gevoel dat ik nergens mee kan vergelijken.
Groeien
Na mijn laatste boek verloor ik de zin in het schrijven een poosje, ik was mijn enthousiasme kwijt. Het vertrouwen in mezelf. Vergeleek mezelf met anderen en ik was in niets zo talentvol als zij waren. Ik vergat dat mijn boeken een prestatie waren, hoe hard ik eraan had gewerkt en dat er veel moois in te vinden is. Schaamte nam de plaats in van mijn trots, mijn boeken werden doodgezwegen.
Ik vernederde mijn auteurschap in mijn hoofd en maakte er iets lachwekkends van. En raakte geen pen meer aan.
Deze week ben ik weer voorzichtig aan het schrijven. Babystapjes aan het zetten richting mijn volgende doel. Zonder enige druk zet ik koers richting boek vier. Voor mezelf. Om aan te tonen dat het lukt als ik het echt wil. Dat ik het kan. Voor mij. Omdat ik meer wil worden dan ik ben.
Duim je voor me?