De muffe geur van aarde kruipt in zijn neusgaten. Een herinnering probeert wakker te worden maar het wil maar niet helder worden in zijn hoofd. Er is iets met die geur van blad en regen. Dat gronderige dat zich een weg naar boven probeert te banen vanuit de diepte van zijn brein.
Het is een nare herinnering. Het voelt zwaar in zijn lijf. Er zit verdriet bij, schaamte. Boosheid. Hij stampt met zijn voeten om de kou te verdrijven. Het helpt weinig. Witte wolkjes ontsnappen aan zijn mond als hij uitademt. Wat zal hij vanavond eten? Misschien toch maar de daghap in het café. Alweer. Maar daar is het tenminste warm. Zijn huis is ijzig koud als hij uit zijn werk komt. Leeg zonder Nia erin, ook al hadden ze de laatste tijd alleen maar ruzie.
Zijn hoofd speelt spelletjes, alsof zijn gedachten hem wakker probeert te schudden. Hij blaast zijn handen warm, pakt zijn bijl en laat hem met kracht in het houtblok belandden. De klap doet hem schudden en in zijn brein gaat een deurtje open. Een deurtje dat net zo’n klap bevat. Bruut en vol overgave. En weer is er die geur die hem meeneemt naar dat ene moment. Donker en vol tranen.
Aarde
De herinnering slaat hem vol overgave in zijn gezicht. De klap, de geuren, al het bloed. De laatste ruzie die hij had met Nia. Ze wilde de ketting van zijn moeder verkopen. Die prachtige gouden halsketting met saffieren die zijn moeder elke dag op haar warme huid droeg. Die ketting wás zijn moeder. En Nia wilde hem verpatsen omdat ze honger had. Omdat hun huis altijd koud was. Omdat ze het spuugzat was.
‘Ik ben jou spuugzat’, had hij gezegd. De woede die volgde had hem meegesleurd, langs al zijn onmacht en het achtergebleven verdriet. Dat hij de bijl had gepakt wist hij niet meer, hij kwam pas weer bij zinnen toen ze aan zijn voeten lag in die ondiepe kuil in het bos in de stromende regen, met alleen vochtige aarde om hem heen en zijn Nia als een verwrongen hoopje dood voor hem op de grond.