Toen ik als jong meisje in de zorg ging werken had ik nog nooit iemand aangeraakt die niet heel dichtbij me stond. En als ik heel eerlijk ben vond ik het in het begin best pittig, om zo dichtbij sommige mensen te zijn. Om ze aan te raken en voor ze te zorgen. Omdat ze een vorm van weerstand bij me opriepen. Door hun agressie, of de manier waarop ze tegen me praatte. Om dan dicht bij iemand te komen voelt tegenstrijdig, en het negeren van mijn eigen emotie was op die momenten echt lastig. Die instinctieve reactie van mijn eigen ik moest ik naast me neerleggen om simpelweg mijn werk te kunnen doen.
‘Zorgen voor een ander mens’ is nooit routine.
Mijn werkleven zit bomvol prachtige momenten. Want mogen zorgen voor een ander, op dat kwetsbare moment in zijn of haar leven, is waardevol. Het heeft mij persoonlijk zoveel rijker gemaakt. Ook op die hele moeilijke momenten en zelfs door de dingen die ik het liefst vergeet. Misschien juist ook wel dankzij die momenten.
Agressie
Ik zag al heel vaak iemand sterven en dat is nooit simpel. Dat kleeft een poosje aan je, aan mij wel tenminste. Dat stervensproces is intiem, intens en went echt nooit. Aanwezig zijn tijdens dat laatste stukje van iemands leven is mooi en lelijk tegelijk. Je moet jezelf af kunnen sluiten. Ik hou van mensen, snap het verdriet dat vaak bijna tastbaar in de ruimte hangt. Van buiten ben ik de zorgprofessional maar inwendig voel ik me verkrampt om andermans verlies en pijn.
Al dat zorgen voor een ander wordt toenemend lastig, zeker in de thuiszorg want dan ben je alleen. Ik heb groot respect voor iedereen die dagelijks bij al die mensen over de drempel stappen om hun werk te doen. En hoe complex dat is qua emotie, zouden ook meer mensen zich moeten realiseren. Voor alle mensen die vinden dat ‘zorgen voor‘ niks voorstelt of makkelijk is.
Zeker in de huidige tijd is het extra pittig.
We zouden al die critici eens een VR-bril op hun neus moeten zetten, gewoon voor de gein. Inclusief alle bijkomende sensaties natuurlijk. Zoals de nauwe warme ruimtes en de soms overweldigende geuren. De stress, de toenemende agressie en ander ongemak. Het zou op zijn minst een groter respect voor al die zorgmedewerkers op moeten leveren. Want dat verdienen ze.