Nieuwe stek

pittoresk

Nu onze vakantie helaas ten einde loopt, besloten we vanmorgen les Bastets te verlaten. Met frisse tegenzin kan ik wel zeggen. Maar er is een tijd van komen, en een tijd van gaan nietwaar? Wat ook meteen die droom van dat onbetaalde verlof weer aanwakkerde. Want we zouden best een maand of twee samen rond kunnen zwerven, de liefste en ik. En wellicht nog wel wat langer.

Vandaag reden we langs golvende, groene heuvels welke hier en daar werden afgewisseld door goudgele, wuivende maisvelden. Volledig leeggeplukt en klaar voor het najaar. In de verte zagen we sommige bomen van de Jura al naar helrood verkleuren, want de herfst is overduidelijk in aantocht. Wat een kleurenpracht. Zoveel schakeringen van donkergroen naar dat prachtige karmozijnrood. Oogverblindend. Hoe fijn dat we vandaag nog wat zon kregen, en wat warmte. Op die koetelsnelheid reden we langs machtige rotspartijen, moest ik natuurlijk weer plassen op onmogelijke momenten en kwam ik ook vandaag weer ogen tekort.

Al die schoonheid om ons heen, daardoor houd ik elke dag een beetje meer van dit prachtige land. Waar anders dan hier staan leegstaande, vervallen panden gebroederlijk naast prachtig onderhouden huizen met hun authentieke houten luiken. Schaduwrijke pleintjes waar oude mannen kletsend en roddelend hun koffie drinken, zittend op lieflijke bankjes onder het koele blad van massieve kastanjes. Ik zie romantische binnentuinen vol bloemen en knoestige oude bomen. Bloeiende oleanders wringen zich door sierlijke metalen hekken heen, en blauwe regens kruipen omhoog langs oude gevels. We zagen onderweg genoeg knusse, authentieke leegstaande stulpjes waar we wel een poosje zouden willen wonen.

Pittoresk

En voor wie denkt: zo pittoresk is het allemaal niet. Fout, zo pittoresk was het echt. Kasteeltjes boven op heuvels waarvan de statige torens tussen die verkleurende bomen omhoogstaken. Ik zag er vandaag meerdere. Sommige ervan ruĆÆnes, sommige nog prachtig intact. Foto’s maken, ik probeerde het oprecht vandaag, niet gelukt helaas. Soms was ik zo onder de indruk van al die pracht, dat ik te laat was met mijn telefoon. En die rijdende auto helpt ook niet, voor ik het wist waren we er voorbij šŸ˜‰

Wat maakt het uit. We genoten van dat onderweg zijn, samen, en van al die waanzinnig prachtige natuur waar we doorheen reden. We belanden uiteindelijk op camping de TrƩlachaume aan een imposant stuwmeer. Niet helemaal onze smaak, deze camping, maar een prima plek om een nachtje te zijn. Alle voorzieningen waren dik in orde maar het is een gevoel. We weten het meestal meteen na aankomst, ja of nee. Morgen gaan we weer op pad, binnendoor, op zoek naar nog veel meer moois!

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

2 thoughts on “Nieuwe stek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *