Van niets naar iets

thuis

Toen ik zeventien was besloot ik op mezelf te gaan wonen. Samen met mijn grote zus vond ik het een geweldig goed idee om in een verbouwde bollenschuur te gaan wonen. 600 gulden per maand kostte dat ding ons elke maand. Dat we ook elke maand twee weken aan geld tekort kwamen negeerden we met verve. Het huisje tochtte als de ziekte, alles was scheef en de badkamer was miniscuul.

Boeide ons niks, wij genoten van onze vrijheid.

Ruim twee jaar later werd de bollenschuur afgekeurd. Ons huisje bleek ‘niet geschikt om in te wonen’ en volgens de gemeente was ik te jong voor een eigen plek. Dus maakten pap en mam weer plek voor mij en woonde ik voor even weer thuis.

Niet lang daarna kwam ik de liefste tegen.

Samen met hem kocht ik een paar jaar later een eigen thuis. Daarvoor moesten we nog een klein beetje lenen bij onze vaders, want de beschikbare hypotheek was net een tikkie te krap voor dat nagelnieuwe paleis. Toen we verhuisden hadden we net precies genoeg gespaard om het huis te laten stofferen en toen was het op.

Eigen plek

Maar wat waren we gelukkig met onze eigen plek!

De inrichting was basis want we hadden geen fluit, maar op dat bordje naast de voordeur stonden wel onze namen te stralen. Ik probeerde het gezellig te maken met goedkoop en gekregen. Dit was ons hutje. En van de bank, dat dan weer wel.

We werkten hard en bouwden een leven samen. Hoge pieken en diepe dalen volgden. Rijk zijn we in geld nooit geworden, wel rijk in herinneringen šŸ™‚ We leerden roeien met de aanwezige riemen.

Ik mag graag denken dat ik altijd mijn eigen keuzes heb gemaakt, en als het niet liep zoals ik het wilde paste ik mijn pad aan. Ik voel me een geluksvogel. Voor de huidige jeugd is het denk ik vele malen lastiger. Ze zijn meer luxe gewend, een plek voor jezelf hebben is moeilijker dan ooit en verbouwde bollenschuren bestaan er volgens mij niet meer.

Vroeger was niet alles beter, maar sommige dingen wel šŸ™‚

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *