Troostende druppel

familie

‘Meen je dat’? Ik hoor zijn wanhoop vervliegen in de stilte die volgt. Blijdschap, ongeloof en verdriet vullen de ruimte die achterblijft. Hun onbezorgdheid verdampte na het heftige ongeluk van hun jonge zoon en sloeg een diepe rauwe wond bij het hele gezin.

We praten even, zijn telefoon heeft hij op de speaker gezet en ook zijn echtgenote mengt zich in het gesprek. Een moeder die niets liever wil dan haar kind dichtbij zich hebben. Zoals dat opgaat voor elke moeder. En dat willen wij moeders extra als dat kind verdrietig is, pijn heeft of verslagen is door de bruutheid van het leven.

Ik herken haar pijn. De emotie die ineens rondzingt doet hun stemmen trillen.

Mijn eigen stem wiebelt net zo goed, als reactie op al dat gevoel dat door de hoorn golft. Want ik weet welke boodschap ik net heb afgeleverd. Ik heb een plek gevonden voor hun kind, een plek dichtbij hun thuis. Zodat ze weer lopend bij hem op bezoek kunnen, in plaats van uren onderweg te moeten zijn met de auto. Hij kan straks fijn even mee naar huis. Of ze kunnen samen naar naar het strand, de zilte zeelucht opsnuiven met zijn handen in het zand. Genieten van de ruigheid van de zee waarmee hij opgroeide en die hij zo mist.

Elkaar vasthouden en omhelzen, op loopafstand.

Familie

Alles wat zo belangrijk is in het leven. In elk leven.

Dat alles was in een notendop mijn motivatie om het toch te proberen. Ook al weet ik heus dat ik niet iedereen kan helpen. Ook al lagen er wagonladingen mitsen en maren en hele akelige haakjes waar ik voorbij moest zeilen. Stuk voor stuk geen sinecure, maar de uiteindelijke beslissing lag niet bij mij.

Ik kon alleen maar voor ze pleiten, en hopen dat mijn boodschap gehoord werd.

Voorbij alle redenen waarom het niet zou kunnen, gaf de reden waarom het wel goed zou zijn de doorslag. Iedereen snapt dat het wonderen doet voor je welzijn als je dicht bij de mensen kan zijn die je liefhebt, en dubbel als je jonge leven door een heftig ongeluk volledig op een hoop is gegooid. Een week later woonde hij weer in zijn eigen vertrouwde omgeving.

Om een troostende druppel te kunnen zijn, op die gloeiende plaat van verwoesting, is precies waarom mijn werk zo prachtig kan zijn.

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *