Toen ik zeventien was besloot ik uit huis te gaan. Samen met mijn oudere zus. Ik vond het een geweldig idee om in een verbouwde bollenschuur te gaan wonen die ergens achter iemands verscholen stond. Zeshonderd gulden per maand kostte dat ding en we verdienden toen amper iets. Dat we dus elke maand minstens twee weken aan geld tekort kwamen negeerden we hartstochtelijk. Wat waren we jong en onnozel. Het huisje tochtte als de ziekte, alles was scheef en de badkamer was miniscuul. De zolder deed dienst als onze slaapkamer.
Ons kon het niet schelen, wij genoten van onze vrijheid.
Ruim twee jaar later werd de bollenschuur afgekeurd. Ons huisje bleek ‘absoluut niet geschikt om in te wonen’. Onze huisbaas had zich niet echt bezig gehouden met ‘veilig en fijn’. Volgens de gemeente was ik te jong voor een eigen plek dus kreeg ik geen alternatief huisje. Pap en mam maakten ruimte voor mij en ik woonde gewoon weer thuis.
Niet lang daarna liep ik de liefste tegen het lijf.
Samen met hem kocht ik een paar jaar later een eigen thuis. Daarvoor moesten we nog iets lenen van onze vaders, want de beschikbare hypotheek was net een tikkie te krap voor dat nagelnieuwe paleis. Toen we verhuisden hadden we net precies genoeg gespaard om het huis te laten stofferen.
En toen was het op.
Eigen plek
Maar wat waren we gelukkig met onze eigen plek.
De inrichting was basis want we hadden geen fluit, maar op dat bordje naast de voordeur stonden onze namen. Ik probeerde het gezellig te maken met goedkoop en gekregen.
Ons hutje. En van de bank, dat ook.
We werkten hard en bouwden een leven samen. Hoge pieken en diepe dalen volgden. Rijk zijn we in geld nooit geworden, wel rijk in herinneringen 🙂 We leerden roeien met de aanwezige riemen en zijn razend dankbaar voor ons leven samen.
Ik mag graag denken dat ik altijd mijn eigen keuzes heb gemaakt, en als het niet liep zoals ik het wilde paste ik mijn pad aan. Ik ben een geluksvogel. Voor de huidige jeugd is het denk ik vele malen lastiger. Verbouwde bollenschuren bestaan amper nog, ze zijn meer luxe gewend en een plek voor jezelf hebben is moeilijker dan ooit.
Vroeger was niet alles beter, maar sommige dingen wel 🙂