Heel lang was ik er van overtuigd dat als ik die teugels maar stevig genoeg in mijn handen zou houden, dat ik dan alles onder controle zou houden.
Over alles wat er in mijn leven zou gebeuren of, door die controle, niet zou gebeuren.
Wat een schaap 
Elke dag was ik druk bezig om alles en iedereen een stap voor te zijn, probeerde ik vervolgstappen in te schatten om daar op te kunnen anticiperen. Mijn stress niveau was torenhoog. Continue.
Wat een benauwde gevangenis
Toen paniek me onverwacht overspoelde, en ik alleen maar kon huilen, realiseerde ik me dat het genoeg was geweest. Ik was zo ongelofelijk moe. Wanhopig. Hoe had ik het zover kunnen laten komen? Waarom had ik niet eerder de rem ingetrapt? Verslonden door mijn eigen moeten had ik mezelf mentaal en fysiek compleet gesloopt.
Dus besloot ik los te laten. Elke dag een beetje, stap voor stap durfde ik steeds meer.
De enorme lichtheid die ervoor in de plaats kwam is onmogelijk met woorden te beschrijven. De ruimte die in mijn binnenste ontstond was kwetsbaar en sterk tegelijk.
Vrij
Ik voelde vrijheid.
Nog steeds ben ik er verbaasd over dat ik dat toen durfde. Dat ik begreep wat ik moest doen. En tot op de dag van vandaag voel de rust die het me toen gaf.
De intense tevredenheid.
Al die jaren vol worstelingen, het voelt als een ander leven bijna. Dit lelijke eendje heeft haar veren opgeschud en gladgestreken.
Ik doe wat goed voelt, en durf te zijn wie ik ben.
In mijn werk, als ik voor anderen zorg, en tijdens het schrijven.
Zonder enige schaamte deel ik, met wie wil lezen, wat mijn hart vult.
Zo mooi 