Category Archives: De pen van Poen

Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen? Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avondContinue reading “Los zand”

‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij. Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd. ‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veelContinue reading “Dat dagelijkse”

De zon schijnt. Het is alsof al dat extra licht wagonladingen nieuwe energie heeft meegenomen. Alsof ik ontwaak uit een dofheid waar ik zonder erg in was beland. Onze blauwe regen heeft overnacht dikke knoppen gekregen die op open knappen staan, de vijg achter in de tuin heeft vers blad aan zijn takken en minusculeContinue reading “April!”

Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken. Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. (Continue reading “Nooit vooraan”

Het sneeuwt, dikke vlokken dwarrelen naar beneden. Hypnotiserend is het. Net als de ijsbloemen op mijn slaapkamerramen vroeger, die vond ik ook prachtig. De wonderen der natuur. Toen ik een jong meisje was, waren ijsbloemen op de ramen een veelvoorkomend fenomeen, verwarming hadden we alleen in de woonkamer en de slaapkamerramen hadden enkel glas. DieContinue reading “Ijsbloemen”

Sinds een jaar zing ik in een popkoor. En als je me twee jaar geleden had verteld dat ik in een koor zou gaan zingen dan had ik je voor gek verklaard.Ik, in het openbaar zingen, op een podium, pfff. Ik kán helemaal niet zingen had ik dan geantwoord. Bij nader inzien valt dat dusContinue reading “Zing, zing, zing”

Ik vind regelmatig schatten bij onze voordeur, eergister nog vond ik er een pompoen omringd door kastanjes. En soms bewegen ze zelfs, die schatten bij mijn voordeur 😊 Dan staan er twee huppelende kindjes voor de deur die buuffie iets te vertellen hebben, die zin hebben in een knuffel of die iets moois geknutseld hebben.Continue reading “Schatten”

Ik leer open te zijn over mijn worstelingen, steeds een beetje meer, en zo af en toe schrijf ik erover.Kwetsbaar zijn met voldoende afstand, dat durf ik 😉 Want nog steeds voelt het ongemakkelijk als ik direct aangesproken wordt op mijn ontboezemingen of over mijn boeken. Toch dwing ik mezelf om die persoon in deContinue reading “Gedeelde smart…”

Ik mag graag denken dat ik op mijn oma lijk, van binnen in ieder geval. Uiterlijk leken oma en ik in niets op elkaar. Mijn oma was tenger, klein, en fijngebouwd. Aan iedereen die mij kent, hoef ik verder niet toe te lichten hoe groot het verschil tussen ons was 🙂 Afgelopen week, tijdens onzeContinue reading “Zangvogeltje”

Ik ben opgevoed met een werkmentaliteit, het ‘zelfstandig zorgen dat je je eigen broek op kan houden’. Niks leunen of afhankelijk zijn maar zelf doen. Verantwoordelijkheid nemen. Als scholier werkte ik tijdens de zomervakantie bij een bedrijf in de werkplaats. Kunststof bakjes blazen in een grote hete machine en gaatjes boren in meters slang. KunststofContinue reading “Werkethiek”