Category Archives: Overgang en Hormonen

Puur toevallig woonde ik afgelopen week een bijeenkomst bij die over de overgang ging. Ik viel er midden in zogezegd en bleef toch maar even plakken, nieuwsgierig naar wat deze jonge vrouw te vertellen had. Ze was een soort overgangsexpert dus daar wilde ik wel van leren. Volgens haar was vooral leefstijl de oplossing voorContinue reading “Natuur en vrouw zijn”

‘Ik doe niet aan de overgang’, zei ik altijd vol overtuiging toen ik een jaar of veertig was. Dan haalde ik stoer mijn schouders op over opvliegers en een extra kilootje hier of daar. Daar moest je niet heel ingewikkeld over doen. Kom op zeg, je bent toch geen watje. De naïviteit 🙂 Mijn hele levenContinue reading “Vrouwengedoe”

Sinds ik met hormoontherapie ben begonnen realiseer ik me pas hoe slecht ik me zonder dat minuscule pilletje voelde.. Hoe ik inwendig steeds in paniek was. Continue aanstond. Angstig was, voor alles. Ik was mezelf niet en werd dat ook steeds minder. Ik zag geen uitweg en had geen flauw idee hoe ik het opContinue reading “Lang leve de hormonen”

Zo’n 5,5 jaar geleden besloot ik spontaan ontslag te nemen, ik was er van overtuigd dat ik overspannen was.Ziekmelden wilde ik niet dus zat er maar één ding op. Ik was leeg. Moegestreden. Werken in de directe zorg was niet meer voor mij. Dacht ik. In plaats van thuis te gaan zitten, verplichte bezoeken aanContinue reading “Mijn eigen ‘wicky-de viking’-momentje”

Zo op het oog straal ik als nooit tevoren. Je ziet niks van de worsteling die zich onderhuids afspeelt. Gedachten die aan me trekken, dat vuurtje van stress dat steeds opnieuw gevoed wordt en die mijn angsten opjagen. Die zalige ontspanning, de bruisende energie en het enthousiasme waar ik zo gelukkig van werd zijn allemaalContinue reading “Gedoe”

Ik ben aan het ruimen. Rigoreus. Puinzooi sorteren, vuilniszakken vullen en wegkieperen. Ik voorzie licht en lucht, nog meer dan wat ik nu al zie. Witte stukken maagdelijke vloer ontstaan, zonder stofnesten, die wapperen in de wind naar de buurvrouw( sorry buuf) Ze hebben geen plek meer bij mij. Fluitend rijd ik naar de belt.Continue reading “Ruimen”

Ik zet stappen de laatste tijd. Stappen die ik al een poos moest zetten. Maar die ik steeds maar uitstelde, en dat wist ik. Ik heb meer last van de overgang dan ik eigenlijk toe wil geven. Naast opvliegers en ander gedoe waren er hormonen die een eigen leven ging leiden. Die zorgden ervoor datContinue reading “Duwtjes”

Warme golven overvallen me en banen zich een weg door mijn lijf, mijn hart bonst in mijn oren. Het geweld dat me overspoeld blijft beangstigend. Ik vertel mezelf dat er niks aan de hand is, wederom niet. ‘Hormonen Cynt, no worries meid. Ontspan je maar en ga lekker slapen’. Heel vaak stelde ik mezelf alContinue reading “Het is mooi geweest”

Onderhuids voel ik het stromen, als hete lava zoekt al mijn emotie een uitweg. Het is ongetwijfeld te wijten aan mijn onvoorspelbare hormonen, of aan de tijd van het jaar. Ik ben nogal gevoelig voor de weemoed van weer een jaar ten einde en die hormonen, don’t het me started 😉 Om de haverklap voelContinue reading “Emotionele tuttebel”

Ik zit wat te mijmeren op mijn vaste stekkie, in die zalige stoel bij het voorraam van ons huis. Nog maar een paar jaar geleden zat ik elke ochtend op dat veilige plekje bij het raam.  Uren keek ik naar de koolmeesjes die druk in de weer waren in de knotwilg in onze voortuin.  LangzaamContinue reading “Allesoverheersende onzekerheid”