Category Archives: Overgang en Hormonen

Zo’n 5,5 jaar geleden besloot ik spontaan ontslag te nemen, ik was er van overtuigd dat ik overspannen was.Ziekmelden wilde ik niet dus zat er maar één ding op. Ik was leeg. Moegestreden. Werken in de directe zorg was niet meer voor mij. Dacht ik. In plaats van thuis te gaan zitten, verplichte bezoeken aanContinue reading “Mijn eigen ‘wicky-de viking’-momentje”

Er zijn de afgelopen maanden zat momenten geweest dat ik dacht dat ik last had van aanstelleritis. Dat is het probleem met dat gebrek aan gezond egoïsme of aan zelfzorg, op die plek ontstaan de wildste ideeën. Ruis ging de overhand krijgen. En als je eenmaal denkt dat je aanstelleritis hebt, neemt het in jeContinue reading “Ruis”

Ik ben opgegroeid in de zorg, ik ben er volwassen geworden en het heeft zonder twijfel beïnvloed wie ik uiteindelijk ben geworden. Maar naast alle belangrijke lessen die ik er leerde vormde zich nog een andere eigenschap in mij: ik verleerde het om voor mezelf te zorgen. Want er was altijd wel iemand die meerContinue reading “Egoïst”

Zo op het oog straal ik als nooit tevoren. Je ziet niks van de worsteling die zich onderhuids afspeelt. Gedachten die aan me trekken, dat vuurtje van stress dat steeds opnieuw gevoed wordt en die mijn angsten opjagen. Die zalige ontspanning, de bruisende energie en het enthousiasme waar ik zo gelukkig van werd zijn allemaalContinue reading “Gedoe”

Ik ben aan het ruimen. Rigoreus. Puinzooi sorteren, vuilniszakken vullen en wegkieperen. Ik voorzie licht en lucht, nog meer dan wat ik nu al zie. Witte stukken maagdelijke vloer ontstaan, zonder de stofnesten want die wapperen in de wind naar de buurvrouw( sorry buuf) Ze hebben geen plek meer bij mij. Fluitend rijd ik naarContinue reading “Ruimen”

Ik zet stappen de laatste tijd. Stappen die ik al een poos moest zetten. Maar die ik steeds maar uitstelde, en dat wist ik. Ik heb meer last van de overgang dan ik eigenlijk toe wil geven. Naast opvliegers en ander gedoe waren er hormonen die een eigen leven ging leiden. Die zorgden ervoor datContinue reading “Duwtjes”

Warme golven overvallen me en banen zich een weg door mijn lijf, mijn hart bonst luidruchtig in mijn oren. Stroompjes water zoeken een weg over mijn lijf. Het geweld dat me overspoeld blijft beangstigend. Ik vertel mezelf dat er niks aan de hand is, wederom niet. ‘Hormonen Cynt, no worries meid. Ontspan je maar enContinue reading “Het is mooi geweest”

De pijn is soms allesoverheersend. Steeds opnieuw moet ik naar mijn focus zoeken. Het vraagt om aandacht en leid me af. ‘Joehoeee ik ben hier, luister eens naar me’. het is doodvermoeiend. Afgelopen week benam een fikse rugpijn me de adem soms, en alles kreeg de schuld. Sportschool, druk op het werk en geen 18Continue reading “Eigenwijs”

Ik ben een lezer, mezelf verrijken met kennis is een eigenschap die ik constant aan probeer te zetten. Boeken, de achterkant van een verpakking. Ik verslind het als het leesbaar is. Als kind wilde ik altijd iets te lezen hebben, kon ik me fijn even verstoppen in een andere wereld. Zo las ik de laatsteContinue reading “Platte pannenkoeken.”

Onderhuids voel ik het stromen, als hete lava zoekt al mijn emotie een uitweg. Het is ongetwijfeld te wijten aan mijn onvoorspelbare hormonen, of aan de tijd van het jaar. Ik ben nogal gevoelig voor de weemoed van weer een jaar ten einde en die hormonen, don’t het me started 😉 Om de haverklap voelContinue reading “Emotionele tuttebel”