Tirol

alpenweides

De afgelopen week was niks minder dan een rasecht avontuur, het is ongelofelijk hoeveel je kan meemaken in een relatief korte tijd. Na onze mispoes stapten we vroeg weer in onze zwarte schoonheid richting een oude liefde. Met onze meiden waren we al eens een week in Reith im Alpbach geweest toen ze nog meisjes waren. Dat was toen een prachtig plekje dus een goed idee om daar weer eens een kijkje te nemen.

We koetelden een paar uurtjes door pittoreske dorpjes, langs sappige groene alpenweides en prachtige Tiroler huizen waar ik twinkelingen van in mijn ogen kreeg. Wat een weelde om door dit landschap te rijden. Binnen no time waren we in Reith. Opgetogen reden we het dorpje in en vol verwachting stapte ik de trap van een leuk hotel op. Gesloten stond er op de deur. ‘Ik ga wel even vragen wat er wel open is’ riep ik naar de liefste en stapte doortastend het plaatselijke cafe binnen. Nou geen eentje dus, alles bleek gewoon gesloten te zijn. Verward keek ik de jongedame aan die stellig nee stond te schudden. Huh? Echt helemaal niks? Nee dus.

Alpenweides

Dus pakte ik vriend google er maar bij en belde naar wat hotels in de buurt. In mijn beste Duits vroeg ik aan de dame aan de andere kant van de lijn of zij toevallig wel open waren, die giechelbui die diep van binnen op uitbarsten stond over mijn getrut onderdrukte ik vol verve. Ik vind mezelf altijd een muts als ik iets moet vragen in een andere taal. Toch begreep ze me en ja ze waren open. ‘Tot zo, riep ik vrolijk, wir kommen’. Geen idee waar het precies was of hoever maar dat kwam vast goed.

Een stief kwartiertje later reden we een flinke berg op en hielden we stil voor een pracht exemplaar. Weer mazzel, we hadden zomaar spontaan een cadeautje gevonden šŸ™‚ De kamer was waanzinnig met een uitzicht om van te kwijlen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat dit een bewaarpareltje is geworden, wat een mooi plekje weer.

We slurpen alle schoonheid nog een dagje in ons op, ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Hier gaan we ongetwijfeld nog lang van nagenieten.

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *