Zoals het moet zijn

‘Goedemorgen, komt het gelegen dat ik u even bel’?

Bewust laat ik de stilte ruimte nemen, zodat ze kan voelen of ze me te woord wil staan.

Na haar ja stromen de woorden als vanzelf mijn kant op. Over haar vader, die in het ziekenhuis ligt en aan zijn laatste stukje leven toe is. Over haar moeder die, nu ze alleen in huis woont, zoveel verder in haar dementie blijkt te zijn en dus niet alleen thuis kan blijven wonen. 

Over de poes van haar mam, waar ze ook nog een plekje voor moet zoeken. Hoe het haar allemaal zo boven het hoofd groeit en ze niet weet hoe ze die kluwen aan zorgen op moet oplossen.

Ze praat en praat en als het stil is denk ik alleen maar dat ik precies begrijp hoe wanhopig ze is. Ze wil het allerbeste voor haar ouders, zorgt voor ze, ook al zakt ze langzaam weg in een soort drijfzand. Verdwalend in een oerwoud dat ‘de zorg’ heet want je weg zoeken kan ingewikkeld zijn.

Ik vraag aan haar of ze wenst dat haar ouders weer samenzijn. Elke dag, de hele dag. 

‘Kán dat dan’,? zegt ze.

Samen

Inwendig glimlach ik want ja, dat kan. Dat moet zelfs, in mijn ogen tenminste. Als je zo lang samen bent hoor je ook dichtbij elkaar te zijn tijdens dat laatste stukje.

Haar tranen druppelen door de hoorn heen en ze verontschuldigd zich. Haar tranen zijn een combinatie van opluchting en oprecht verdriet. Opgebouwde spanning en stress zoeken hun weg naar buiten nu een oplossing binnen handbereik lijkt te zijn.

‘Ik ga het regelen’, beloof ik haar. Ze struikelt over haar woorden van opluchting.

Het maakt me dankbaar dat ik op dit soort momenten een helpende hand kan bieden.

Ik vond een plekje voor haar mam, én haar pap.
Binnen vijf dagen woonden haar ouders weer onder hetzelfde dak. Zelfs de poes verhuisde mee. 

Zoals het moest zijn.