‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij.
Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd.
‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veel zwaarder wegen als je terugkijkt op je leven’.
Ik kijk even naar mijn baby, die op de grond ligt te spelen, en vervolgens naar hem. Mijn lieve oom was op dat moment aan zijn laatste stukje leven toe, we wisten toen al dat het nog maar een kwestie van maanden zou zijn. Dat moment staat levendig in mijn geheugen gegrift, als een parel die ik mijn halve leven al koester.
Foto’s
Sindsdien maak ik lukraak, op allerlei momenten van de dag, foto’s. Omdat ik wéét dat het koester-momenten zijn.
van een verhaaltje voorlezen voor het slapengaan, knus samen op het grote bed. Stoeipartijen, elkaars haren vlechten of picknicken in de tuin.
Samen koffie, een spontane winkeldag of knus onderuit bij een haardvuur.
Onderweg samen een broodje eten op een bankje in het park. Mijn jongste dochter die de nagels lakt van haar oudere zus op haar trouwdag. Zandtaartjes bakken op het strand.
Knuffels, hand in hand met opa een rondje om, de slappe lach.
Ik denk nog regelmatig aan hem. Aan het plezier dat ik had met en om hem. Aan die ene levensles die zo belangrijk voor me is geworden. Dat hij niet ouder mocht worden is onverteerbaar.
Sinds ik hoorde dat ik oma zou worden ben ik aan een boekje voor mijn kleindochters begonnen. Met foto’s, kleine verhaaltjes, gewone dagelijkse dingen.
Zodat zij later ook weten dat de liefde 🫶 vooral in dat hele dagelijkse zit ❤️