Het voelt als een eeuwigheid geleden en toch vertrouwd. Ons busje. Op pad zijn. Even helemaal niks, alleen elkaar. Die eerste uren, als we eenmaal rijden, ben ik nog druk in mijn hoofd, het losmaken moet nog komen. De afgelopen periode was roerig en dat laat ik niet zomaar achter me.
Maar na een paar uur verandert er iets in mijn brein. De raampjes gaan open, elk liedje zing ik luidkeels mee en mijn gedachten gaan andere kanten op. Het is zalig als mijn hoofd de vrije teugels vind. Ik overweg een cursus line dance als ik een lekker country nummer hoor, bij een horrorbericht op het nieuws begin ik aan een scene in mijn boek te denken en ik realiseer me dat ik even niks moet.
Lekker, we hebben vakantie.
Vakantie
Om me heen zie ik overal golvend groen onderbroken door klaprozen of graanvelden, ik smeer nog een broodje en drink een slok water. Ik ben dol op dit soort momenten, juist omdat ik niks anders kan dan zitten en gewoon zijn. Er valt niks meer te moeten, het is alleen maar wij met zijn tweetjes en dat busje van ons.
Net na het middaguur heb ik een camping gevonden waar we volop kunnen zwemmen, want het is heet dus willen we plonswater. De camping blijkt speels opgezet, het zwembad is top maar het enorme meer voor de deur is nog beter. Puur goud. Ook het sanitair blijkt geweldig in orde en het plekje waar we heen gebonjourd worden staat bijna volledig in de schaduw.
Wat een zalige eerste vakantiedag.
Ik kijk nu al uit naar de rest!
Campingtip: http://www.camping-lacdorient.com