Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen?
Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avond in mijn bed lig. Ben ik werkelijk mijn leven aan het verkwanselen, moet ik niet meer willen of meer doen?
Vanmorgen vroeg werd ik wakker van het gezang van de vogeltjes die in de boom voor ons huis wonen, ik dronk met de liefste een kop koffie in bed en we kusten elkaar goedemorgen en een fijne dag.
Ik ontdek nieuwe rimpels in mijn wangen bij het opstaan en haal mijn hand door mijn lange grijze haar. De grijze toefjes zijn inmiddels een ‘all over’ zilveren hoofd geworden.
Ik denk aan het stralende toetje van mijn oudste kleindochter als ze deze oma in het vizier krijgt, de snelheid waarmee ze in mijn armen rent.
Eenvoud
Gister nog kon ik op mijn werk een dochter blij maken met een plekje voor haar vader, een plek waar hij warme zorg gaat ontvangen.
Mijn baan is waardevol en oprecht, ook voor mezelf.
Mijn leven is geen aaneenschakeling van successen, het staat niet bol van een dik salaris of een fantastische auto. Heel veel gaat aan mijn neus voorbij, dat denk ik tenminste maar ik ben me er niet van bewust.
Ik heb genoeg.
Dat het schrijven voor nu volledig op zijn gat ligt is prima, mijn uren worden gevuld met anders, dat even zo fijn is.
57 ben ik inmiddels
Ik ben een randje minder fit, ben een randje minder druk en ben een hoop meer ontspannen.
Hier en daar een veertje onzeker nog maar een wagonlading tevreden.
Volgens mij is mijn leven precies wat het moet zijn, niet hoogdravend of spectaculair maar vol eenvoud en liefde ❤️