Category Archives: De pen van Poen

#IBD zie je niet aan de buitenkant. Wat voor mij fijn is want ik negeer het met verve. ‘Ik heb een ziekte maar ik ben het niet’, roep ik altijd. Hoe minder aandacht ik eraan besteed hoe beter, en dat levensmotto bevalt me prima. Toch fluit mijn lijf me weleens streng terug, ondanks alle kapstokkenContinue reading “Tamme Toos”

Zo’n hele fijne zaterdag, blank en oningevuld, zodat die zich spontaan vult en ontvouwt, zonder enige planning. Een leeg weekeind is van een volmaakte zaligheid. De nacht ervoor was vol met zoete slaap, rozig werd ik knus wakker in de armen van de liefste. Veilig ineengestrengeld, de stilte was vol van warme woorden. We rommeldenContinue reading “Perfecte zaterdag”

Ik lig knus onder mijn dekentje op de bank lui te zijn. Het geklop op het voorraam onderbreekt mijn gesoes. Als ik mijn hoofd optil slaakt ze een blije kreet. Buuffie is thuis! Ik gniffel en sta op om de voordeur open te doen. Zij staat al ongeduldig diezelfde voordeur onder handen te nemen. ‘IkContinue reading “Kasteelledikantbed”

Hupsend staat ze voor de voordeur. Het is vertederend, dat blije toetje als ik de deur open doe. Deze schattebout is hier altijd welkom. Haar kleintje broertje stort zich vrolijk in mijn armen.’Boeboe’ krijgt een dikke knuffel, waarna hij zich langs mij heen wurmt, onze gang in. Deze blonde peuter gaat op zoek naar deContinue reading “Kralenketting”

Ik kan me nog weleens verloren voelen, in die almaar voortrazende wereld. Die gaat me te snel soms. Een constante stroom van prikkels en gebeurtenissen, het past me allemaal niet. Ik zoek naar een modus om weer rust in te bouwen. Nog meer rust. Mijn baan is een drukke. En het verslind me soms, deContinue reading “Natuur”

Hun stemmen klinken onnatuurlijk luid, het verbreekt ruw de serene stilte van de nacht. Ik ben meteen wakker en luister een poosje. Het gaat nergens over, zoveel is duidelijk. Kwajongens gebral en stoerdoenerij. De muziek gaat nog een tandje harder, het gebonk galmt door de straat. Ik vraag me af of ze zich realiseren datContinue reading “Nachtschreeuwers”

Vannacht lag ik wakker. ‘Wat nou als je weet dat er voor jou geen morgen meer komt’, dacht ik bij mezelf. Dat je nooit meer een oogverblindende zonsopgang meemaakt, nooit meer fijn wakker word voor de start van een nieuwe dag en nooit meer halfslaperig knus tegen je liefste aan kan kruipen. De gedachte aanContinue reading “Verliefd op het leven”

Hun zachte stemmen klinken helder als glas en doorbreken de stilte van de donkere nacht. Als vanzelf zing ik mee. Dankzij mijn katholieke opvoeding ken ik elk woord op mijn duimpje. Ik humm zachtjes mee, luidkeels ‘op zijn Cynts’ meegalmen doe ik alleen onder de douche, in de auto of tijdens een koorrepetitie 😉 DeContinue reading “Weemoed”

Steeds opnieuw zet ik stappen buiten mijn comfortzone. Ik verbaas me over de durf die ik tentoonspreid ten aanzien van al die nieuwigheid. Wat ooit is begonnen met een stukje schrijven over mijn werk, en dat eerste boek, verspreid zich langzaam maar zeker richting andere onontgonnen gebieden. Ik vind het zelf bizar, en meer danContinue reading “Podcast”

De auto staat voorgesorteerd alsof hij gaat afslaan. Ik ben onderweg naar de bieb om mijn tweede boek af te geven zodat hij kan worden toegevoegd aan de catalogus, en ik realiseer me dat deze auto wel erg lang twijfelt. De rij wachtenden achter het autootje groeit gestaag. ‘Die heeft vast pech, dat kleine blauweContinue reading “Levensgevaarlijk”