Schrijven is mijn psycholoog, mijn biechtstoel en mijn reddingsboei. Het dagboek dat ik nooit vol durfde te schrijven.
Al mijn verhalen ontstaan vanuit mijn liefde voor het leven, en ook de worstelingen ga ik niet uit de weg. Ik schrijf over het lukraak rondreizen met ons #VWbusje en over mijn werk in de #zorg. Net als over de #overgang die me onverwacht compleet van mijn sokken blies. Dat schilderen met woorden doe ik zo puur als ik kan. Echt en oprecht. Via mijn verhalen laat ik zien hoe mooi het is om in de #zorg te werken, hoe prachtig #Europa is( ver is niet altijd mooier) en dat er in dat dagelijkse schoonheid ligt dat je elke dag spontaan kunt oprapen. Over mijn donker en het licht vinden.
Ook fictie schrijven vind ik geweldig. En moeilijk š Om een leesbaar verhaal te schrijven dat je meesleept en dat je niet meer weg wil leggen, is een van de meest uitdagende dingen die ik ooit heb gedaan.
‘In de schaduw van angst’ is ergens in 2026 zoals ik hem wil hebben. Hoop ik š
In mij bruist een constante blij, een hang naar muziek en dansen, zelfs als ik aan het wandelen ben. Engelse detectives, buiten zijn en eten en drinken met citroen vervelen me nooit. Ik ben verliefd op de zwerftochten die we samen maken. #Frankrijk is favoriet. Het allerliefst rijden we binnendoor, langs meanderende straatjes, verscholen schoonheid en slaperige dorpjes. Dan ontdekken we veel moois.

Ik heb een absolute blinde vlek ten aanzien van mijn eigen kledingkeuzes, maar voelsprieten als het om sfeer gaat.
En ik probeer altijd tussen de regels door te luisteren š
Al mijn hele leven lang worstel ik met mijn lange, verre van platte lijf. Ik ben een kleurrijke waaier, een verzameling van eigenaardigheden en leukigheid.
Daarom schrijf ik, over alles wat leeft in mijn hart en hoofd.

- Wenen
Na een heerlijke nacht slaap zitten we vroeg aan het ontbijt, we hebben geen tijd te verliezen en hebben vooral veel zin om de stad weer in te gaan. We hebben om tien uur een fietstoer geboekt maar voor die tijd kunnen we zelf nog even een rondje. Op ons gemak wandelen we alvast inContinue reading “Wenen” - Lichtjes
O Wenen wat ben je indrukwekkend mooi! Volledig overweldigd lopen we door een mistige, vochtige stad. Overal om ons heen lopen mensen gehaast langs ons, er is getoeter en druk verkeer. Wij proberen ons te oriĆ«nteren maar besluiten al snel dat het niet uitmaakt. Alles is nieuw dus we zien wel wat we kunnen zien.Continue reading “Lichtjes” - Vertraging
Natuurlijk ging niet alles van een leien dakje maar aan de voorbereiding lag het niet. We kregen van onze oudste een slinger naar het station, ruim op tijd zaten we aan een biefstuk bij Loetje als late lunch en vervolgens zaten we ruim op tijd op het station. Wij zijn nou eenmaal altijd te vroegContinue reading “Vertraging” - Voorpretten
We zijn al weken aan het voorpretten, de liefste en ik, op die treinreis naar Wenen. Een treinreis naar ‘waar dan ook’ stond al een poosje op mijn verlanglijstje en omdat we dit jaar een gek jaar hadden, wat vakantie vieren betreft, leek me dit dan ook het uitgelezen moment om die wens in teContinue reading “Voorpretten” - Herinnering.
De muffe geur van aarde kruipt in zijn neusgaten. Een herinnering probeert wakker te worden maar het wil maar niet helder worden in zijn hoofd. Er is iets met die geur van blad en regen. Dat gronderige dat zich een weg naar boven probeert te banen vanuit de diepte van zijn brein. Het is eenContinue reading “Herinnering.” - Herfst
Herfst. Door haar slaapkamerraam kijkt ze naar buiten. Vervuilde straatlantaarns verlichten de treurige boomtakken die al hun blad al hebben verloren. Haar hart krimpt bijna voelbaar van de eenzaamheid die er op drukt. Om haar heen kruipen mensen naar binnen, zwijmelen over āfijn weer de kaarsjes aan, warme choco en samen onder een knus dekentje’.Continue reading “Herfst” - Lastig
Ik vind de overgang lastig. De mentale kwetsbaarheid die ik voelde en alle fysieke veranderingen. Alsof je jezelf weer helemaal opnieuw uit moet vinden. Ik vecht al jaren tegen een lijf dat uit een keurslijf knapt waar het zoveel jaren braaf in bleef zitten. Noem het oppervlakkig, noem het ijdel, noem het vooral wat jeContinue reading “Lastig” - Leukste buurtje
Ze zit op haar knietjes op de stoep, mijn buurjongetje zit naast haar. Haar wangen zijn groen, roze en blauw, een mini-paardenstaart hangt als een pijpenkrul op haar rug. In opperste concentratie kiest ze voor weer een andere kleur stoepkrijt. Als ze me in de smiezen krijgt verandert de concentratie op haar toetje in blijdschap.Continue reading “Leukste buurtje” - Novasure
‘Gaat u eerst maar drie maanden een spiraal proberen’, zegt ze afgemeten. Haar blik is streng, alsof ze wil zeggen dat ik niet moet zeuren. Ze heeft donkere diepliggende ogen en rimpelige wangen. Haar sluike grijze haar is in een lage staart bijeen gebonden. In haar kantoor ruikt het vertrouwd, naar ontsmettingsmiddel, alsof ik opContinue reading “Novasure”