On y va!

Het voelt als een eeuwigheid geleden en toch vertrouwd. Ons busje. Op pad zijn. Even helemaal niks, alleen elkaar. Die eerste uren, als we eenmaal rijden, ben ik nog druk in mijn hoofd, het losmaken moet nog komen. De afgelopen periode was roerig en dat laat ik niet zomaar achter me.

Maar na een paar uur verandert er iets in mijn brein. De raampjes gaan open, elk liedje zing ik luidkeels mee en mijn gedachten gaan andere kanten op. Het is zalig als mijn hoofd de vrije teugels vind. Ik overweg een cursus line dance als ik een lekker country nummer hoor, bij een horrorbericht op het nieuws begin ik aan een scene in mijn boek te denken en ik realiseer me dat ik even niks moet.

Lekker, we hebben vakantie.

Vakantie

Om me heen zie ik overal golvend groen onderbroken door klaprozen of graanvelden, ik smeer nog een broodje en drink een slok water. Ik ben dol op dit soort momenten, juist omdat ik niks anders kan dan zitten en gewoon zijn. Er valt niks meer te moeten, het is alleen maar wij met zijn tweetjes en dat busje van ons.

Net na het middaguur heb ik een camping gevonden waar we volop kunnen zwemmen, want het is heet dus willen we plonswater. De camping blijkt speels opgezet, het zwembad is top maar het enorme meer voor de deur is nog beter. Puur goud. Ook het sanitair blijkt geweldig in orde en het plekje waar we heen gebonjourd worden staat bijna volledig in de schaduw.

Wat een zalige eerste vakantiedag.

Ik kijk nu al uit naar de rest!

Campingtip: http://www.camping-lacdorient.com

Dat dagelijkse

‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij.

Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd.

‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veel zwaarder wegen als je terugkijkt op je leven’.

Ik kijk even naar mijn baby, die op de grond ligt te spelen, en vervolgens naar hem. Mijn lieve oom was op dat moment aan zijn laatste stukje leven toe, we wisten toen al dat het nog maar een kwestie van maanden zou zijn. Dat moment staat levendig in mijn geheugen gegrift, als een parel die ik mijn halve leven al koester.

Foto’s

Sindsdien maak ik lukraak, op allerlei momenten van de dag, foto’s. Omdat ik wéét dat het koester-momenten zijn.

van een verhaaltje voorlezen voor het slapengaan, knus samen op het grote bed. Stoeipartijen, elkaars haren vlechten of picknicken in de tuin.
Samen koffie, een spontane winkeldag of knus onderuit bij een haardvuur.
Onderweg samen een broodje eten op een bankje in het park. Mijn jongste dochter die de nagels lakt van haar oudere zus op haar trouwdag. Zandtaartjes bakken op het strand.
Knuffels, hand in hand met opa een rondje om, de slappe lach.


Ik denk nog regelmatig aan hem. Aan het plezier dat ik had met en om hem. Aan die ene levensles die zo belangrijk voor me is geworden. Dat hij niet ouder mocht worden is onverteerbaar.

Sinds ik hoorde dat ik oma zou worden ben ik aan een boekje voor mijn kleindochters begonnen. Met foto’s, kleine verhaaltjes, gewone dagelijkse dingen.

Zodat zij later ook weten dat de liefde 🫶 vooral in dat hele dagelijkse zit ❤️

Zoals het moet zijn

‘Goedemorgen, komt het gelegen dat ik u even bel’?

Bewust laat ik de stilte ruimte innemen, zodat ze kan voelen of ze me te woord wil staan.

Na haar ja stromen de woorden als vanzelf mijn kant op. Over haar vader, die in het ziekenhuis ligt en aan zijn laatste stukje leven toe is. Over haar moeder die, nu ze alleen in huis woont, zoveel verder in haar dementie blijkt te zijn en dus niet alleen thuis kan blijven wonen. 

Over de kat van haar mam, waar ze ook nog een plekje voor moet zoeken. Hoe het haar allemaal zo boven het hoofd groeit en ze niet weet hoe ze die kluwen aan zorgen op moet oplossen.

Ze praat en praat en als het stil wordt denk ik alleen maar dat ik precies begrijp hoe wanhopig ze is. Ze wil het allerbeste voor haar ouders, zorgt voor ze, ook al zakt ze langzaam weg in een soort drijfzand. Verdwalend in een oerwoud dat ‘de zorg’ heet want daarin je weg zoeken kan ingewikkeld zijn.

Ik vraag aan haar of ze wenst dat haar ouders weer samenzijn. Elke dag, de hele dag. 

‘Kán dat dan’,? zegt ze.

Samen

Inwendig glimlach ik want ja, dat kan. Dat moet zelfs, in mijn ogen tenminste. Als je zo lang samen bent hoor je ook dichtbij elkaar te zijn tijdens dat laatste stukje.

Haar tranen druppelen als een zomerbui door de telefoonhoorn heen en ze verontschuldigd zich. Haar emotie is een combinatie van opluchting en oprecht verdriet. Opgebouwde spanning en stress zoeken hun weg naar buiten nu een oplossing binnen handbereik lijkt te zijn.

‘Ik ga het regelen’, beloof ik haar. Ze struikelt over haar woorden van opluchting.

Het maakt me dankbaar dat ik op dit soort momenten een helpende hand kan bieden.

Ik vond een plekje voor haar mam, én haar pap.
Binnen vijf dagen woonden haar ouders weer onder hetzelfde dak. Zelfs de kat verhuisde mee. 

😊

Zoals het moest zijn. 

April!

De zon schijnt.

Het is alsof al dat extra licht wagonladingen nieuwe energie heeft meegenomen. Alsof ik ontwaak uit een dofheid waar ik zonder erg in was beland. Onze blauwe regen heeft overnacht dikke knoppen gekregen die op open knappen staan, de vijg achter in de tuin heeft vers blad aan zijn takken en minuscule vijgjes aan de punten ervan en er hangt een zachtgroene waas over de tuin. 

Ik loop ineens met poetsdoeken in de rondte waar ik normaal gesproken met een boog omheen loop. Steeds vaker betrap ik mezelf op ge-poets, geveeg en op-geruim. Zakken vol troep verdwijnen uit ons huis. Ik schuif met meubels, breng ons vloerkleed in een opwelling naar de belt en gooi hier en daar een sneue plant in de groene bak. Ons huis voelt ineens wonderbaarlijk licht en luchtig. 

Lente

Bij elke zonnestraal hang ik subiet schone was buiten aan de lijn en met argusogen zoek ik naar lukraak groeiende grassprieten, of ander onkruid, om ze vervolgens de nek om te draaien.

Buuffie wordt weer over de schutting geroepen en onze oudste kleindochter fietst als een dolle over de stoep voor ons huis op en weer. Die heeft al flink wat kilometers in de benen inmiddels 😊

Ik verheug me op de komende maanden. Weer vaker naar buiten, kletspraatjes met de buurtkinderen die op de stoep spelen en lang, heel lang licht.

Het is lente, eindelijk.

Onderhuids

De wind giert om ons huis. Het geluid is overweldigend en overstemd het ge-oehoe van de uil die in het bos om de hoek woont en waar ik zo graag naar luister, knus verstopt onder mijn warme dekens. Krakende boomtakken teisteren de doorgaans zo stille straat en zelfs de brommer die voorbij rijd hoor ik amper boven het natuurgeweld uitkomen. Ik draai me nog maar een keer om en moedig mezelf aan om te gaan slapen.

Twee uur later lig ik nog steeds te woelen.

In de nacht verwerk ik en denk ik na over alles wat er gaande is in mijn leven. En soms lig ik er letterlijk wakker van.

Afgelopen nacht realiseerde ik me dat alle negativiteit om me heen weer eens aan me was gaan kleven. Ongemerkt mijn lijf in was geslopen. Ik verbaas me er steeds opnieuw over, hoe sommige sentimenten me mee kunnen slepen naar een richting die ik niet op wil. Het ongemak dat zich nestelt in mijn lijf.

En de weerzin die me vervolgens ongenadig in de weg zit. Een kluwen van emotie.

Mensen

Van een afstandje observeer ik anderen in hun omgang met elkaar, hoe vlekkeloos hun interactie bijna oogt. Ik kan er jaloers op zijn, op dat ogenschijnlijke omgangsgemak. De eenvoudige en vloeiende manier waarop gesprekken verlopen. Bij mij gaat dat maar zelden zo soepel. Veel van die gesprekken laten een knoop achter in mijn onderbuik. En die knopen blijven soms heel lang zitten.

Het maakt ook dat ik selectiever wordt. Minder praten, meer naar buiten.

Zolang ik mijn eigen weg mag volgen temidden van alle ingewikkelde mensverbindingen red ik me wel.

Nooit vooraan

Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken.

Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. ( in een menigte ben ik altijd makkelijk te vinden, dat is dan wel weer handig)

Toen ik afgelopen week dus ineens vooraan moest staan, in verband met een optreden van ons koor op een poppodium, was ik nogal uhhuh…van slag. Op het randje van het podium stond ik onrustig en ongemakkelijk te zijn. Er viel niets te verstoppen, te verschuilen of weg te duiken.

Ik vond het retespannend.

Poppodium

Screenshot

Optreden met een band was een absoluut ‘voor het eerstje’ voor mij. Maar samen zingen met een band maakt de timing extra belangrijk. Die laatste week liep ik elke dag met mijn koptelefoon op een rondje, voor de start van mijn werkdag, om alles door te zingen. Want die microfoon die ik voor mijn snufferd zou krijgen liet me dromen over valse noten en wat nog. De soundcheck ging vlekkeloos maar toen de zaal volstroomde voelde ik ineens die kriebels in mijn buik verschijnen. Waarom wilde ik dit ook alweer?

Vanzelfsprekend heb ik me achteraf druk gemaakt om niks, want wat was het gaaf en het klonk geweldig. De liefste was er samen met onze jongste dochter om me aan te moedigen, onze vrienden stonden er en al mijn koormaatjes zijn goud waard. Die waren net als ik ‘Team Genieten’!

Gelukkig hebben we de filmpjes nog om nog een hele tijd van na te genieten 🙂

Een spoor van liefde

In de hoek van mijn werkkamer staat een hobbelpaard geparkeerd. Hij staat in de stal. Hobbelpaarden moeten ook ‘slapie doen’ want het leven van een hobbelpaard kan namelijk erg pittig zijn :-). Op het kladblok dat op mijn bureau ligt staan willekeurige peutertekeningen, een gezellige vondst op de momenten dat ik aan het werk ga.

Onze logeerkamer kleurt toenemend roze door speelkastelen, zoete meisjespyjama’s en een scala aan prinsessenjurken en naast de borden in de la liggen ineens drinkbekers en bordjes met oren.

Handig voor de broodjes appelstroop en bekers ‘sjokola’.

Achter de bank in de woonkamer ligt een verdwaalde pop, en steeds als die oudste kruimel op bezoek komt roept ze vol enthousiasme ‘kijk oma’ als ze haar ‘poppie’ weer terugvind. Na haar bezoek ligt de pop weer op dezelfde plek verdwaald te zijn, om steeds opnieuw gevonden te worden. 😊

Kleindochters

Haar jongere zusje doet nog weinig anders dan lachen en kletsen, maar als je vijf maanden oud bent is dat echt meer dan genoeg. Soms gaat al dat lachen ineens over in een huilbui alsof de wereld vergaat, van alles naar niks in een seconde. Zo’n hartstochtelijke huilbui betekend honger óf moe.

Na een fles of een tukkie verschijnt direct die zonnestraal weer. Ze is om op te vreten.

Verspreid door ons huis vind ik achtergelaten laagjes kleindochter zoals geplette aardbeien, restjes appelstroop of afdrukken van handjes op de keukenkastjes. Kruimels op toverstaffen. Ik ontdek losgeraakte stickers en verloren rozijnen op de vreemdste plekken. Onder de radiator staat een rijtje speelgoedauto’s, die staan netjes in de garage na een boodschappenbezoek aan de ‘appie’.

Een spoor van speelzand loopt door onze hele tuin, hier en daar onderbroken door kleine hoopjes grind. Daar zijn ijsjes gebakken( écht, dat kan) Voor op de stoep heeft ze met stoepkrijt vol passie bloemen en vlinders getekend.

Als ze weer huiswaarts zijn, en de liefste en ik hangen samen onderuit wat televisie te kijken, begint in de kast onverwacht een nog niet volledig afgedraaid speelgoedje te tingelen en met enige regelmaat vind ik tussen de kussens van de bank een leesboekje, achtergebleven na het laatste ‘tentbouwavontuur’. Ze zijn overal om ons heen, als een spoor van liefde dat voor ons achterblijft tot hun volgende bezoek.

Kleindochters, wat een rijkdom.

Nooit meer terug

Ik houd van mijn werk. Oprecht. Het directe zorgen voor een ander mens, één op één, mis ik met enige regelmaat. Het was bijzonder. En het bezorgde me oprecht plezier, na elke gewerkte dienst kwam ik met een vol hart thuis.

Er gebeurde altijd wel iets dat me een glimlach bezorgde.

En toch past het me niet meer, de directe zorg. Mijn oude baan heb ik naast me neergelegd, uitgedaan als een oude jas. En dat die oude jas me niet meer past heeft een reden.

Het maakte me ziek. Oude trauma’s die op onverwachte momenten getriggert werden, angsten die me wakker hielden in het donker van de nacht, de stress die voor een onontwarbare knoop in mijn buik zorgde.

Het kost me teveel energie, dus uit zelfbescherming wil ik het niet meer.

Zelfbescherming

Klinkt dramatisch he?!  Zo voelde het ook een hele poos.

Maar dat gevecht met mijn eigen emoties is achter de rug en ik wil nooit meer terug naar toen. Ik wil een lichter, luchtiger leven.

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik met EMDR ben gestart en al het stof dat werd opgeschud voel ik nu pas dalen. Ik begin mezelf stap voor stap weer terug te vinden. Alles wat ik altijd kon, en verloren was het afgelopen anderhalf jaar, ontkiemt weer. Mijn schrijfzin bijvoorbeeld en nieuwe dingen leren lukt ook steeds beter. Ik luister naar mijn eigen hart en nee zeggen lukt me prima 🙂

Dat is verrassend lekker trouwens 😉

Die tussenweg die ik in mijn werk al had gevonden, om voor een ander te zorgen met iets meer afstand, past me perfect. De rest zijn mooie herinneringen en dat blijven ze ook.

Veiligheid

Veiligheid in de zorg is geen vanzelfsprekendheid meer en de toename van incidenten groeit.
Noodknoppen worden steeds vaker ingezet om thuiszorgmedewerkers iets van veiligheid mee te geven.

Het voelt bizar dat het uberhaupt nodig is, maar ik herinner me ook de momenten waarop ik wenste dat ik er eentje had.
Als houvast tijdens mijn jaren in de thuiszorg.

Op het moment dat ik bij die kwetsbare meneer over de drempel stapte en zijn aan drugsverslaafde buurjongen met meerdere vrienden in de woonkamer zat.

Of de keren dat ik op mijn fiets tijdens een avonddienst in de onguurdere buurten zorg moest verlenen ( ik kocht zelfs een klein autootje, dat voelde veiliger dan in de rondte fietsen)

Waakzorg verlenen bij iemand thuis, een thuis dat onprettig voelde door de mensen die er ook in huis waren tijdens die nachtelijke uren.

Vervuiling, agressie en gebrek aan respect.

Ik ben meermaals midden in de nacht naar huis gefietst, steeds achteromkijkend, en met een enorme knoop in mijn buik. Er was geen aandacht voor onze veiligheid en ik was te onnozel om erom te vragen. Ik had geen rijbewijs en als jonge moeder was ik afhankelijk van mijn fiets voor vervoer, dus trapte ik in het holst van de nacht naar huis na het afronden van een zorgvraag.

Talloze momenten waarbij ik me niet veilig voelde maar wel deed waarvan ik vond dat ik het moest.

Thuiszorg

Ik heb mijn hart verpand aan werken in de thuiszorg, het is oprecht het mooiste en meest interessante wat ik tijdens mijn werkende leven heb gedaan. De afwisseling, het menselijke contact en steeds opnieuw moeten schakelen en aanpassen aan een nieuwe situatie. Ik leerde veel over de menselijke natuur en over mezelf. Onverwachte inzichten.

Wat ik niet mis is om er alleen voor te staan, steeds opnieuw, in nare, complexe of verdrietige situatie’s.

Onveilige.

Het is zo fijn dat er steeds meer aandacht voor veiligheid komt, ondanks de absurditeit dat het noodzakelijk is.


Plastic tas

Al zijn bezittingen pasten in een plastic supermarkt tas, op de plek waar hij woonde was geen warm stromend water en koken deed hij al jaren niet meer. Lang geleden was hij gescheiden van zijn vrouw en nu woonde hij berooid en eenzaam in iets van een omgebouwde schuur in andermans tuin. Zijn oude werkgever had zich ooit om hem bekommerd en hem een plek uit storm en regen geboden. En daar woonde hij nog steeds.

Het waarom kende ik niet maar dat was ook niet belangrijk. We maken allemaal weleens keuzes waar we spijt van hebben en niet elke keuze valt naderhand weer glad te strijken.

Ver in de tachtig was hij al toen hij bij ons in beeld kwam.

Zijn eenzaamheid raakte me. Het is iets waar ik diep van binnen altijd bang voor ben geweest, om alleen op de wereld te zijn, alle liefde om me heen te verliezen.

Ik regelde diezelfde week nog een fijne, warme plek voor hem en ik verheugde me oprecht op de dag dat hij bij ons zou komen wonen. ‘Misschien kom ik nog wel oude kennissen of collega’s tegen’, had hij gezegd.

Ik hoopte het voor hem.

Maar hij had geen spullen, buiten de kleren die hij bezat.

‘Hoe krijgen we dat appartement in vredesnaam ingericht, zeiden we tegen elkaar, zouden we naar de kringloop kunnen gaan voor hem? of misschien staat er nog wel iets in de opslag, straks even speuren’.

Oude foto

Ik had de volgende dag toevallig vrij dus ik plande voor de volgende dag alvast een bezoekje aan de kringloop. Een fijne stoel, een kastje en iets voor aan de muur was er vast. Iets gezelligs voor in die lege vensterbank of een lijstje voor een verdwaalde en vergeten foto van vroeger.

Iets van warmte voor een ander mens is zo gehaald tenslotte.

De dag erop appte mijn collega verpleegkundige me al vroeg in de ochtend omdat mijn kringloopbezoek niet meer nodig was, de familie van de vorige bewoner van het bewuste appartement hadden liefdevol wat spullen gedoneerd.

Die fijne stoel bij het raam waar hun moeder regelmatig in zat te knikkebollen in de voorjaarszon lieten ze achter, een kastje en die fijne eettafel die bij hun toch maar in de weg zou staan. Bestek en wat bloempotten, een mooie kop voor zijn ochtendkoffie.

Mijn hart begon ervan te gloeien.

Twee dagen later zag hij met eigen ogen zijn nieuwe woonplek. Gezellig ingericht, warm en schoon. Ik kreeg in geuren en kleuren van mijn collega te horen hoe blij hij was geweest, dankbaar, voor alle hulp. De laatste jaren van zijn oude dag kregen zomaar onverwacht een gouden randje.