Strijder

Het is begin 2002 als ik als zorgplanner ga werken. Na zeven jaar in de terminale nachtzorg had ik behoefte aan een andere werkomgeving. Toendertijd ‘rolde’ je nog weleens in een mooie functie. Zonder specifieke planners opleiding, maar met een bak aan zorgervaring, zag iemand mijn mogelijkheden en zette mij op een plek die me paste als een jas. Ik leer ongelofelijk veel op mijn nieuwe plek. Dorien was onderdeel van de collega’s. Ze was wat ouder dan de meeste van ons, verpleegkundige, en altijd een bereidwillige vraagbaak.

De maanden verstrijken en de onderlinge samenwerking ontwikkeld zich. We leren elkaar beter kennen, kunnen onschuldig mopperen om elkaars onhebbelijkheden en worden steeds hechter. En onderling verbazen we ons over Dorien omdat ze steeds vaker steken laat vallen in haar werk. Ze vergeet dingen, lijkt soms wat verward. We wijten het aan de drukte, denken dat ze aan vakantie toe is, en halen onze schouders erover op.

Tot die ene maandag die in mijn geheugen staat gegrift. Dorien had de avond ervoor haar strijkwerk weg staan werken toen haar hele wereld ineens zwart werd. Vanuit het niets naar complete paniek, die zondagavond blijkt haar laatste ‘gewone’ zondagavond te zijn geworden.

Bij eerste onderzoek blijkt ze een hersentumor te hebben, net als die andere lieve oud-collega van mij. Bart heeft het niet gehaald, en ik vrees met grote vreze voor Dorien. Ze doorloopt het volledige medische circuit, beland in een mallemolen van chemo’s, operaties en bestralingen. Krachtig en positief zet ze door omdat ze oma gaat worden en ‘dat gaat niks of niemand haar afnemen’ zegt ze.

We sturen grote bossen zonnebloemen, haar favoriete, liefdevolle knuffels en heel veel hoop. We steken kaarsjes aan en denken positieve gedachten tijdens operaties en andere akelige behandelingen. Soms kletsen we tussendoor, verteld ze over Edinburgh, waar haar zoon woont. Ze drukt me op het hart dat ik echt eens naar Schotland moet een keer, ooit, als ik de kans krijg. ‘Cynt, het is daar zo mooi’ zegt ze. We praten over genieten van het leven en ik beloof haar, vol overgave, dat ik haar woorden niet zal vergeten.

Zonnebloemen

Niet veel later overlijd Dorien, onze dierbare collega, in de woonkamer van haar knusse huis. Ik sta daar maar, aan het voeteneind van haar bed, en kijk naar de uitdrukking op haar gezicht. Ze ligt daar zo vredig en stil, omringd door een zee van zonnebloemen. Ik laat mijn verdriet een eigen weg naar buiten zoeken, het ging allemaal veel te snel.

Een week later zaten we met zijn allen in een kerk die tot de laatste stoel bezet was te luisteren naar de verhalen over haar leven.

Vorige maand was ik in Schotland, en in gedachten bracht ik haar nog een laatste groet. Omdat ik mijn belofte aan haar en haar woorden voor mij, maar vooral omdat ik Dorien, echt nooit zal vergeten.

Dag lieverd, je had gelijk.