Die allereerste

afscheid

Ik was pas achttien en nog leerling en ik ging die dag voor de allereerste keer zelf iemand opnemen. Het was de dag na kerst en die gezelligheid was nog ruimschoots aanwezig op de afdeling. Overal vrolijken lichtjes de doorgaans kille gangen op en de kerstbomen staan nog in volle glorie te stralen.

Samen komen ze berustend de afdeling op, hij zit in een rolstoel en zij duwt hem voort. Ik wijs ze waar zijn nieuwe kamer is, een kaal en armzalig hokje. In die tijd waren er nog meerpersoons kamers in het verpleeghuis en ik zie zijn vrouw angstvallig de ongezellige ruimte in zich opnemen. ‘Het ging echt niet meer thuis’, zegt ze met neergeslagen ogen. Want dat mantelzorgen viel haar dag na dag moeilijker. Vol liefde heeft ze al die jaren voor hem gezorgd maar nu ze zelf ook ouder wordt gaat het niet meer.

De kerstdagen wilde ze nog graag dat hij thuis bleef, hun laatste samen in hun fijne huis. Alle kinderen en kleinkinderen waren langsgekomen en ze hadden met elkaar muziek gemaakt. Gezongen, gelachen en gegeten. Er waren volop herinneringen gemaakt.

Na een poosje is het opname gesprek afgerond. Hij wil graag even rusten en zijn vrouw rijd nog een keer op en neer naar huis om nog wat spullen te halen. Tijdens alle emotie van het weggaan heeft ze die thuis laten staan. Stille tranen rollen bij beide echtelieden over hun wangen om dit noodgedwongen afscheid na al die jaren samen.

Afscheid

Ik loop met mevrouw mee naar de deur en we praten nog wat. Ze beloofd snel terug te komen. Nadat ik alle papieren van zijn opname heb verwerkt ga ik nog even bij hem kijken. Of hij slaapt of wellicht nog iets nodig heeft.

De kamer is stil en schemerig en op mijn tenen loop ik naar zijn bed. Direct weet ik dat zich hier een drama heeft voltrokken want het is overduidelijk dat hij is overleden. Stil in zijn eentje, op die nieuwe plek waar hij niet wilde zijn, heeft hij zich overgegeven aan de dood. Ik bel direct zijn vrouw. Ze komt net hun huis binnengelopen zegt ze. k vraag of ze direct weer terug kan komen, omdat hij ineens erg achteruit gaat. Een leugentje om bestwil, want deze boodschap kan ik haar niet over de telefoon meegeven.

Ik vang haar op bij terugkomst en haar verdriet is allesomvattend groot. Schuldgevoel, spijt en rouw vechten om voorrang en even is daar complete chaos. Nadat alle stof is neergedaald, spreken we elkaar nog even. Wat overblijft is dankbaarheid zegt ze. Dankbaarheid voor die laatste mooie kerst samen, samen met iedereen die ze zo lief hebben.

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *