‘We doen wel eerst koffie toch’? vraagt ze, terwijl ze tegelijkertijd de koffiepot aanzet. Ik moet lachen en knik, natuurlijk doen we eerst koffie. Ondertussen weiger ik pertinent op mijn horloge te kijken. Die klok tikt stug door, maar ik probeer altijd tijd te maken voor oprechte aandacht. Welzijn en ‘zorgen voor’ wordt nog veel te vaak alleen maar aan die praktische kapstok gehangen, maar ik vind luisteren naar een ander mens ongeveer net zo belangrijk.
Ik parkeer jas en tas en ga naast haar aan de keukentafel zitten. Ze heeft longkanker, in een vergevorderd stadium, en ze leeft in reservetijd. Haar man is nog maar pas overleden, ik zorgde ook voor hem en vaak praten we daar nog even samen over. Het helpt haar, om te praten met mensen die hem ook kenden en het hele proces van dichtbij hebben meegemaakt. De rouw hangt om haar heen, het speelt een grotere rol dan haar eigen afscheid. ‘ Het is naar voor de kinderen en de kleinkinderen, die zijn mij binnenkort ook kwijt’, zegt ze. Ik schenk de koffie in en laat haar kletsen.
Aandacht
‘Ga je nog naar de kermis dit jaar’ vraagt ze met een knipoog. Ze komt uit een dorp, net als ik, en de kermissen zijn befaamd bij ons. Die paar dagen kermis zijn meer dan genoeg, veel langer redden we dat feestgedruis niet. In de kroegen spelen geweldige live-bandjes, en we dansen tot onze voeten pijn doen.
Al voort kletsend schets ik wat spetterende situatie’s, over alles wat ik meemaakte tijdens kermissen door de jaren heen. Die spetterende verhalen zijn er zat, ik heb een goed geheugen en een talent voor smeuïgheid. Ze zit te glimmen, en inwendig grijns ik, voor mij is het een cadeautje om haar zo te zien stralen. Zelf doet ze ook nog een boekje open. Na een kwartiertje staan we op en help ik haar met alles waar ze hulp bij nodig heeft. Verzorg ik met warmte en aandacht en zij laat het zich allemaal aanleunen.
Vermoeid zit ze even later in haar luie stoel, maar haar ogen sprankelen en ik zie de herinneringen bijna als een film in haar hoofd voorbij trekken. Het plezier wat dit soort gesprekken haar geeft is onbetaalbaar, ook voor mij. ‘Kom je morgen weer’ vraagt ze. Ik knik en met een laatste zwaai ben ik weer onderweg, vervolg ik de rest van mijn route.
Niet veel later overleed ze, thuis in alle rust, met al haar lieverds om haar heen. Ik denk nog vaak met heel veel plezier terug aan de periode dat ik voor haar mocht zorgen en tijdens de kermis proost ik in gedachten altijd even op haar.
Wat hebben we toch mooi werk! Mooi geschreven Cynthia Nogmaals ik ben fan
Fijne dag , ik hoop alle goeds voor jou,?
Dat hebben we zeker, dank je wel lieve Ida! xx