Onvermogen

verhuizen

‘Zorgen jullie vanaf nu maar voor haar, ik ga naar huis’. Hij is 92 en verblijft met zijn echtgenote bij ons op de afdeling. Ze kwamen direct vanuit het ziekenhuis samen bij ons wonen. Hand in hand liepen ze ondersteund door familie de afdeling op. Maar hij vind het nu wel mooi geweest. Hij mist zijn huis, zijn spullen, zijn ik.

Ik vind het volkomen begrijpelijk. Mijn fijnste moment van de dag is ook thuiskomen, en dubbel na een overvolle werkdag. In deze periode voel ik dat extra. De kaarsjes branden vaak al als ik ons huis binnenloop en ook de open haard doet zijn ding.

Warmte en vlammetjes, heerlijke thuiskomen is dat.

Hij is na die ziekenhuisopname direct door verhuisd naar ons. Er was voor hem geen afscheid nemen van alles wat hem zo dierbaar is, wat zo laat zien wie hij is als mens. Oude foto’s, stoffige prullen of die fijne plek waar hij zo graag zit. Ik vind het hartverscheurend.

Helaas zit naar huis gaan er niet meer in voor deze oude man. In de loop van de nacht verslechterd zijn situatie ineens razendsnel, en de volgende ochtend overlijd hij. Zijn echtgenote alleen en in verwarring achterlatend, ze vergeet steeds weer dat hij er niet meer is en onvermoeibaar is ze constant naar hem op zoek.

Verhuizen

Een week later moet zij noodgedwongen verhuizen. Deze plek voor hen samen was een noodgreep, ik had bedacht dat ze koste wat het kost bij elkaar moesten blijven. En daar hebben we met zijn allen ons best voor gedaan. Het is wonderschoon dat het lukte. Maar zij heeft andere zorg nodig, specifieke zorg, en die is er onvoldoende op deze plek.

Ik vind een nieuw thuis voor haar, een fijne, nog diezelfde dag. Het is de enige mogelijkheid, in een onmogelijke situatie. Weer moet ze verhuizen, vlak na de uitvaart van haar echtgenoot. Ga er maar aanstaan op je oude dag.

Het kon niet anders, ik weet het heus. Maar de heftigheid van deze hele situatie, en het onvermogen om het anders te doen, beter dan dit, ijlt nog een hele poos na. #verpleegkundige #ikzorg

Published by Cynthia Poen

Ik ben een schrijver, en daar ben ik retetrots op. Het duurde even, voor ik die woorden in mijn mond durfde te nemen in associatie met mezelf maar inmiddels doe ik het gewoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *