‘Het is prima te doen‘ zegt ze ’als je een beetje sportief bent’. Die laatste woorden zijn als een ongewilde uitdaging. Want ik wil gewoon graag tegen mezelf kunnen zeggen dat ik het kon, omdat ik sportief genoeg ben. Dus gaan we op weg naar de waterval. Voor het gemak vergeet ik even dat ikContinue reading “Een overduidelijk gevoel van ongemak….”
Author Archives: Cynthia Poen
Kamperen
Langzaam komen ze aangereden richting onze eenzame kampeerplek, op het achterste deel van de #camping. Een spierwitte caravan achter een spierwitte auto, glanzend gepoetst. Ik ben jaloers natuurlijk, onze auto wordt dagelijks, met terugkerend enthousiasme, volgescheten door een colonne vogels. We hebben de moed inmiddels opgegeven en wassen onze #buscampertje pas als we echt nietContinue reading “Kamperen”
Eenvoud
Zoekend zie ik ze over de camping lopen. Elke kampeerplek meet hij minutieus uit. Ze staan sinds twee weken op de camping, hoor ik ze zeggen, maar nu moeten ze verkassen. Dat fijne plekje waar ze stonden was gereserveerd door een ander. Dus moest dat kampeermiddel bij een graadje of dertig worden verplaatst. Ogenschijnlijk hebbenContinue reading “Eenvoud”
Spannend
Ik verlang naar mijn bed, het loopt al tegen elven en mijn avonddienst zit er bijna op. Het voelt extra koud buiten, zo vanuit mijn warme autootje. Huiverend trek ik mijn jas wat dichter om me heen. De laatste cliënt van de avond is tevens een nieuwe, en zo’n eerste bezoek kost altijd wat meerContinue reading “Spannend”
Echt menselijk contact
Met een hartelijke glimlach trekt ze de voordeur open. Bruine ogen, warme blik. ‘Waakzorg’ vraagt ze? Ik knik en stel me voor. ‘Kom binnen, fijn dat je er bent’. Ik stap de hal in, hang mijn jas op en stap achter haar aan de kamer binnen. Het huis is knus en oud. Lage plafonds, oudeContinue reading “Echt menselijk contact”
Diep respect
Ik ben net twintig als ik ga werken in een revalidatiecentrum. En ik neem mijn pet af voor iedereen die daar revalideert. Er is zoveel verdriet en machteloosheid, het blaast me van mijn sokken. De revalidanten tonen me hun moed, wilskracht en levensvreugde, mijn eigen verdrietjes voelen spontaan als minuscuul en aanstelleritis. Na die eersteContinue reading “Diep respect”
Ode aan Bart
Ik ben 17 jaar en een beetje als ik start met een in-service opleiding. Groen als gras, ik heb nog maar weinig gezien van oprecht leed. De mensen in mijn klas variëren in leeftijd, de oudste is rond de 23, de jongste is net als ik 17. Bart is iets ouder dan mij. Hij heeftContinue reading “Ode aan Bart”