Momenteel staat het in de media bol van de berichten over die nieuwe pensioenregels. Wanneer mag je stoppen met werken, hoe hoog is de aow en wat houd ik straks over? Voordelen, nadelen en alles ertussenin. Zwaarwerkregelingen en vroegpensioen.
En dat laatste kost je geld, bakken vol, als je die laatste jaren tot je pensioendatum het werken niet meer vol kan houden. Als je moet kiezen voor minder of anders.
In de zorgsector zijn alle ‘mooie’ regelingen inmiddels geschrapt. Voor mij is er van eerder stoppen met werken geen sprake meer, ondanks het feit dat ik er op dit moment al 40 jaar werken op heb zitten en ga eindigen met 50 jaar in loondienst( hopelijk) Daarvan werkte ik 35 jaar in wisseldiensten, tilden we zonder tilliften, want die bestonden nog niet, en wat nog.
Jaren van dichtbij ziekte en verdriet staan, dood en afscheid.
Ik startte met werken toen ik 17 was en dat was, na wat zaterdagbaantjes, mijn eerste echte baan.
En waar ik me over verbaas: wanneer je gestart bent met werken telt helemaal niet mee voor die pensioendatum. Niet wat je hebt gedaan en hoelang je hebt gewerkt.
Op mijn slechte dagen voelt dat oneerlijk.
Want ik ben van solidair, van voor elkaar zorgen en bijdragen. Van samen dragen. En er zijn dagen waarop dat als eenrichtingsverkeer voelt. Want soms zou ik het ook fijn vinden als er voor mij gezorgd zou worden, dat ik een beetje gedragen wordt.
Zoals die AOW, die iedereen krijgt, ook als je geen dag in je leven gewerkt hebt.
Dat is hartstikke solidair.
Pensioen
Ik zou willen dat die afbouw van een volle werkweek in onze maatschappij financieel aantrekkelijker gemaakt wordt als je er 45 werkjaren op hebt zitten. En dat die keuze niet bizar veel geld kost.
Zodat ik fysiek en mentaal nog kan genieten van de jaren die volgen op mijn werkende leven.
Dat vind ik ook solidair.
