Ik sta in mijn blootje voor de manshoge spiegel en bekijk mijn lijf. Hoofdschuddend zie ik de overduidelijke veranderingen aan dat lange lichaam van mij. Waar sommige vrouwen ogenschijnlijk nergens last van hebben, zorgt mijn Bourgondische leefstijl, in combinatie met die overgang, overduidelijk voor toenemend ronde rondingen. De jaren dat ik een lat was liggenContinue reading “Staak”
Author Archives: Cynthia Poen
Vastgelopen
Ik schrijf niet meer, al een hele poos niet.Zo, ik heb het eindelijk hardop gezegd en nu ligt het daar open en bloot te zijn 😉 Boek vier smeekt me bijna dagelijks om te worden voltooid maar die laatste drempel stap ik maar niet over. Die drempel om mijn half voltooide manuscript af te schrijven.Continue reading “Vastgelopen”
Los zand
Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen? Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avondContinue reading “Los zand”
Fijne plek
Inmiddels ben ik al even thuis, maar als ik mijn ogen dichtdoe zie ik het wuivende groen waar we langsreden weer voor me. De velden vol klaprozen, rij na rij van zachtpaarse lavendel en de brute rotspunten die al heel lang geduldig op dezelfde plek staan. En staan er ook nog lang nadat ik erContinue reading “Fijne plek”
On y va!
Het voelt als een eeuwigheid geleden en toch vertrouwd. Ons busje. Op pad zijn. Even helemaal niks, alleen elkaar. Die eerste uren, als we eenmaal rijden, ben ik nog druk in mijn hoofd, het losmaken moet nog komen. De afgelopen periode was roerig en dat laat ik niet zomaar achter me. Maar na een paarContinue reading “On y va!”
Dat dagelijkse
‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij. Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd. ‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veelContinue reading “Dat dagelijkse”
Zoals het moet zijn
‘Goedemorgen, komt het gelegen dat ik u even bel’? Bewust laat ik de stilte ruimte innemen, zodat ze kan voelen of ze me te woord wil staan. Na haar ja stromen de woorden als vanzelf mijn kant op. Over haar vader, die in het ziekenhuis ligt en aan zijn laatste stukje leven toe is. OverContinue reading “Zoals het moet zijn”
April!
De zon schijnt. Het is alsof al dat extra licht wagonladingen nieuwe energie heeft meegenomen. Alsof ik ontwaak uit een dofheid waar ik zonder erg in was beland. Onze blauwe regen heeft overnacht dikke knoppen gekregen die op open knappen staan, de vijg achter in de tuin heeft vers blad aan zijn takken en minusculeContinue reading “April!”
Onderhuids
De wind giert om ons huis. Het geluid is overweldigend en overstemd het ge-oehoe van de uil die in het bos om de hoek woont en waar ik zo graag naar luister, knus verstopt onder mijn warme dekens. Krakende boomtakken teisteren de doorgaans zo stille straat en zelfs de brommer die voorbij rijd hoor ikContinue reading “Onderhuids”
Nooit vooraan
Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken. Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. (Continue reading “Nooit vooraan”