Het voelt als een eeuwigheid geleden en toch vertrouwd. Ons busje. Op pad zijn. Even helemaal niks, alleen elkaar. Die eerste uren, als we eenmaal rijden, ben ik nog druk in mijn hoofd, het losmaken moet nog komen. De afgelopen periode was roerig en dat laat ik niet zomaar achter me. Maar na een paarContinue reading “On y va!”
Author Archives: Cynthia Poen
Dat dagelijkse
‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij. Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd. ‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veelContinue reading “Dat dagelijkse”
Zoals het moet zijn
‘Goedemorgen, komt het gelegen dat ik u even bel’? Bewust laat ik de stilte ruimte nemen, zodat ze kan voelen of ze me te woord wil staan. Na haar ja stromen de woorden als vanzelf mijn kant op. Over haar vader, die in het ziekenhuis ligt en aan zijn laatste stukje leven toe is. OverContinue reading “Zoals het moet zijn”
April!
De zon schijnt. Het is alsof al dat extra licht wagonladingen nieuwe energie heeft meegenomen. Alsof ik ontwaak uit een dofheid waar ik zonder erg in was beland. Onze blauwe regen heeft overnacht dikke knoppen gekregen die op open knappen staan, de vijg achter in de tuin heeft vers blad aan zijn takken en minusculeContinue reading “April!”
Verkwanselen
‘Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? En dat die uitspraak, van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is, klopt? Ik heb zo heel erg het gevoel dat ik nog iets moet met een bucketlist, een verre reis of meeslepende verlangens die ikContinue reading “Verkwanselen”
Onderhuids
De wind giert om ons huis. Het geluid is overweldigend en overstemd het ge-oehoe van de uil die in het bos om de hoek woont en waar ik zo graag naar luister, knus verstopt onder mijn warme dekens. Krakende boomtakken teisteren de doorgaans zo stille straat en zelfs de brommer die voorbij rijd hoor ikContinue reading “Onderhuids”
Nooit vooraan
Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken. Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. (Continue reading “Nooit vooraan”
Een spoor van liefde
In de hoek van mijn werkkamer staat een hobbelpaard geparkeerd. Hij staat in de stal. Hobbelpaarden moeten ook ‘slapie doen’ want het leven van een hobbelpaard kan namelijk erg pittig zijn :-). Op het kladblok dat op mijn bureau ligt staan willekeurige peutertekeningen, een gezellige vondst op de momenten dat ik aan het werk ga.Continue reading “Een spoor van liefde”
Nooit meer terug
Ik houd van mijn werk. Oprecht. Het directe zorgen voor een ander mens, één op één, mis ik met enige regelmaat. Het was bijzonder. En het bezorgde me oprecht plezier, na elke gewerkte dienst kwam ik met een vol hart thuis. Er gebeurde altijd wel iets dat me een glimlach bezorgde. En toch past hetContinue reading “Nooit meer terug”
Veiligheid
Veiligheid in de zorg is geen vanzelfsprekendheid meer en de toename van incidenten groeit.Noodknoppen worden steeds vaker ingezet om thuiszorgmedewerkers iets van veiligheid mee te geven. Het voelt bizar dat het uberhaupt nodig is, maar ik herinner me ook de momenten waarop ik wenste dat ik er eentje had.Als houvast tijdens mijn jaren in deContinue reading “Veiligheid”