De muffe geur van aarde kruipt in zijn neusgaten. Een herinnering probeert wakker te worden maar het wil maar niet helder worden in zijn hoofd. Er is iets met die geur van blad en regen. Dat gronderige dat zich een weg naar boven probeert te banen vanuit de diepte van zijn brein. Het is eenContinue reading “Herinnering.”
Author Archives: Cynthia Poen
Herfst
Herfst. Door haar slaapkamerraam kijkt ze naar buiten. Vervuilde straatlantaarns verlichten de treurige boomtakken die al hun blad al hebben verloren. Haar hart krimpt bijna voelbaar van de eenzaamheid die er op drukt. Om haar heen kruipen mensen naar binnen, zwijmelen over ‘fijn weer de kaarsjes aan, warme choco en samen onder een knus dekentje’.Continue reading “Herfst”
Lastig
Ik vind de overgang lastig. De mentale kwetsbaarheid die ik voelde en alle fysieke veranderingen. Alsof je jezelf weer helemaal opnieuw uit moet vinden. Ik vecht al jaren tegen een lijf dat uit een keurslijf knapt waar het zoveel jaren braaf in bleef zitten. Noem het oppervlakkig, noem het ijdel, noem het vooral wat jeContinue reading “Lastig”
Leukste buurtje
Ze zit op haar knietjes op de stoep, mijn buurjongetje zit naast haar. Haar wangen zijn groen, roze en blauw, een mini-paardenstaart hangt als een pijpenkrul op haar rug. In opperste concentratie kiest ze voor weer een andere kleur stoepkrijt. Als ze me in de smiezen krijgt verandert de concentratie op haar toetje in blijdschap.Continue reading “Leukste buurtje”
Novasure
‘Gaat u eerst maar drie maanden een spiraal proberen’, zegt ze afgemeten. Haar blik is streng, alsof ze wil zeggen dat ik niet moet zeuren. Ze heeft donkere diepliggende ogen en rimpelige wangen. Haar sluike grijze haar is in een lage staart bijeen gebonden. In haar kantoor ruikt het vertrouwd, naar ontsmettingsmiddel, alsof ik opContinue reading “Novasure”
Niet genoeg
Ik heb hem in een zucht uitgelezen, schrijft ze, zoveel warmte, zoveel herkenbaarheid. Práchtig! Ik zit blozend op de bank en lees het berichtje nog een keer.Laat het ronddansen in mijn lijf. Gun het mezelf om de trots te voelen, er een moment in te verdwalen.Mezelf een creatieveling te vinden 😉 Ik ben dol op schrijven.Continue reading “Niet genoeg”
Staak
Ik sta in mijn blootje voor de manshoge spiegel en bekijk mijn lijf. Hoofdschuddend zie ik de overduidelijke veranderingen aan dat lange lichaam van mij. Waar sommige vrouwen ogenschijnlijk nergens last van hebben, zorgt mijn Bourgondische leefstijl, in combinatie met die overgang, overduidelijk voor toenemend ronde rondingen. De jaren dat ik een lat was liggenContinue reading “Staak”
Vastgelopen
Ik schrijf niet meer, al een hele poos niet.Zo, ik heb het eindelijk hardop gezegd en nu ligt het daar open en bloot te zijn 😉 Boek vier smeekt me bijna dagelijks om te worden voltooid maar die laatste drempel stap ik maar niet over. Die drempel om mijn half voltooide manuscript af te schrijven.Continue reading “Vastgelopen”
Los zand
Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen? Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avondContinue reading “Los zand”
Fijne plek
Inmiddels ben ik al even thuis, maar als ik mijn ogen dichtdoe zie ik het wuivende groen waar we langsreden weer voor me. De velden vol klaprozen, rij na rij van zachtpaarse lavendel en de brute rotspunten die al heel lang geduldig op dezelfde plek staan. En staan er ook nog lang nadat ik erContinue reading “Fijne plek”