Category Archives: Werken in de zorg

Met een gekromde rug loopt ze behoedzaam de kamer in. Ik vraag hoe ze geslapen heeft vannacht. ’Onrustig kind’ zegt ze ’soms heb je weleens zo’n nacht’. Ik vraag wat ik voor haar kan doen, en help haar met haar hulpvraag. Ze gaat op de rand van haar bed zitten en kijkt me weemoedig aan.Continue reading “Verschillend maar toch ook niet.”

Hij was tijdens zijn werkende leven een vooraanstaand directeur geweest, en zat in allerlei besturen en cliëntenraden. En daarbij had hij een zeer krachtige persoonlijkheid. Was hautain soms, en immer overtuigd van zijn eigen gelijk. In de zorg rondom zijn moeder was in het verleden veel misgegaan: zijn mailverzoeken bleven liggen en veel telefoongesprekken werdenContinue reading “Onbeschoft”

We zijn op vakantie, de liefste en ik. Met ons camperbusje zijn we inmiddels in Kroatië beland. Het is heet, weerzinwekkend heet eigenlijk. Elke dag weer. Maar we staan fijn aan zee, vangen elk briesje. We hoeven niks en plonsen tot de max. We slapen met de achterklep van ons busje open, zalig in deContinue reading “Carianne.”

Tijdens mijn avonddienst ga ik een zorg opstarten bij iemand die in een woongroep woont. Geen idee wat ik me van een woongroep moet voorstellen, maar het maakt me absoluut nieuwsgierig.  #Thuiszorg is nooit saai. Het adres blijkt te liggen aan een brede landweg, richting duin en strand. Het is voorjaar en al donker. Ik houContinue reading “De rattenvanger van Hamelen”

Ik sta voor een oud flatgebouw. Het is heerlijk buiten, ik ruik de lente. Ik stop jas en tas in mijn fietstas, verzet mijn fiets nog een stukje en treuzel nog wat. Ik haal diep adem, open de deur en stap de hal in. Het trappenhuis is donker en muf. De voordeur van zijn huisContinue reading “Die vuile lucht”

‘Jij laat zien hoe het voelt om in de ouderenzorg te werken’ zegt mijn dorpsslager ’want ik had werkelijk geen idee, tot ik jouw stukjes las. Het blijft door mijn hoofd zingen, die ene zin. Als ik aan de zorg denk, dan denk ik vooral aan de kwetsbaarheid. Aan al die mensen, die ineens voorContinue reading “Helder beeld”

Ze zit bij het raam als ik aan kom lopen. Kwiek veert ze overeind en opent de deur.  ‘Kom binnen’, zegt ze, ‘ik zat al op je te wachten’. Ik ben aanbeland bij de laatste cliënt uit een lange ochtendroute, inmiddels is het ruim na enen. Na een ochtend vol van praktisch zorgen voor is dit bezoekjeContinue reading “Ouderenzorg”

Ik verlang naar mijn bed, het loopt al tegen elven en mijn avonddienst zit er bijna op. Het voelt extra koud buiten, zo vanuit mijn warme autootje. Huiverend trek ik mijn jas wat dichter om me heen. De laatste cliënt van de avond is tevens een nieuwe, en zo’n eerste bezoek kost altijd wat meerContinue reading “Spannend”

Met een hartelijke glimlach trekt ze de voordeur open. Bruine ogen, warme blik. ‘Waakzorg’ vraagt ze? Ik knik en stel me voor. ‘Kom binnen, fijn dat je er bent’. Ik stap de hal in, hang mijn jas op en stap achter haar aan de kamer binnen. Het huis is knus en oud. Lage plafonds, oudeContinue reading “Echt menselijk contact”

Ik ben net twintig als ik ga werken in een revalidatiecentrum. En ik neem mijn pet af voor iedereen die daar revalideert. Er is zoveel verdriet en machteloosheid, het blaast me van mijn sokken. De revalidanten tonen me hun moed, wilskracht en levensvreugde, mijn eigen verdrietjes voelen spontaan als minuscuul en aanstelleritis. Na die eersteContinue reading “Diep respect”