Category Archives: Werken in de zorg

Ik was pas achttien en nog leerling en ik ging die dag voor de allereerste keer zelf iemand opnemen. Het was de dag na kerst en die gezelligheid was nog ruimschoots aanwezig op de afdeling. Overal vrolijken lichtjes de doorgaans kille gangen op en de kerstbomen staan nog in volle glorie te stralen. Samen komenContinue reading “Die allereerste”

Diep verstopt in mijn herinneringen wonen de beelden die ik liever verborgen houd. Zoals het beeld dat voortleeft in mijn brein van die man die naast zijn overleden vrouw op de grond geknield zit. Zijn lieve vrouw, in die enorme plas bloed. Zijn wanhoop stroomde als zoute tranen over zijn wangen en hij bleef zijnContinue reading “Verstopt”

Hij is een alcoholist, al jaren. En hij ontkent het, al ongeveer net zolang. Elke dag zorgt ze voor hem en verdraagt ze hem om zich heen in ‘haar’ huis. Hun kinderen kwamen nog maar af en toe op visite en dan vooral op de speciale dagen. In de ochtend, tijdens de koffie, als zijnContinue reading “Wrang beeld van verslaving”

Elke ervaring die ik opdeed in mijn werk deed iets met me en ik heb getracht dat te vatten in alle blogs die ik daarover scheef. Soms omdat het zorgen voor die ene man, vrouw of kind een belangrijke les was die ik nog moest leren, soms omdat het contact onderling zo mooi was. IetsContinue reading “Liefde voor de zorg”

Toen ik Gerard leerde kennen werkte ik in de thuiszorg in mijn eigen dorp. ‘Hij is een probleem geval’ zeiden de collega’s. Dus zette ik me schrap, haalde diep adem en drukte op zijn voordeurbel. Een onverzorgde magere man liet me binnen. We gingen aan zijn keukentafel zitten en voorzichtig probeerde ik een praatje teContinue reading “Zorgmijder”

De pop in haar handen houdt ze stevig aan haar borst geklemd, en angstig kijkt ze naar me. Haar wereld is er één die ik niet ken. Ze heeft als jonge moeder de tweede wereldoorlog meegemaakt, en als gevolg van haar dementie, herbeleeft ze hem nogmaals. Ziekte is oneerlijk maar ook een onherroepelijk onderdeel vanContinue reading “Elke dag een beetje.”

Het is begin 2002 als ik als zorgplanner ga werken. Na zeven jaar in de terminale nachtzorg had ik behoefte aan een andere werkomgeving. Toendertijd ‘rolde’ je nog weleens in een mooie functie. Zonder specifieke planners opleiding, maar met een bak aan zorgervaring, zag iemand mijn mogelijkheden en zette mij op een plek die meContinue reading “Strijder”

Warm en enigszins buiten adem fiets ik de oprit van het huis van mijn volgende cliënt op. Ik werk die avond als invalkracht in de thuiszorg. Rondrijden in een voor mij onbekend dorp is spannend, onhandig omdat ik adressen moet zoeken maar vaak ook verrassend leuk. Bij het huis waar ik voor sta staat hetContinue reading “Overduidelijk verval”

Hij was een binnenvetter, over zijn gevoelens praten deed hij niet. Als je vroeg hoe hij zich voelde, ging het altijd goed. Het ziek zijn mergelde zijn lijf ongenadig uit, en zijn pijn nam zienderogen toe. Soms mocht ik hem wassen, dan wist ik dat hij een goede dag had. Als ik niks voor hemContinue reading “Onmacht”