Schrijfwerk - Cynthia Poen

Featured

Dit ben ik, op papier

Schrijver zijn, en om vanuit gevoel te durven schrijven, is een enorme stap geweest. Want het is spannend om kwetsbaar te zijn, en ik blijf het een uitdaging vinden om mijn zielenroerselen te delen met de wereld. Op deze plek vind je een bonte verzameling verhalen. Geschreven met een knipoog of een traan. Blogs over de zwerftochten met onze buscamper, over mijn mooie werk als verpleegkundige, en over de dagelijkse realiteit van het leven.

Dit ben ik, op papier.

Als freelancer voor anderen schrijven is als een droom, en toen ik begon met schrijven had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou gaan doen. Mezelf schrijver noemen was al een stap 🙂

Op Babyenkind schrijfsels van mijn hand, a trip down memory lane voor mij want onze dochters zijn al volwassen. Voor de ontwikkelaars van Entrace schrijf ik over mijn zorgervaringen. Op natuurkampeerterreinen kom je me tegen, maar ik schreef over veel meer campings in binnen-en buitenland.

Schrijver

In oktober 2022 werd ik vaste columnist voor Carend. Ik werkte mee aan de campagne ‘ontdek de zorg‘, want ik laat graag zien hoe prachtig ons vak is. Daarom vind je in de metro ook een aantal columns van mijn hand. Vanaf augustus 2021 vonden twee korte verhalen en gedichten hun weg naar een bundel.

Het zorgt voor durf om steeds opnieuw mijn grenzen op te rekken, en om te blijven durven.

Op 5 mei 2022 zag mijn eerste boek het levenslicht. ‘Zorgliefde‘ is mijn grote trots en samen stonden we op de voorpagina van het Noord-Hollands Dagblad. Vanzelfsprekend is mijn bundel hier te bestellen( zie onderstaande link), via diverse webshops en ze is bij elke boekhandel te verkrijgen. Bij de plaatselijke boekhandel lag ik maandenlang in de etalage en tussen heel veel grote namen in de winkel. De recensies zijn lovend, en ik zweef nog steeds van alle mooie woorden die ik nog dagelijks krijg.

https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html

Sinds kort schrijf ik ook fictie, het is mijn meest recente project in wording. In juni 2023 had ik hem eindelijk in handen, zo tof! Van de recensie op vrouwenthrillers gingen mijn tenen krullen.

Voor mij een mooi verlaat verjaardagscadeautje want in april ben ik 54 geworden 🙂

Januari 2023 stond ik in de #vriendin, mocht ik vertellen waarom ik schrijf over mijn vak.

In Februari van dit jaar signeerde ik samen met een dierbare vriendin van de middelbare school onze boeken voor elkaar. Ook weer een pracht van een mijlpaal!

Veel leesplezier en laat vooral een comment achter! Daar doe je mij dan weer een groot plezier mee 🙂

Ijsbloemen

Het sneeuwt, dikke vlokken dwarrelen naar beneden. Hypnotiserend is het. Net als de ijsbloemen op mijn slaapkamerramen vroeger, die vond ik ook prachtig. De wonderen der natuur. Toen ik een jong meisje was, waren ijsbloemen op de ramen een veelvoorkomend fenomeen, verwarming hadden we alleen in de woonkamer en de slaapkamerramen hadden enkel glas. Die ijsbloemen kregen dus heerlijk de kans om aan te groeien als het buiten vroor 🙂 Vooral de diversiteit van de ijsbloemen vond ik adembenemend. Steeds weer anders, met al zijn grillige schoonheid, moeder natuur kon er wat van. Met mijn vinger volgde ik de bevroren ijskoude randjes op het raam.

Op de door mijn vader zelfgemaakte badkamer, in een hoekje van de overloop, hing een gloeispiraal boven de wastafel. Als je aan het touwtje trok werd hij roodgloeiend en lekker warm, wat een luxe! In de winter gingen we nooit met natte haren naar bed, die droogden we eerst voor de gaskachel in de woonkamer.

Op mijn bed had ik een dikke deken, soms twee, en een laken. Daar kroop ik heerlijk diep onder en als het heel koud was kregen we een kruik mee. Woest was ik toen mijn moeder ineens een dekbed voor me had gekocht. Voor haar veel eenvoudiger dan die zware dekens natuurlijk maar het heeft weken geduurd voor ik gewend was aan dat lichte luchtige ding.

Sneeuw

Nog steeds slaap ik het allerliefste met het raam open. Ook als het heel koud is buiten. Een verwarming brand er in onze slaapkamer nooit. Als ik met het raam dicht moet slapen, omdat er veel geluid is van buiten door wat dan ook, wordt ik standaard wakker met hoofdpijn.

Buiten is het inmiddels gestopt met sneeuwen. Het beetje wat er bij ons is gevallen smelt direct weg. Enigszins jaloers kijk ik naar alle sneeuwplaatjes die voorbij komen op het journaal en de socials. Ook al zou ik echt nergens anders willen wonen, dat het in ons dorp vooral regent en er de hele week amper een vlok sneeuw te vinden is, vind ik stiekem ook wel een beetje jammer. Want om urenlang door de sneeuw te stampen, door een adembenemende stille en serene omgeving, om daarna heerlijk rozig met een kop thee lui op de bank te schuiven, vind ik fantastisch.

Zo’n echt winterlandschap is een cadeautje. Daar kunnen mijn ijsbloemen zelfs niet tegenop!

Ongekende gezelligheid

Die twee kruimels van hiernaast groeien als kool, net als die kruimel die mij oma noemt trouwens. ( de allerkleinste groeit ook als kool hoor maar die zegt nog niks :-))Het is van een ongekende gezelligheid.

Als ik een luie ochtend heb, en nog boven ben, luister ik door het open raam naar het gekwebbel van die twee van hiernaast. Hun dagen beginnen meestal vroeg sinds ‘naar school gaan’ zijn intrede heeft gedaan. Rasechte levensvragen komen ook voorbij. Zoals: ‘mama, is het vandaag al morgen’? Daar is over nagedacht hè, je weet het. Ze giechelen, mopperen en sprankelen volop. En buuffie geniet mee.

Van de opgewonden sinterklaastijd, wanneer alles ineens zo spannend is, van de verhalen die ongecensureerd met mij worden gedeeld en van de oneindige stroom knutselwerkjes. Onze koelkast hangt heerlijk vol. Maar niet elk knutselwerkje beland in onze brievenbus, voor Milou wordt nu ook geschilderd, geplakt en ingepakt. Het is zo zoet.

Gezelligheid

Ook kleine Milou is in een nieuwe fase beland, haar ontdekkingstochten worden steeds avontuurlijker. Die twee van hiernaast weet ze inmiddels ook met gemak te vinden. Verlangend staat ze te wijzen naar de voordeur of ze gluurt van een afstandje door het voorraam. Als ze niet thuis zijn dan zijn: ‘Aimymees op school’.

Wij vinden het een plausibele verklaring 🙂

Stoepkrijten met Mees is altijd goed en ze stapt zonder voorbehoud de drempel van de buren over om even ‘Aimy kijken’. Allerlei speelgoed krijgt ze door die twee van hiernaast vol enthousiasme aangeboden. Ze kletst de oren van je hoofd en weet precies wat ze wil. En wat ze niet wil.

Afgelopen week waren we ook even op bezoek bij de buurtjes want Aimy had een schilderwerkje gemaakt, een kerstkaart getekend en dat had ze prachtig ingepakt. Voor Milou welteverstaan. Middenin de kamer besluit die kleinste dat haar laarzen wel uit kunnen, hier is het gezellig dus blijft ze spelen. Samen met dat buurmeisje van mij zit ze op haar knietjes met de bouwkraan spelen. Autootjes schieten door de keuken. Aimy legt geduldig uit hoe alles werkt. ‘Mama mag Milou ook boven, mijn nieuwe bed zien’? Ze rammelen van enthousiasme en begrijpen elkaar, ook zonder woorden, volledig.

Het is puur goud.

En deze Oma/buuf? Die probeert dat alles zoveel mogelijk in haar geheugen op te slaan.

Oude sok

Momenteel staat het in de media bol van de berichten over die nieuwe pensioenregels. Wanneer mag je stoppen met werken, hoe hoog is de aow en wat houd ik straks over? Voordelen, nadelen en alles ertussenin. Zwaarwerkregelingen en vroegpensioen.

En dat laatste kost je geld, bakken vol, als je die laatste jaren tot je pensioendatum het werken niet meer vol kan houden. Als je moet kiezen voor minder of anders.

In de zorgsector zijn alle ‘mooie’ regelingen inmiddels geschrapt. Voor mij is er van eerder stoppen met werken geen sprake meer, ondanks het feit dat ik er op dit moment al 40 jaar werken op heb zitten en ga eindigen met 50 jaar in loondienst( hopelijk) Daarvan werkte ik 35 jaar in wisseldiensten, tilden we zonder tilliften, want die bestonden nog niet, en wat nog.
Jaren van dichtbij ziekte en verdriet staan, dood en afscheid.

Ik startte met werken toen ik 17 was en dat was, na wat zaterdagbaantjes, mijn eerste echte baan.

En waar ik me over verbaas: wanneer je gestart bent met werken telt helemaal niet mee voor die pensioendatum. Niet wat je hebt gedaan en hoelang je hebt gewerkt.

Op mijn slechte dagen voelt dat oneerlijk.

Want ik ben van solidair, van voor elkaar zorgen en bijdragen. Van samen dragen. En er zijn dagen waarop dat als eenrichtingsverkeer voelt. Want soms zou ik het ook fijn vinden als er voor mij gezorgd zou worden, dat ik een beetje gedragen wordt.
Zoals die AOW, die iedereen krijgt, ook als je geen dag in je leven gewerkt hebt.
Dat is hartstikke solidair.

Pensioen

Ik zou willen dat die afbouw van een volle werkweek in onze maatschappij financieel aantrekkelijker gemaakt wordt als je er 45 werkjaren op hebt zitten. En dat die keuze niet bizar veel geld kost.

Zodat ik fysiek en mentaal nog kan genieten van de jaren die volgen op mijn werkende leven.

Dat vind ik ook solidair.

Zing, zing, zing

Sinds een jaar zing ik in een popkoor.

En als je me twee jaar geleden had verteld dat ik in een koor zou gaan zingen dan had ik je voor gek verklaard.
Ik, in het openbaar zingen, op een podium, pfff. Ik kán helemaal niet zingen had ik dan geantwoord. Bij nader inzien valt dat dus reuze mee.

Samen zingen is onvervalst genieten. Met voorsprong één van de meest inspirerende, bruisende en gelukzalige dingen die ik in mijn leven gedaan heb.

Zingen

Want naast het met elkaar muziek maken vond ik er zoveel meer: ik vond vriendschap, warmte en muzikaliteit.
Verenigingsgevoel en samen.
En ik vond er zangmaatjes die net als ik zomaar spontaan in zingen uitbarsten 😉 En dan maakt het echt niet uit waar we zijn, want ze houden net zoveel van muziek als ik🤩

Zo’n koor is hard werken, zeker ook achter de schermen, want de organisatie draait overuren. Maar ook voor alle nachtegaaltjes van ons koor is het hard werken. In januari zijn we al gestart om een heel nieuw kerstrepertoire in te studeren, wat in de zomer een tikkie gek was, maar het moet natuurlijk wel loepzuiver klinken.

Onze dirigent Michael had er een kluif aan 🙂

Gister stonden we op de #castlechristmasfair die werd gehouden bij landgoed Duin en Kruidberg. We gaven er twee optredens, in de late middag en op het hoofdpodium. Het was al donker en dan voelt het extra magisch om op te treden met al die kerstbomen, kerstlichtjes en haardvuren.

Wat een ambiance, het was oprecht fantastisch🎄❄️

In december geven we nog diverse concerten waaronder vier kerstconcerten in een kerkje in Uitgeest.( voor wie naar ons wil luisteren: er zijn nog een aantal kaarten voor de woensdag. Mail even naar bestuur.surprising@gmail.com of stuur mij een berichtje dan regel ik het voor je)

Wat een feestje, ik kijk er nu al naar uit ✨

Natuur en vrouw zijn

Puur toevallig woonde ik afgelopen week een bijeenkomst bij die over de overgang ging. Ik viel er midden in zogezegd en bleef toch maar even plakken, nieuwsgierig naar wat deze jonge vrouw te vertellen had. Ze was een soort overgangsexpert dus daar wilde ik wel van leren.

Volgens haar was vooral leefstijl de oplossing voor alle overgangsklachten. Geen koffie, geen alcohol, veel bewegen en gezond eten. Dan kwam het helemaal goed.

Ze benoemde ook hormoontherapie, en dan vooral dat het overbodig was, niet goed ‘want synthetisch’ en een extra belasting voor het lichaam. Want je lichaam moest daardoor ontgiften.

Ik was oprecht geschokt. Met stomheid geslagen. Letterlijk. Ik wilde van alles zeggen maar ik stond daar maar. Want had ze dat nou echt allemaal gezegd tegen een zaal vol vrouwen die hormoonstormen, bevallingen en soms een leven vol van diëten hadden doorstaan?

We hebben organen die gemaakt zijn om je lichaam te ontgiften, dat is hun functie en dus ook de reden dat je ze überhaupt hebt. Het wonder van het menselijk lichaam. Onder andere.

Lichaam

Mijn lijf schreeuwde de afgelopen jaren luidkeels om extra ondersteuning dankzij al die stofjes die mijn lijf ineens miste. Ik kreeg een frozen shoulder, hielspoor, rugklachten en laat ik vooral niet voorbij gaan aan de wanhoop in mijn hoofd die er ineens was en waar ik maar geen vat op kreeg. Voor een positievo is zo’n neerwaartse spiraal bijzonder lastig.

Dat ging leefstijl in geen 100 jaar oplossen, hoe ik ook mijn best deed.

De #overgang is niet voor elke vrouw hetzelfde, en ook de klachten die we krijgen zijn niet eender. Wat wel duidelijk is, voor heel veel vrouwen is leefstijl niet het antwoord. Gelukkig wordt er steeds meer duidelijk, worden er onderzoeken gedaan waardoor zichtbaarder wordt wat er precies in dat vrouwenlijf gebeurd. Maar we zijn er nog lang niet.

Ik droop af met een nare smaak in mijn mond en het gevoel van teleurstelling. In mezelf. Ik had naar voren moeten stappen en iets moeten zeggen. Maar ik bleef stil. Twijfelde te lang. Te koop lopen met je eigen kwetsbaarheid blijft een drempel.

Dus daarom zeg ik het nu.

Laat je niets wijsmaken meiden. Op dit natuurlijke proces heb je maar een heel klein beetje invloed

De rest is echt natuur en vrouwzijn 🤷‍♀️

Help!

Hulp vragen heb ik altijd moeilijk gevonden en nog steeds is het niet iets wat me als vanzelf aan komt waaien. Zelf oplossen kreeg ik met de paplepel ingegoten. Toen ik dus bij een psycholoog op de bank belandde omdat ik vastliep voelde dat ongemakkelijk. Want zo erg was het toch allemaal niet?

Zij dacht daar duidelijk anders over. Ik had een leven aan verdriet onverwerkt gelaten 🙂

Tijdens mijn eerste EMDR behandeling verwachtte ik dat er iemand binnen zou komen stormen om te vertellen dat ik in een candid camera programma zat. Dat het een grapje was. Hoe ik erin had kunnen trappen dat met mijn hoofd voor een vreemdsoortig apparaat met lichtjes te zitten, die ik met mijn ogen moest volgen terwijl ik tegelijkertijd op mijn benen moest tikken, helpend zou zijn.

Ik wilde opstaan. In de lach schieten. Vragen of ze me voor de gek hield. Wegrennen. Ik wilde van alles en toch bleef ik zitten. Bleef ik graven. Bleef ik haar vragen beantwoorden. Liet ik mijn verdriet naar de oppervlakte stromen. Golven van tranen waarvan ik niet wist dat ik ze verborgen had gehouden.

Voor even gaf ik de regie uit handen, vroeg ik om hulp.

Tranen

En het heeft me geholpen. Onbewuste trauma’s werden verzacht. Opgekropte machteloosheid liet ik los. Ik kreeg antwoord van mezelf op de vraag of ik genoeg was geweest, genoeg had gedaan, omdat ik heus diep van binnen wist dat ik alles had gegeven wat ik in me had. Vergaf ik mezelf omdat perfectie niet bestaat. Ik leerde dat goede intenties hebben genoeg is, ook als de uitkomst niet is wat je wil. En dat ik niet de hele wereld kan redden.

Gelukkig hoeft dat ook niet 🙂

De hulp die ik kreeg zorgde ervoor dat ik weer verder kon. Zonder de ballast die ik steeds maar met me meesleepte. Er is een nieuw startpunt ontstaan. Nog steeds met alles wat ik doormaakte, maar zachter, meer ontspannen. Van die kluwen aan verwarde emotie is een fijn kleedje gemaakt waar een koestering me omhelst. Vergeving. Er ontstond ruimte om te leven en keuzes te maken voor mij.

En daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.

Een groene oase

‘Ik wil naar huis,’ zegt ze.

Ik hoor verlangen in haar stem, verlies.

‘Ook al was het thuis soms eenzaam, pijnlijk en onmogelijk. Thuis is de plek waar ik hoor te zijn’.

Het is waar iemands hart ligt.

Het is mijn werk om mensen een fijne, veilige plek aan te bieden als het thuis (even) niet meer gaat. Door een medische reden, het wegvallen van een mantelzorger of door een brein dat mistiger en mistiger wordt.

Maar ergens verblijven, tijdelijk of permanent, voelt meestal niet als dat fijne warme thuis waar de herinneringen voor het oprapen liggen. Waar de tijd als vanzelf gevuld wordt door die routine die zo fijn voelt. Zo eigen. Uitslapen of juist vroeg uit bed. Eerst thee en een beschuit. De krant doorspitten of een wandelingetje door de buurt. Een boodschap doen, kijken naar de vogeltjes in de tuin of luisteren naar de radio. Rommelen door je huis, met een stofdoek of zomaar zonder. Weer eens door dat fotoboek bladeren, de puzzel van de krant.

Er waren periodes dat ik zelf in het ziekenhuis lag en toen wilde ik ook maar één ding: Naar huis. Slapen in mijn eigen bed, met mijn eigen spullen voor de pak, opgekruld op de bank tot rust komen. Ik miste mijn eigen ritme.

Want daar had ik wél de regie over mijn leven.

De inrichting van de zorg was heel anders toen ik als zeventienjarig guppie begon, het is niet meer te vergeleken met toen, en wat is er veel bereikt.

Er is zoveel meer oog voor al die zorgvragers, voor hun behoeftes. Maar er is ook veel verloren gegaan.

Er was toen vaker klein en hecht. Huiselijk.

Zorgvragers

Op sommige plekken valt er nog stééds een wereld te winnen. Er bestaan nog teveel oude gebouwen die afschrikken, ondanks de warme zorg die er geboden wordt. Plekken waar een overschot aan ziekenhuisgevoel heerst in plaats van een gevoel van thuis.

Het is ingewikkeld om mee te bewegen bij dit soort complexe vraagstukken, zeker als het om bouwen gaat, gezien de tijd waar we in leven. Dan is creativiteit en omdenken een groot goed. Zodat er kleine, groene en vooral vriendelijke oases van zorg en rust ontstaan. Voor elk mens een volwaardige plek om te wonen, ondanks een eventuele zorgvraag, dat zou fantastisch zijn.

Had ik maar een toverstokje

Vrouwengedoe

‘Ik doe niet aan de overgang’, zei ik altijd vol overtuiging. Dan haalde ik stoer mijn schouders op over een opvliegertje hier of daar. Daar moet je niet heel ingewikkeld over doen. In mijn ogen was dat vrouwengedoe en dat wuifde ik weg.

Kom op zeg, je bent toch geen watje. De naïviteit 🙂

Mijn hele leven lang was ik een meester in ‘maskeren’, met mij ging het altijd goed. Dat het vooral onvermogen was omdat ik mijn echte zelf niet durfde te laten zien uit angst om gekwetst te worden zei ik er niet bij. Veel van wat ik voelde zag ik als aanstellerij, de lat legde ik onbereikbaar hoog.

Achteraf bezien heb ik jaren geworsteld. Met mezelf en alles wat ik niet in de ogen wilde kijken. Verborgen trauma’s, onverwerkt verdriet en mijn hormonen. Altijd weer die hormonen, die me meermaals van mijn sokken blaasden. Ik viel af en kwam weer aan, werd superfit maar er waren ook periodes dat ik geen kant op kon. Mijn lijf probeerde me van alles te vertellen en ik bleef mijn eigen koppige zelf door er niet naar te luisteren.

Hormonen

Ik nam zelfs een keer spontaan ontslag om een jaar iets totaal anders te gaan doen, omdat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest. Dat het geen succes is geworden lijkt me overduidelijk.

Ik hing mijn onrust aan allerlei kapstokjes maar nooit aan de overgang. Tot ik vorig jaar een artikel las over de overgang en heel veel schakeltjes zomaar ineens op hun plek vielen. De frozen shoulder, de rugklachten, de angsten die met me op de loop gingen. De neerwaartse spiraal waardoor ik mezelf niet meer begreep, het gebrek aan vat hebben op wat dan ook.

Afgelopen jaar zocht ik hulp. Eindelijk. De hormoontherapie liet me eindelijk weer slapen na een jaar vol doorwaakte nachten, EMDR hielp me bij de verwerking van een stapel trauma’s die ik ergens verborgen hield en een zenuwblokkade verlichtte een ontstoken zenuw als gevolg van alle spanning en stress in mijn lijf.

Toen realiseerde ik me pas hoe streng ik altijd voor mezelf was geweest, dat constant ‘moeten’ niet echt lekker is voor levensbalans en dat een eenvoudiger leven perfect bij me past. Voor sommigen saai wellicht, voor mij wonderschoon. Ik voel me weer reterijk door de vroege wandelingen tijdens een zonsopgang of dankzij een luie ochtend in bed, het zingen met mijn koormaatjes die zo’n fijne energie geeft en de zwerftochten door Frankrijk met de liefste. Dat glas rode wijn bij een knetterende open haard, oude platen draaien bij kaarslicht, een zondag vol verse potjes koken. Een vroege ochtendplons in zee, samen wakker worden in ons volkswagenbusje. Onze twee prachtige kleindochters!

Gezondheid, en het leven, is een gift en dat voel je dubbel en dwars als het, voor even of altijd, ver te zoeken is.

Schatten

Ik vind regelmatig schatten bij onze voordeur, eergister nog vond ik er een pompoen omringd door kastanjes.

En soms bewegen ze zelfs, die schatten bij mijn voordeur 😊 Dan staan er twee huppelende kindjes voor de deur die buuffie iets te vertellen hebben, die zin hebben in een knuffel of die iets moois geknutseld hebben.

Deze bofkont wordt nooit overgeslagen.

Soms klinkt er een harde klop op het raam, zodat ik even naar buiten kom.

‘Buuffie wij komen even de bladeren in de tuin voor jou opruimen want het is een beetje rommelig’.

Driftig lopen ze dan heen en weer, handenvol blad verdwijnt er naar een ander deel van de tuin. Er word gezwaaid en gewerkt en er word door het raam gekeken om te zien wat ik eigenlijk aan het doen ben.

Je zou ze opvreten die twee.

Buurtje

Armen vol bloemen van de pluktuin, die vol overgave zijn uitgezocht, belanden in mijn vaas, de mooiste steentjes krijg ik in mijn handen gedrukt( soms uit mijn eigen tuin) koekjes en cakejes, tekeningen, liefde en knuffels.

Schelpjes van het strand.

Vorige week hadden we in de avond een buurtborrel-overleg. Wij hebben die traditie voor ons fijne straatje vorig jaar weer nieuw leven ingeblazen. Net als de buurtkerstboom, die stond vorig jaar voor het eerst in onze straat te stralen en werd door de buurtkindjes prachtig versierd. Ook weer zo’n geniaal idee, dat vonden wij zelf tenminste. Waar de waanzin van de onverschilligheid om zich heen grijpt, zie ik ons buurtje gezellig bij elkaar kruipen.

Maar goed, ik dwaal af, buurtborrel-overleg dus.

Die twee knapperds van hiernaast gingen net naar bed en buuffie mocht ze nog even instoppen. De dino’s werden natuurlijk nog geshowd en wist buuffie wel dat ze een ‘lichtjes op de muur-lampje’ hebben? En ‘buuffie wat kom jij doen bij ons vanavond’? kwam ook voorbij.

Gezellig was het wel, dat instoppen, dankzij die twee zoeterds! Ik ga echt nooit meer verhuizen 😉

Mijn eerste mobiel

Mijn eerste mobiele telefoon kreeg ik van de liefste, dat was in 2001 meen ik, en ik weet dat ik het hebben ervan voornamelijk gedoe vond. Ik ‘vergat’ hem steeds mee te nemen. Techniek en ik waren in die periode nog geen goede match, we waren voornamelijk in gevecht 🙂 Gedurende een aantal jaren verleende ik waakzorg bij mensen thuis, alleen maar nachten, en was altijd alleen. De liefste wist nooit of ik goed was aangekomen op mijn werkadres en hij wist ook niet of ik tijdens de nacht ok was.

Ik was niet anders gewend.

De zorgvragers waar ik waakzorg verleende hadden bijna altijd een vaste telefoon. Dus als ik middenin de nacht de huisarts moest bellen, naaste familie als de situatie sneller verslechterde dan verwacht of in uitzonderlijke gevallen een ambulance, was er altijd wel een telefoontoestel voorhanden.

Ik roeide met de riemen die ik had en die voldeden prima.

Bereikbaar

De liefste dacht daar anders over. Die wilde mij kunnen bereiken, en ik hem, in geval van nood tijdens die stille nachten. Telefoonnummers van de mensen waar ik waakte liet ik nooit voor hem achter dus hij kon mij nooit bereiken.

Onnozel vind ik dat nu, maar toen dacht ik er niet over na. De tijdsgeest veranderde op dat moment razendsnel en hij voelde dat al. Ik ben zelf meer van het naïeve soort.

Na die eerste periode, waarin ik hem steeds ‘vergat’, besloot ik uiteindelijk om dat ding wel mee te nemen, vooral om hem een plezier te doen. Als hij geruster sliep was dat fijn, en als er iets met de kinderen was kon hij me altijd bellen, ook niet onbelangrijk.

Dat ik uiteindelijk blij was met die mobiel bleek pas toen ik de achterband van mijn oude autootje lek reed tegen een stoeprand, na een intensieve waaknacht had ik de bocht met mijn vermoeide hoofd net wat te krap ingestuurd. Ik belde de liefste met die gehate telefoon en die sprong direct in zijn bedrijfsauto om me te redden.

Wat was ik blij toen hij een kwartier later voor mijn neus stond.

Na dat moment ging ik de deur nooit meer uit zonder, en nog steeds heb ik hem altijd in mijn zak. Om bereikbaar te zijn, een mooie foto te maken vroeg in de ochtend (zoals deze) of om dat ene fijne muzieknummer op repeat te zetten.

Was jij direct fan van je mobiele telefoon?