Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen?

Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avond in mijn bed lig. Ben ik werkelijk mijn leven aan het verkwanselen, moet ik niet meer willen of meer doen?

Vanmorgen vroeg werd ik wakker van het gezang van de vogeltjes die in de boom voor ons huis wonen, ik dronk met de liefste een kop koffie in bed en we kusten elkaar goedemorgen en een fijne dag.

Ik ontdek nieuwe rimpels in mijn wangen bij het opstaan en haal mijn hand door mijn lange grijze haar. De grijze toefjes zijn inmiddels een ‘all over’ zilveren hoofd geworden.

Ik denk aan het stralende toetje van mijn oudste kleindochter als ze deze oma in het vizier krijgt, de snelheid waarmee ze in mijn armen rent.

Eenvoud

Gister nog kon ik op mijn werk een dochter blij maken met een plekje voor haar vader, een plek waar hij warme zorg gaat ontvangen. 

Mijn baan is waardevol en oprecht, ook voor mezelf.

Mijn leven is geen aaneenschakeling van successen, het staat niet bol van een dik salaris of een fantastische auto. Heel veel gaat aan mijn neus voorbij, dat denk ik tenminste maar ik ben me er niet van bewust. 

Ik heb genoeg. 

Dat het schrijven voor nu volledig op zijn gat ligt is prima, mijn uren worden gevuld met anders, dat even zo fijn is.

57 ben ik inmiddels

Ik ben een randje minder fit, ben een randje minder druk en ben een hoop meer ontspannen.

Hier en daar een veertje onzeker nog maar een wagonlading tevreden.

Volgens mij is mijn leven precies wat het moet zijn, niet hoogdravend of spectaculair maar vol eenvoud en liefde ❤️

‘Dat dagelijkse, dát zijn de grote momenten’, zegt hij.

Zijn ogen dwalen af naar alle foto’s die op het notenhouten dressoir staan. Lieflijke plaatjes van grote momenten, de meeste ervan gevat in zilveren lijsten, met ernstig kijkende familieleden, bijna allemaal geposeerd.

‘Van alle grote momenten worden altijd plaatjes geschoten, terwijl al die dagelijkse rituelen veel zwaarder wegen als je terugkijkt op je leven’.

Ik kijk even naar mijn baby, die op de grond ligt te spelen, en vervolgens naar hem. Mijn lieve oom was op dat moment aan zijn laatste stukje leven toe, we wisten toen al dat het nog maar een kwestie van maanden zou zijn. Dat moment staat levendig in mijn geheugen gegrift, als een parel die ik mijn halve leven al koester.

Foto’s

Sindsdien maak ik lukraak, op allerlei momenten van de dag, foto’s. Omdat ik wéét dat het koester-momenten zijn.

van een verhaaltje voorlezen voor het slapengaan, knus samen op het grote bed. Stoeipartijen, elkaars haren vlechten of picknicken in de tuin.
Samen koffie, een spontane winkeldag of knus onderuit bij een haardvuur.
Onderweg samen een broodje eten op een bankje in het park. Mijn jongste dochter die de nagels lakt van haar oudere zus op haar trouwdag. Zandtaartjes bakken op het strand.
Knuffels, hand in hand met opa een rondje om, de slappe lach.

Ik denk nog regelmatig aan hem. Aan het plezier dat ik had met en om hem. Aan die ene levensles die zo belangrijk voor me is geworden. Dat hij niet ouder mocht worden is onverteerbaar.

Sinds ik hoorde dat ik oma zou worden ben ik aan een boekje voor mijn kleindochters begonnen. Met foto’s, kleine verhaaltjes, gewone dagelijkse dingen.

Zodat zij later ook weten dat de liefde 🫶 vooral in dat hele dagelijkse zit ❤️

De zon schijnt.

Het is alsof al dat extra licht wagonladingen nieuwe energie heeft meegenomen. Alsof ik ontwaak uit een dofheid waar ik zonder erg in was beland. Onze blauwe regen heeft overnacht dikke knoppen gekregen die op open knappen staan, de vijg achter in de tuin heeft vers blad aan zijn takken en minuscule vijgjes aan de punten ervan en er hangt een zachtgroene waas over de tuin. 

Ik loop ineens met poetsdoeken in de rondte waar ik normaal gesproken met een boog omheen loop. Steeds vaker betrap ik mezelf op ge-poets, geveeg en op-geruim. Zakken vol troep verdwijnen uit ons huis. Ik schuif met meubels, breng ons vloerkleed in een opwelling naar de belt en gooi hier en daar een sneue plant in de groene bak. Ons huis voelt ineens wonderbaarlijk licht en luchtig. 

Lente

Bij elke zonnestraal hang ik subiet schone was buiten aan de lijn en met argusogen zoek ik naar lukraak groeiende grassprieten, of ander onkruid, om ze vervolgens de nek om te draaien.

Buuffie wordt weer over de schutting geroepen en onze oudste kleindochter fietst als een dolle over de stoep voor ons huis op en weer. Die heeft al flink wat kilometers in de benen inmiddels 😊

Ik verheug me op de komende maanden. Weer vaker naar buiten, kletspraatjes met de buurtkinderen die op de stoep spelen en lang, heel lang licht.

Het is lente, eindelijk.

Omdat ik een lang lijf heb ben ik gewend om achteraan te staan. Bij foto’s van schoolklassen, sportclubjes en wat nog vertrok ik automatisch naar de achterste rij. Mijn lange lichaam zou het zicht van en op de rest namelijk nogal onderbreken.

Het is niet erg, ik ben het gewend. Ik weet niet beter. ( in een menigte ben ik altijd makkelijk te vinden, dat is dan wel weer handig)

Toen ik afgelopen week dus ineens vooraan moest staan, in verband met een optreden van ons koor op een poppodium, was ik nogal uhhuh…van slag. Op het randje van het podium stond ik onrustig en ongemakkelijk te zijn. Er viel niets te verstoppen, te verschuilen of weg te duiken.

Ik vond het retespannend.

Poppodium

Optreden met een band was een absoluut ‘voor het eerstje’ voor mij. Maar samen zingen met een band maakt de timing extra belangrijk. Die laatste week liep ik elke dag met mijn koptelefoon op een rondje, voor de start van mijn werkdag, om alles door te zingen. Want die microfoon die ik voor mijn snufferd zou krijgen liet me dromen over valse noten en wat nog. De soundcheck ging vlekkeloos maar toen de zaal volstroomde voelde ik ineens die kriebels in mijn buik verschijnen. Waarom wilde ik dit ook alweer?

Vanzelfsprekend heb ik me achteraf druk gemaakt om niks, want wat was het gaaf en het klonk geweldig. De liefste was er samen met onze jongste dochter om me aan te moedigen, onze vrienden stonden er en al mijn koormaatjes zijn goud waard. Die waren net als ik ‘Team Genieten’!

Gelukkig hebben we de filmpjes nog om nog een hele tijd van na te genieten 🙂