Schrijfwerk - Cynthia Poen

Featured

Dit ben ik, op papier

Schrijver zijn, en om vanuit gevoel te durven schrijven, is een enorme stap geweest. Want het is spannend om kwetsbaar te zijn, en ik blijf het een uitdaging vinden om mijn zielenroerselen te delen met de wereld. Op deze plek vind je een bonte verzameling verhalen. Geschreven met een knipoog of een traan. Blogs over de zwerftochten met onze buscamper, over mijn mooie werk als verpleegkundige, en over de dagelijkse realiteit van het leven.

Dit ben ik, op papier.

Als freelancer voor anderen schrijven is als een droom, en toen ik begon met schrijven had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou gaan doen. Mezelf schrijver noemen was al een stap 🙂

Op Babyenkind schrijfsels van mijn hand, a trip down memory lane voor mij want onze dochters zijn al volwassen. Voor de ontwikkelaars van Entrace schrijf ik over mijn zorgervaringen. Op natuurkampeerterreinen kom je me tegen, maar ik schreef over veel meer campings in binnen-en buitenland.

Schrijver

In oktober 2022 werd ik vaste columnist voor Carend. Ik werkte mee aan de campagne ‘ontdek de zorg‘, want ik laat graag zien hoe prachtig ons vak is. Daarom vind je in de metro ook een aantal columns van mijn hand. Vanaf augustus 2021 vonden twee korte verhalen en gedichten hun weg naar een bundel.

Het zorgt voor durf om steeds opnieuw mijn grenzen op te rekken, en om te blijven durven.

Op 5 mei 2022 zag mijn eerste boek het levenslicht. ‘Zorgliefde‘ is mijn grote trots en samen stonden we op de voorpagina van het Noord-Hollands Dagblad. Vanzelfsprekend is mijn bundel hier te bestellen( zie onderstaande link), via diverse webshops en ze is bij elke boekhandel te verkrijgen. Bij de plaatselijke boekhandel lag ik maandenlang in de etalage en tussen heel veel grote namen in de winkel. De recensies zijn lovend, en ik zweef nog steeds van alle mooie woorden die ik nog dagelijks krijg.

https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html

Sinds kort schrijf ik ook fictie, het is mijn meest recente project in wording. In juni 2023 had ik hem eindelijk in handen, zo tof! Van de recensie op vrouwenthrillers gingen mijn tenen krullen.

Voor mij een mooi verlaat verjaardagscadeautje want in april ben ik 54 geworden 🙂

Januari 2023 stond ik in de #vriendin, mocht ik vertellen waarom ik schrijf over mijn vak.

In Februari van dit jaar signeerde ik samen met een dierbare vriendin van de middelbare school onze boeken voor elkaar. Ook weer een pracht van een mijlpaal!

Veel leesplezier en laat vooral een comment achter! Daar doe je mij dan weer een groot plezier mee 🙂

Herinnering.

De muffe geur van aarde kruipt in zijn neusgaten. Een herinnering probeert wakker te worden maar het wil maar niet helder worden in zijn hoofd. Er is iets met die geur van blad en regen. Dat gronderige dat zich een weg naar boven probeert te banen vanuit de diepte van zijn brein.

Het is een nare herinnering. Het voelt zwaar in zijn lijf. Er zit verdriet bij, schaamte. Boosheid. Hij stampt met zijn voeten om de kou te verdrijven. Het helpt weinig. Witte wolkjes ontsnappen aan zijn mond als hij uitademt. Wat zal hij vanavond eten? Misschien toch maar de daghap in het café. Alweer. Maar daar is het tenminste warm. Zijn huis is ijzig koud als hij uit zijn werk komt. Leeg zonder Nia erin, ook al hadden ze de laatste tijd alleen maar ruzie.

Zijn hoofd speelt spelletjes, alsof zijn gedachten hem wakker probeert te schudden. Hij blaast zijn handen warm, pakt zijn bijl en laat hem met kracht in het houtblok belandden. De klap doet hem schudden en in zijn brein gaat een deurtje open. Een deurtje dat net zo’n klap bevat. Bruut en vol overgave. En weer is er die geur die hem meeneemt naar dat ene moment. Donker en vol tranen.

Aarde

De herinnering slaat hem vol overgave in zijn gezicht. De klap, de geuren, al het bloed. De laatste ruzie die hij had met Nia. Ze wilde de ketting van zijn moeder verkopen. Die prachtige gouden halsketting met saffieren die zijn moeder elke dag op haar warme huid droeg. Die ketting wás zijn moeder. En Nia wilde hem verpatsen omdat ze honger had. Omdat hun huis altijd koud was. Omdat ze het spuugzat was.

‘Ik ben jou spuugzat’, had hij gezegd. De woede die volgde had hem meegesleurd, langs al zijn onmacht en het achtergebleven verdriet. Dat hij de bijl had gepakt wist hij niet meer, hij kwam pas weer bij zinnen toen ze aan zijn voeten lag in die ondiepe kuil in het bos in de stromende regen, met alleen vochtige aarde om hem heen en zijn Nia als een verwrongen hoopje dood voor hem op de grond.

Herfst

Herfst.

Door haar slaapkamerraam kijkt ze naar buiten. Vervuilde straatlantaarns verlichten de treurige boomtakken die al hun blad al hebben verloren. Haar hart krimpt bijna voelbaar van de eenzaamheid die er op drukt. Om haar heen kruipen mensen naar binnen, zwijmelen over ‘fijn weer de kaarsjes aan, warme choco en samen onder een knus dekentje’. Alsof de wereld uitkijkt naar het donker.

Zij ziet er tegenop, elk jaar een beetje meer sinds ze alleen is.

Ze mist het licht van een dag die wakker wordt tijdens haar ochtendwandelingen. De adembenemende zonsopgangen die haar moed inspreken.

Vanaf nu moet ze haar vroege ochtendrondje in het donker lopen, als de zon zich eenmaal laat zien zit zij al in dat hokje van drie bij drie. Zonder ramen, zonder daglicht.

Op de automatische piloot wast ze haar gezicht, trekt een broek en een warm vest aan en eet leunend tegen het aanrecht een boterham met kaas. Tien voor zes, ze is ruim op tijd, uitslapen kon ze als kind al niet.

Licht

Haar baan is niet iets waar ze een hekel aan heeft, maar ze gaat al jaren niet meer fluitend naar haar werk.

Na het tandenpoetsen pakt haar tas van de kapstok, stapt in haar wandelschoenen en draait de voordeur achter zich op slot. Bij de liftdeur staat haar nieuwe buurjongen te wachten.

‘Hi Noor, jij bent ook al zo lekker vroeg op pad. Heb je vanavond tijd voor koffie. Uurtje of acht? Het is hoog tijd dat ik mijn buren leer kennen’.

Ze knikt, overvallen door zijn voorstel. Binnen in haar buik ontwaakt er een huppeltje. Hij zwaait en stapt de lift in. Terwijl ze naar beneden loopt lijkt het alsof buiten de zon ineens begint te schijnen.

Lastig

Ik vind de overgang lastig. De mentale kwetsbaarheid die ik voelde en alle fysieke veranderingen. Alsof je jezelf weer helemaal opnieuw uit moet vinden.

Ik vecht al jaren tegen een lijf dat uit een keurslijf knapt waar het zoveel jaren braaf in bleef zitten.

Noem het oppervlakkig, noem het ijdel, noem het vooral wat je wil maar in mijn hoofd gebeurd er weinig moois als mijn lijf gevoelsmatig niet meer bij me past.

Zo werkt dat bij mij. En mijn lijf voelde niet meer goed. Ouder worden, jaren van jojo-en en blessureleed lieten zijn sporen na op dat lijf van mij.

Geen twintig meer, ik weet het.

Dus probeerde ik intermittend fasting, ging streng trainen. En het hielp allemaal, een poosje. Afvallen en weer aankomen, ik deed het, en deed het nog een keer. En nog een keer. Maar niets bleef. Leren wat goed in mijn leven paste deed ik niet, mezelf afstraffen leerde ik daarentegen fantastisch. Alles wat ik niet meer ‘mocht’ daar verlangde ik naar en wat beweging betreft was niets genoeg.

Het moest meer, langer, beter.

Trainen

Foto’s van mezelf die langswapperden hakte ik af boven de taille of ik gooide ze meteen weg, maatjes groter vonden vol weerzin hun weg naar mijn kast.

Waanzin, I know.

Tot drie maanden geleden. Ik ben definitief gestopt met diëten, met mijn onmogelijke doelen. Met mezelf afstraffen.

Met vallen en opstaan leer ik om goed voor mezelf te zorgen. Eindelijk. Door goed en normaal te eten, rustig te trainen in plaats van als een maniak. Om op mijn gemak te bouwen aan het onderhouden van mijn ouder wordende lijf.

Mijn brede heupen passen bij me, ‘petite’ is nou eenmaal niet voor me weggelegd, maar ik voel me zoveel beter.

Zelfs mijn taille komt weer tevoorschijn Wie had dat gedacht.

Leukste buurtje

Ze zit op haar knietjes op de stoep, mijn buurjongetje zit naast haar. Haar wangen zijn groen, roze en blauw, een mini-paardenstaart hangt als een pijpenkrul op haar rug. In opperste concentratie kiest ze voor weer een andere kleur stoepkrijt. Als ze me in de smiezen krijgt verandert de concentratie op haar toetje in blijdschap. ‘Oma, ik ben poeder aan het maken met Mees! Kijk! Zie je’? Ze wacht niet op mijn antwoord maar poedert driftig verder.

Sinds kort woont ze bij ons in de straat, samen met haar pap, mam en babyzusje. En nu staat ze regelmatig enthousiast op ons voorraam te kloppen.

‘Omaaaaa, ik ben het’!

Als ik de voordeur opendoe volgt altijd een belangrijke mededeling. ‘Oma ik kom bij jou eten’. Of ‘ik kom bij jou splejen’. Ze houd van copnor ( popcorn), paarse toetjes ( straciatella) en soep met ballen. Ze lust de chocomellie van opa ook én ze is dol op gele kiwi. Volkoren kadetten vinden hun weg naar haar buik en vol overtuiging zegt ze dat stoplichtijsjes ook vroeg in de ochtend opgegeten kunnen worden.

Stoepkrijt

Samen op de fiets vind ze een feestje en eigenlijk maakt het haar niet uit waar we heengaan, alles is ‘goed idee oma’. Zelf barst ze ook altijd van de goede ideeën 🙂 Naar de speeltuin, langs de camping of met de bal naar het duin. Met een kleedje, een bakje kiwi en iets te drinken hebben we al een picknick.

Ze is blij met bijna niks en ik geniet van haar gezelschap.

Afgelopen week wilde ik even naar het strand, lekker uitwaaien. Gewapend met onze regenjassen gingen we op pad. Zelfs toen de regen gestaag bleef vallen wilde ze niet naar huis. Ze lag languit in het zand en was druk met bouwen, graven en koken.

‘Ik wil nog niet weg oma’!

Dansend en zingend liep ze door het natte zand, kluwen zeewier zijn een schat. Een scala aan schelpjes glijden door haar handjes en de mooiste moeten mee naar huis.

Mijn hart gloeit als ik haar zie spelen met alle buurkindjes. Het is alles wat ik voor haar wenste en nog veel meer. Om op te groeien in een gezellig buurtje, waar iedereen naar elkaar omkijkt. Waar het hele spul vroeg in de ochtend in colonne naar school loopt en waar de grotere kinderen de kleintjes onder hun hoede nemen. En waar heel veel buiten wordt gespeeld. Onze stoep staat vol met hinkelbanen en regenbogen van stoepkrijt, de heksensoep wordt met liters tegelijk gebrouwen en stepjes en kinderfietsen liggen lukraak in het struikgewas of midden op de stoep als ze weer eens afgeleid raken.

Ons leukste buurtje is van een ongekende rijkdom!

Novasure

‘Gaat u eerst maar drie maanden een spiraal proberen’, zegt ze afgemeten. Haar blik is streng, alsof ze wil zeggen dat ik niet moet zeuren. Ze heeft donkere diepliggende ogen en rimpelige wangen. Haar sluike grijze haar is in een lage staart bijeen gebonden. In haar kantoor ruikt het vertrouwd, naar ontsmettingsmiddel, alsof ik op mijn werk ben.

Zuur is het eerste woord dat in me opkomt terwijl ik naar haar luister. Oude stempel. Ik voel me spontaan een kleuter die om een snoepje mekkert.

‘En als dat niet helpt, krijg ik dan wel de procedure?’ Mijn stem klinkt alsof ik stroop aan het smeren ben maar het kan me niet schelen, ik ben de wanhoop nabij inmiddels.

‘We kijken wel, zegt ze, ik denk dat dit wel afdoende zal zijn’.

De teleurstelling roert zich in mijn lijf. Ze laat zich echter niet vermurwen dus stem ik toe. Vijf minuten later lig ik met mijn benen wijd in een soort martelwerktuig en stopt zij de spiraal in mijn lijf.

Verkrampt en verslagen druip ik af naar huis.

Ik vloeide elke maand overmatig, steeds overmatiger, naarmate ik ouder werd.

Ik kwam de eerste drie dagen amper van de bank. Alsof ik loodzakken aan mijn benen had hangen, zo zwaar voelde dat lijf, en door het overmatige vloeien durfde ik sowieso de deur niet uit.

Daarna duurde het weken voor ik weer wat op krachten was en dan was de maand alweer om.

De #overgang, wat een feest.

Puur toevallig las ik over de #novasure methode en ik wist meteen dat ik dat wilde. Omdat ik toen nog volop wisseldiensten werkte, ook in de weekeinden, kon ik op deze manier niet functioneren en mezelf elke maand ziekmelden vond ik belachelijk. Maar wat was ik moe. Uitgewrongen.

Spiraal

Via de huisarts kon ik door naar de gynaecoloog maar die vond een spiraal dé oplossing. De #novasure methode kreeg ik niet.

Na het plaatsen van dat rottige spiraal ben ik drie maanden aan het menstrueren geweest. Met de hartelijke groeten

Op de dag af zat ik drie maanden later weer in het ziekenhuis. De grijze dame was inmiddels gelukkig met pensioen. Dus vertelde ik mijn verhaal nog een keer, aan een mannelijke gynaecoloog.

Hij haalde mijn spiraal er direct uit en de ingreep werd ook gepland. Dat was ook geen feestje maar na mijn herstelweek ben ik nooit meer ongesteld geweest. Wat een zaligheid.

Tip van Cynt mocht je in hetzelfde schuitje zitten.

#gezondheid #overgangsklachten

Niet genoeg

Ik heb hem in een zucht uitgelezen, schrijft ze, zoveel warmte, zoveel herkenbaarheid.
Práchtig!

Ik zit blozend op de bank en lees het berichtje nog een keer.
Laat het ronddansen in mijn lijf. Gun het mezelf om de trots te voelen, er een moment in te verdwalen.
Mezelf een creatieveling te vinden 😉

Ik ben dol op schrijven. Schaven, schrappen. Om te schilderen met woorden. Alles wat er aan emotie in mijn lijf rondwaart om te zetten in letters op papier. Een verhaal te creëren dat daarvoor nog niet bestond. Als dat lukt en andere mensen genieten ervan. Of vinden er warmte, troost en iets van houvast in dan groei ik.

Meters.

Het is een gevoel dat ik nergens mee kan vergelijken.

Groeien

Na mijn laatste boek verloor ik de zin in het schrijven een poosje, ik was mijn enthousiasme kwijt. Het vertrouwen in mezelf. Vergeleek mezelf met anderen en ik was in niets zo talentvol als zij waren. Ik vergat dat mijn boeken een prestatie waren, hoe hard ik eraan had gewerkt en dat er veel moois in te vinden is. Schaamte nam de plaats in van mijn trots, mijn boeken werden doodgezwegen.

Ik vernederde mijn auteurschap in mijn hoofd en maakte er iets lachwekkends van. En raakte geen pen meer aan.

Deze week ben ik weer voorzichtig aan het schrijven. Babystapjes aan het zetten richting mijn volgende doel. Zonder enige druk zet ik koers richting boek vier. Voor mezelf. Om aan te tonen dat het lukt als ik het echt wil. Dat ik het kan. Voor mij. Omdat ik meer wil worden dan ik ben.

Duim je voor me?

Staak

Ik sta in mijn blootje voor de manshoge spiegel en bekijk mijn lijf. Hoofdschuddend zie ik de overduidelijke veranderingen aan dat lange lichaam van mij. Waar sommige vrouwen ogenschijnlijk nergens last van hebben, zorgt mijn Bourgondische leefstijl, in combinatie met die overgang, overduidelijk voor toenemend ronde rondingen.

De jaren dat ik een lat was liggen al een poos achter me. Ooit was ik een staak, één meter drientachtig lang en nergens een ronding te vinden. Ook daarin was ik een laatbloeier. Ik stond urenlang naar mezelf te staren voor de spiegel, alsof ik mijn rondingen kon laten groeien door ernaar te kijken. Dat staren heeft waarschijnlijk nog jarenlang voor extra groei gezorgd 🙂

Rondingen

Ik weigerde altijd keihard om de boel uit de hand te laten lopen en toch overkwam het me. Jarenlang blessureleed maakte bewegen ingewikkeld en ik twijfelde oprecht of het nog goed zou komen. Retedapper bleef ik doorzetten. Zonder resultaat overigens, het wil al heel lang niet echt lekker lukken met mijn fysieke gezondheid.

Zelfs wandelen deed pijn.

Sinds een jaar krijg ik hormoontherapie, een zenuwblokkade in mijn rug zette zoden aan de dijk en mijn frozen shoulders ontdooiden. Mijn hielspoor kreeg ik eindelijk onder controle. Langzaam maar zeker krabbel ik weer op. En ook mijn combatplan heb ik stevig bij de kladden gegrepen. Vanmorgen kon ik sinds lange tijd weer eens de uitkijktoren die midden in ons mooie duin staat oprennen.

En dat zag er zo uit!

Vastgelopen

Ik schrijf niet meer, al een hele poos niet.
Zo, ik heb het eindelijk hardop gezegd en nu ligt het daar open en bloot te zijn 😉

Boek vier smeekt me bijna dagelijks om te worden voltooid maar die laatste drempel stap ik maar niet over. Die drempel om mijn half voltooide manuscript af te schrijven. Ik ken het verhaal, wat ik wil vertellen en ik weet ook hoe ik wil dat het eindigt. De belangrijkste karakters staan in de steigers, anti-helden en verre van doorsnee, precies zoals ik ze ook graag tegenkom in de boeken die ik lees, de flow van het verhaal ligt er en veel van de lijnen die ik wil volgen staan er ook.

Beginnen

Het is een lekker leesbaar verhaal, vind ik zelf, een schrijver is zijn eigen grootste fan tenslotte. Ik houd niet van voorspelbaar en glad maar ben dol op rafelrandjes en endings die niet happy zijn. Alvast sorry daarvoor, mocht hij ooit door jullie gelezen worden. Net als het gewone leven lopen veel van mijn fictie-verhalen niet goed af.

Misschien moet ik weer eens aan een schrijfwedstrijd meedoen, mijn eigen boeken opnieuw lezen ter inspiratie of ‘gewoon’ maar beginnen. Een ochtend blokken en de rest van de wereld buitensluiten. Stoppen met mijn geneuzel, dat ‘schrijfontwijkende’ gedrag, en mezelf bij mijn lurven grijpen.

Dat zal me leren!

Hopelijk vind ik zo mijn schrijfstem weer terug.

Los zand

Heb je ook niet het idee dat je leven als los zand tussen je vingers doorglipt? Dat die uitspraak van dat leven en die vingerknip waarin het voor bij is klopt? Moet je niet iets met een bucketlist of een verre reis, meeslepende verlangens najagen?

Haar vraag zingt door mijn hoofd als ik die avond in mijn bed lig. Ben ik werkelijk mijn leven aan het verkwanselen, moet ik niet meer willen of meer doen?

Vanmorgen vroeg werd ik wakker van het gezang van de vogeltjes die in de boom voor ons huis wonen, ik dronk met de liefste een kop koffie in bed en we kusten elkaar goedemorgen en een fijne dag.

Ik ontdek nieuwe rimpels in mijn wangen bij het opstaan en haal mijn hand door mijn lange grijze haar. De grijze toefjes zijn inmiddels een ‘all over’ zilveren hoofd geworden.

Ik denk aan het stralende toetje van mijn oudste kleindochter als ze deze oma in het vizier krijgt, de snelheid waarmee ze in mijn armen rent.

Eenvoud

Gister nog kon ik op mijn werk een dochter blij maken met een plekje voor haar vader, een plek waar hij warme zorg gaat ontvangen.

Mijn baan is waardevol en oprecht, ook voor mezelf.

Mijn leven is geen aaneenschakeling van successen, het staat niet bol van een dik salaris of een fantastische auto. Heel veel gaat aan mijn neus voorbij, dat denk ik tenminste maar ik ben me er niet van bewust.

Ik heb genoeg.

Dat het schrijven voor nu volledig op zijn gat ligt is prima, mijn uren worden gevuld met anders, dat even zo fijn is.

57 ben ik inmiddels

Ik ben een randje minder fit, ben een randje minder druk en ben een hoop meer ontspannen.

Hier en daar een veertje onzeker nog maar een wagonlading tevreden.

Volgens mij is mijn leven precies wat het moet zijn, niet hoogdravend of spectaculair maar vol eenvoud en liefde ❤️

Fijne plek

Inmiddels ben ik al even thuis, maar als ik mijn ogen dichtdoe zie ik het wuivende groen waar we langsreden weer voor me. De velden vol klaprozen, rij na rij van zachtpaarse lavendel en de brute rotspunten die al heel lang geduldig op dezelfde plek staan.

En staan er ook nog lang nadat ik er niet meer ben, dat hoop ik tenminste.

Na een week in de Ardéche rijden we naar de Provènce, ook zo prachtig. Binnendoor, heerlijk. Langs kronkelwegen en wonderschone natuur tot net na @Gordes. Wat een plaatje. Het Frankrijk wat ik zo prachtig vind, de foto’s spreken voor zich. Ook al valt al die schoonheid moeizaam in een foto te vangen.

De camping die ik had uitgezocht was echter complèt, ondanks mijn eerdere verzoek via de mail. Toen ik mailde was er nog plek zat dus reden we die kant op. Bij aankomst bleek het toch vol te staan. Helaas pindakaas. Ik weiger nou eenmaal te reserveren, ik wil me niet vastpinnen tijdens mijn vakantie maar vooral de spontaniteit volgen.

Lekker avontuurlijk, elke dag is een verrassing en een constante les in flexibiliteit.

Avontuurlijk

Verder rijden dus, maar ook mijn ‘plan B’ was vol. Dat is ons nog nooit eerder gebeurd in juni. Omdat we nooit ver rijden waren we pas twee uur onderweg dus konden we nog wel een stukje. Via het #Parc natural régional du Mont-Ventoux ( schitterend!) kwamen we terecht op Restaurant en Camping La Cerise.

Wat een fijne plek weer!

Een heerlijk zwembad, een tongstrelend restaurant en prima voorzieningen. Klein maar fijn en die vind ik echt het allerleukste. Onze kampeerplek had flink wat schaduw en de kerkklok hield ons fijn op de hoogte van elk kwartier dat omvloog 🙂 (n in de nacht was diezelfde kerkklok zo stil als een muis trouwens!)

Ook de bakker in het dorp was een echte jummie. Op de heenweg was het een soort ‘Geronimooooo’, op de terugweg ging ik minder vlot.

De baguette was de klim meer dan waard.

Er is een kleine supermarkt in het dorp voor wat vers spul en de omgeving is prachtig. Mocht je in de buurt zijn dan is het zeker een bezoekje waard. Wij bleven drie nachtjes en vertrokken toen weer. Gewapend met twee wijnglazen van de camping als souvenir ( netjes gekocht natuurlijk) en veel teveel foto’s 🙂