Category Archives: De pen van Poen

De fles is bijna leeg. Ik nip aan mijn laatste glas rode wijn en zing vals mee met de muziek. Het is een typische vrijdagmiddag, plaatjes draaien onder het genot van een welverdiend rood wijntje luid het eind van onze werkweek in. De live versie van Jersey girl schalt uit de speakers, Bruce Springsteen vultContinue reading “Jaloers op Bruce Springsteen”

Die ene dag begon als elke gewone dag, simpel en kabbelend. Dat eenvoudige leven, dat steeds maar wat door rommelde. Dat werd gevuld met ‘wat eten we vandaag’, gemopper om dat kilootje teveel en om dat salaris dat steeds maar veel te snel wegsijpelde. Nieuwe rimpels, huishoudelijke klusjes en meer van dat soort onnozels. DatContinue reading “De wreedheid van het leven”

Vanmorgen heb ik rigoureus tienduizend woorden geschrapt. Mijn vinger zweefde een poosje boven die deleteknop, maar ik moest doorzetten en ik wist het. Dat ik het serieus moeilijk zou vinden, verbaasde me. Ik had er oprecht de pest over in. Ooit was ik enthousiast begonnen met het schrijven van een boek, vanuit een idee datContinue reading “Dat boek, deel twee”

Als een nieuwe start, zo voelt het. En tegelijkertijd ook als thuiskomen. Ik vind het gevoel zelf ook dubieus maar zo voelt het. Ik keek ik ernaar uit en zag er ook een beetje tegenop. Maar na deze eerste week voel ik de rust, de overtuiging dat ik vanuit mijn onderbuik het juiste pad hebContinue reading “Welkom!”

Met het zonnetje op mijn bol, loop ik in de vroege ochtend richting de bakker. Voor mij vaste prik op de zaterdagochtend, ik ben altijd vroeg wakker en dan vind ik het zalig om dat op mijn gemak te doen. Het is stil op straat, zoals altijd om zeven uur op de zaterdagochtend. Een paarContinue reading “Twilight zone”

Vanmorgen zat ik naar de herhaling te kijken van: ‘Floortje naar het einde van de wereld’. Elke aflevering vind ik indrukwekkend en integer gefilmd. Vanmorgen was ze in Jemen, en schetste ze het vreselijke verhaal van een burgeroorlog die al vijf jaar duurt. Over het humanitaire werk van het internationale Rode Kruis aldaar. Stil zitContinue reading “Internationale vrouwendag”

Ik zit met een kop koffie op mijn favoriete plekje in ons huis, in die zalige stoel bij het raam. Mijmeren is een van de weinige dingen die ik mezelf niet gun, om even stil te staan en niks te doen. Vandaag doe ik het gewoon want ik ben moe, moe in mijn lijf enContinue reading “Twijfelkont”

We zitten aan een wijntje, de liefste en ik. Na een zalige wandeling door ons mooie duin hebben we allebei een lekker fris hoofd. Overal staan er narcissen en crocussen in bloei, supervroeg voor de tijd van het jaar, dus we krijgen ontzettend veel zin in het voorjaar. Onherroepelijk komt het gesprek op ons camperbusje,Continue reading “Mijmeren”

Menselijke relaties, ik vind ze razend ingewikkeld. Alleen zijn is soms gewoon makkelijker. Dan sla je geen planken mis, en kan je ook niet onbedoeld iemand kwetsen. Ik weet het van mezelf, dat ik me gewoon verstop af en toe, mijn eigen gezelschap is lekker prikkelarm. Want hoeveel energie steek je precies in naaste familie,Continue reading “Vlijmscherpe eenzaamheid”