Category Archives: De pen van Poen

Met het zonnetje op mijn bol, loop ik in de vroege ochtend richting de bakker. Voor mij vaste prik op de zaterdagochtend, ik ben altijd vroeg wakker en dan vind ik het zalig om dat op mijn gemak te doen. Het is stil op straat, zoals altijd om zeven uur op de zaterdagochtend. Een paarContinue reading “Twilight zone”

Vanmorgen zat ik naar de herhaling te kijken van: ‘Floortje naar het einde van de wereld’. Elke aflevering vind ik indrukwekkend en integer gefilmd. Vanmorgen was ze in Jemen, en schetste ze het vreselijke verhaal van een burgeroorlog die al vijf jaar duurt. Over het humanitaire werk van het internationale Rode Kruis aldaar. Stil zitContinue reading “Internationale vrouwendag”

Ik zit met een kop koffie op mijn favoriete plekje in ons huis, in die zalige stoel bij het raam. Mijmeren is een van de weinige dingen die ik mezelf niet gun, om even stil te staan en niks te doen. Vandaag doe ik het gewoon want ik ben moe, moe in mijn lijf enContinue reading “Twijfelkont”

We zitten aan een wijntje, de liefste en ik. Na een zalige wandeling door ons mooie duin hebben we allebei een lekker fris hoofd. Overal staan er narcissen en crocussen in bloei, supervroeg voor de tijd van het jaar, dus we krijgen ontzettend veel zin in het voorjaar. Onherroepelijk komt het gesprek op ons camperbusje,Continue reading “Mijmeren”

Menselijke relaties, ik vind ze razend ingewikkeld. Alleen zijn is soms gewoon makkelijker. Dan sla je geen planken mis, en kan je ook niet onbedoeld iemand kwetsen. Ik weet het van mezelf, dat ik me gewoon verstop af en toe, mijn eigen gezelschap is lekker prikkelarm. Want hoeveel energie steek je precies in naaste familie,Continue reading “Vlijmscherpe eenzaamheid”

Kerstboodschappen doen. Ik kan alleen bij de gedachte al angstaanvallen krijgen, als de nacht op zijn donkerst is. Dan schrik ik wakker, met het angstzweet op mijn rug, en blijkt die enorme mensenmassa in de supermarkt gelukkig maar een droom te zijn.  De aanloop naar die ‘crisisweken’ begon dit jaar al vroeg, gevoelsmatig tenminste. AlContinue reading “Kersthorror”

Kerst en de kerk, vroeger waren ze voor mij ontegenzeggelijk met elkaar verbonden. Gedoopt worden, de eerste communie, het vormsel aan het eind van de lagere school en cathechese-les. Het is allemaal onderdeel van die katholieke kerk en ik heb alles braaf doorlopen. Op het dopen na natuurlijk, want dat was niet echt een keuzeContinue reading “Vol overtuiging”

Ik start mijn dag meestal op dezelfde manier. Wat slaperig en nog lekker warm onder mijn knusse dekbed, scroll ik op mijn telefoon wat door de krant en langs Facebook. Soms ben ik dapper en open ik mijn Wordfeud. Maar meestal is mijn hoofd daar nog niet scherp genoeg voor, zo heel vroeg op dieContinue reading “Goede voornemens het raam uit!”

Soms overvalt het me ineens, oprechte bewondering. Afgelopen zaterdag was het weer eens zover. In het centrum van ons dorp werd het kerstverhaal verteld, een eigen interpretatie ervan door schoolkinderen van het Bonhoeffer college. Als ik de kans heb ga ik altijd even kijken, want ik wordt er altijd zo kerstig van. Vraag me nietContinue reading “Oprechte bewondering”