Category Archives: De pen van Poen

De onverwachte dingen in het leven, ze staan zomaar ineens voor je deur. Gisterochtend zat ik blij op mijn fiets richting het werk, muziekje op mijn hoofd, niks aan het handje. Drie uur later lag ik in de ambulance richting het ziekenhuis. Acute koliekachtige pijn lieten me voluit kronkelen op de vloer van ons kantoor.Continue reading “Miezerig steentje”

Ik las gister een post op linkedin, en hij blijft maar door mijn hoofd zingen. Waar ik alleen maar de kern las, van haar dappere en kwetsbare verhaal, lazen heel veel mensen blijkbaar hele andere dingen. De hoeveelheid negatieve reacties waren voor haar ongetwijfeld overweldigend. Net als alle negatieve reacties, op de foto van LindaContinue reading “Bodypositivity”

Met een druk op de knop, is de hele wereld binnen handbereik. Maar door al die toegankelijkheid, worden we zo ongeveer doodgegooid. Met elke mening van ongeveer iedereen, over ongeveer iedereen. Luchthartig iets roepen lukt niet meer, het blijft uit ten treure rondgaan op het web. En ik wordt er oprecht doodmoe van. Elke dagContinue reading “Alle kleine beetjes”

Mijn oma was groot, op hun trouwfoto steekt ze dan ook boven mijn opa uit. In die tijd was in het wit trouwen niet gebruikelijk, oma stond dan ook heel statig en trots rechtop te stralen met een bontje om haar schouders. Naast mijn dikke bos krullen, gaf oma ook haar lengte aan mij door.Continue reading “Altijd opvallend”

De band met je vader is een bijzondere, las ik vanmorgen in een artikel, en dat heb ik ook altijd gevonden. Toen ik een jong meisje was dacht ik daar weinig over na. Papa was er en dat was dat. Mijn herinneringen uit die tijd zijn wat losse flodders. Samen schaatsen, samen op de racefietsContinue reading “Vaderdag”

Ik doe niet aan goede voornemens, dat had ik me voorgenomen namelijk. Geen goede voornemens dit jaar, maar wel vasthouden aan wat goed is. Dus ga ik in de ochtend vaak een frisse neus halen. Gewoon saai, wandelen. Ik ben dol op dit soort zwerftochten, lukraak sla ik links of rechtsaf. Ik laat me leidenContinue reading “Frisse kop”

De fles is bijna leeg. Ik nip aan mijn laatste glas rode wijn en zing vals mee met de muziek. Het is een typische vrijdagmiddag, plaatjes draaien onder het genot van een welverdiend rood wijntje luid het eind van onze werkweek in. De live versie van Jersey girl schalt uit de speakers, Bruce Springsteen vultContinue reading “Jaloers op Bruce Springsteen”

Die ene dag begon als elke gewone dag, simpel en kabbelend. Dat eenvoudige leven, dat steeds maar wat door rommelde. Dat werd gevuld met ‘wat eten we vandaag’, gemopper om dat kilootje teveel en om dat salaris dat steeds maar veel te snel wegsijpelde. Nieuwe rimpels, huishoudelijke klusjes en meer van dat soort onnozels. DatContinue reading “De wreedheid van het leven”

Vanmorgen heb ik rigoureus tienduizend woorden geschrapt. Mijn vinger zweefde een poosje boven die deleteknop, maar ik moest doorzetten en ik wist het. Dat ik het serieus moeilijk zou vinden, verbaasde me. Ik had er oprecht de pest over in. Ooit was ik enthousiast begonnen met het schrijven van een boek, vanuit een idee datContinue reading “Dat boek, deel twee”

Als een nieuwe start, zo voelt het. En tegelijkertijd ook als thuiskomen. Ik vind het gevoel zelf ook dubieus maar zo voelt het. Ik keek ik ernaar uit en zag er ook een beetje tegenop. Maar na deze eerste week voel ik de rust, de overtuiging dat ik vanuit mijn onderbuik het juiste pad hebContinue reading “Welkom!”