Tijdens het opruimen van onze zolder laat ik stapels rommel door mijn handen gaan, en het meeste kan gewoon richting de belt.

Wat een zalig gevoel is dat, al die ruimte.

Fanatiek sleep ik doos na doos naar beneden, tot ik een doos boeken tegenkom. Boeken weggooien doe ik zelden, zeker niet de echte mooie. Ik gok dat mijn schrijversgen daar iets mee te maken heeft.

Maar deze stapel #kinderboeken blijft.

Het zijn de boeken die ik vroeger aan onze meiden voorlas.

Dagelijks voorlezen heeft alleen maar voordelen, sla de onderzoeken er maar eens op na. Elke expert wordt spontaan enthousiast als je erover begint. Maar buiten nuttig, is voorlezen vooral ook heel gezellig. Even alles en iedereen buitensluiten terwijl jij knus samen met je kleintje in een andere wereld zit.

Ik was er dol op en onze meiden ook.

Ik laat een stapel Jip en Janneke boekjes door mijn handen glijden en in gedachten hoor ik ze jengelen om een extra verhaaltje.

Helemaal onderin de doos kinderboeken zie ik mijn favoriete exemplaar liggen. ‘Dag,Sinterklaasje’ van Jaques Vriens en Dagmar Stam. Wat een geweldig boekje is dat, nog steeds.

Elke dag las ik onze meiden een verhaaltje voor, en ik zorgde dat die allerlaatste op pakjesavond werd voorgelezen.

Kinderboeken

Het was heel veel jaren vaste prik en wat vond ik het zalig. Die gespannen koppies, de rode wangen van opwinding terwijl ze knus dicht tegen me aan geknuffeld zaten.

Steeds weer was het alsof ze het verhaal voor de allereerste keer beleefden.

Aan het eind van de dag is mijn zolder nagenoeg leeg en ben ik gesloopt. Op die lege zolder staat de doos met kinderboekjes wat eenzaam in de hoek. Bovenop ligt het sinterklaasboekje geduldig te wachten tot er weer kan worden voorgelezen.

Ik verheug me er nu al op.

#sinterklaas#voorlezen#kinderboeken

Elke fase van onze kinderen vond ik leuk, en ja ook die puberjaren. Ondanks worstelingen, twijfels en andere onzekerheden, is het machtig mooi om je kinderen wonderschone mensen te zien worden. Maar als ik heel eerlijk ben, zou ik af en toe best een dagje terug willen naar toen. Niet om dingen anders te doen, spijt hebben is zonde van je energie, maar om nog een dagje te genieten van het gekwebbel.

Nu onze twee meiden zijn uitgevlogen, is het soms wat stil bij ons thuis. Drie vrouwen in huis geeft toch een hele andere sfeer dan maar eentje 

Vanmorgen moest ik terugdenken aan de jaren dat het echt nog pukkies waren. Onze oudste sliste eerst een beetje, die had vroeger een spleetje tussen haar tanden. Volledig onbevangen kletste ze de oren van je kop, echt te schattig. Parmantig vloog ze het huis door, in der blootje. Dat prachtige kind, zo puur en onschuldig en zo heerlijk zichzelf, nog niet beïnvloed door haar omgeving. Kwebbelend over van alles en nog wat, op en top genieten vond ik dat.

Kinderen

Ook onze jongste was zo superschattig (dat zijn ze allemaal op die leeftijd toch?!) Ik had een keer een pop voor haar gekocht voor sinterklaas, Annabel, en die pop had een heerlijk zacht lijfje. De verrukte kreten van onze jongste hoor ik nog steeds in mijn hoofd toen ze hem kreeg, echt te lief. Die pop werd meteen bedolven onder kusjes en knuffels. De rest van de cadeautjes liet ze links liggen, ze was te druk met dat popje. Hele verhalen kreeg Annabel te horen, of ze vertelde ze aan mij, met die zachte pop stevig in der knuistjes gedrukt. Dat kleine grietje, met die twee eigenwijze staartjes op der hoofd. Daar loopt je hart van over, ja toch?

En samen op de fiets, met die twee lieverdjes dicht tegen me aan, werd er heel wat afgekwebbelt. Met zijn drietjes door het donker fietsen tijdens de wintermaanden, richting ons warme knusse huis. Waanzinnig dierbaar waren die momenten. Ik weet verstandelijk dat ik volop heb genoten van onze meiden, tijdens elke fase van dat opgroeien, echt vol overgave. En nog steeds geniet ik elke dag van dat moederschap. Maar wat zou ik graag nog een dagje lekker onnozel met ze kwebbelen! 

In vergelijking met de kerstdagen, vind ik dat Sintfeest altijd zo kneuterig. De kerst heeft wat meer grandeur met zijn imposante kerstmis-missen, zijn diners en zijn lichtjes. Aan kerst kleeft nou eenmaal grootsheid en gewicht, zo voel ik het tenminste. 

Sint is voor mij lieflijk, ontroerend en schattig. Soms denk ik weleens dat ik er bijna nog meer van genoot dan onze meiden vroeger, maar dat terzijde 

Schoentjes zetten, liedjes zingen. Ik zie onze meisjes nog zo zitten. Op hun knietjes in pyama zongen ze de sterren van de hemel. We zaten samen volop in die Sint stemming. Hij werd met zijn pieten altijd wel een keer of wat gespot. Vooral onze oudste zag ze praktisch dagelijks over de daken lopen.

Sint stemming

Stiekem mis ik het wel, dat volop in de Sint stemming zijn. Dat meebeleven van dat heerlijke feest. Maar zo gaan die dingen nou eenmaal. Onze meiden zijn volwassen en dat feestje is nou eenmaal het allerleukste met een paar van die kleintjes. 

Vorig jaar rond deze tijd stond mijn overbuurmeisje ineens voor de deur, met een zakje zelfgebakken pepernoten. Het zakje was een papieren, met een sint erop. Inclusief pietenmuts en cape stond ze triomfantelijk voor ons voorraam te zwaaien. Hoe waanzinnig schattig is het, dat ze buurvrouw Cynthia ook wat kwam brengen. Vertederd zat ik op mijn knieën bij de voordeur, te luisteren naar het zalige geklets van een driejarige blonde dot.

Afgelopen zondag maakte mijn buurjongetje selfies met alle zwarte pieten die hij tijdens de intocht tegenkwam. Ik moest er om grijnzen, mal kind 😉 De blijheid op zijn stralende toet is echter van alle tijden, dat veranderd gelukkig nooit. Dat effect heeft die barmhartige Sint nou eenmaal op kinderen.
Het is razend rijk dat ik in een buurtje woon met zoveel kleintjes. Zo raak ik via al die moppies vanzelf in de stemming voor dat mooie feestje 🙂

Inmiddels is er elke week wel een ‘samen met buuffie’ momentje. Als ik op mijn vrije dag een boodschap ga doen, haakt ze altijd aan. Met een stralende toet springt ze van de bank zodra ze me in het oog krijgt.

Vanmorgen moest ook haar tas mee, die tas die ze van haar buuf kreeg toen ik op vakantie was geweest naar Frankrijk. Hand in hand hobbelen we richting ons dorp. De buggy laten we thuis, ik heb de tijd en dit dropje rommelt wel mee. Moe of teuterig is ze nooit, niet bij buuf tenminste 😉

In de eerste winkel ziet ze muffinvormpjes liggen. Ze zijn flexibel en overduidelijk voor de kerst. Ik ontwaar een kerstman, een slee en cadeautjes. Mmmm taartjes roept ze meteen. Haar handjes geven tekst en uitleg en ik schiet in de lach. Het is een bijdehante dame dit kind.

Boodschappen

Op mijn ‘ga je straks taartjes bakken’ volgt een uitgebreid verhaal over bakken, mama en lekker. We besluiten in overleg dat de vormpjes mee naar huis mogen. Met de siliconenvorm in haar handjes geklemd loopt ze enthousiast vooruit. Langs de bakker ( lekker), langs de bloemenman( bloemmies!)en voorbij de drogist. Overal wil ze wel naar binnen. ‘Boodschappen hè buuffie’? Ze wenkt me met haar kleine handje. ‘Kom eens buuffie, kijk dan’! Lichtjes in een etalage, een vrachtauto langs de kant van de weg of een kar met buitenplanten, alles wordt aangewezen. Haar blij is aanstekelijk en ik laat me met liefde alle kanten opslepen.

‘Ja schat, boodschappen, we gaan zo nog bij een winkel naar binnen. Buuf wil kaarsen kopen’. Ze knikt blij, kaarsen, jottum 🙂

Het is haar om het even. Ze mag mee op stap en waarheen zal haar een biet zijn. Bij de slager worden de worstjes genoemd, de houten haan die voor de winkel van de poelier staat krijgt een volmondige kukeleku als we langs lopen. We moeten een paar keer rennen samen, ‘buuffie ook rennen’, en ze giechelt als we samen de stoep over vliegen.

Als ik haar vraag of ze het gezellig vind glimlacht ze van oor tot oor. ‘Buuffie lief’ knikt ze enthousiast. Ik smelt ter plekke. Ik vind het van een absolute onvervalste rijkdom dat ze met me mee wil. Deze kruimel en dit soort momenten koester ik zolang het duurt.

Eenmaal thuis duikt ze meteen ‘de keuken’ in. Gewapend met een pollepel komt ze nog even terug voor een zalige knuffel en een dikke zoen, om vervolgens weer weg te rennen. Er moet gebakken worden tenslotte 🙂

Dag schat, tot de volgende keer.

Tijd maken voor je kindjes. Genieten van hun getreuzel, van hun gekke soms onlogische gedachtengang of bijzondere spel. In mijn ogen ben je dan een genietmama. Ik zag vanmorgen een filmpje van zo’n mama voorbijkomen. Grijnzend keek ik ernaar, en nog een keer, ik voelde het genieten door het scherm heen.

Het moederschap is een uitdaging, ik weet het heus. En veel uitdagingen zal ik vast vergeten zijn in de loop der jaren. Ze voelen op dit moment veel minder zwaar dan dat ze toen voelden. Want elke leeftijdsfase had zijn eigen uitdagingen. Maar ik genoot vooral zo ontzettend van dat mama zijn. Samen in bad, warme armpjes om je nek. Oprechte, overweldigende liefde en alleen maar dat.

Tijdens vakanties waren we dol op gewoon maar een beetje lui doen. Tenten bouwen, koekjes bakken en malle gesprekken voeren. Vaak waren er tukjes op de bank. Gewoon omdat het kon. Spelen met het keukengerei omdat dat nou eenmaal leuker was dan echt speelgoed, zingen op de fiets en verkleden, steeds maar weer verkleden. Van prinsessenpracht tot mama’s trouwjurk. We lazen eindeloos verhaaltjes en keken elke disneyfilm meerdere keren. 

Spelen

Later volgden de steeds mooiere gesprekken, ladingen slappe lach momenten en alle trots, heel veel trots die ik voelde en nog steeds voel voor onze meiden. Onze band is krachtig en diep. Ze deelden omdat ze voelden dat het kon, wisten dat het goed was. Ook de minder mooie dingen in het leven.

Toch was er ook heus schaamte op hun gezichten. Schaamden ze zich voor hun mam. Om heel eerlijk te zijn vond ik dat waardeloos, het maakte dat ik me oud voelde, oud en suf. Er zijn wat van die ‘rollende oog’ momenten geweest bij onze meiden.

Maar er was vooral geluk. Dat hele blije overweldigende jippiegevoel van binnen als onze meiden lekker gingen. Oprecht en overweldigend, en zo is het nog steeds. De rust in mijn lijf, als mijn meiden happy zijn. Dat is voor deze genietmama heel erg genieten.