Buiten zijn is mijn redding, oprecht, voor van alles. Soms ga ik naar buiten om mijn hoofd leeg te maken en soms ben ik zo blij als ik wakker wordt dat ik niet anders kan dan de frisse lucht in. Naar buiten, zomaar wat lopen en genieten van mooie luchten, mooie natuur of ons mooie duin. Weer of geen weer.

Buiten zijn verveeld me nooit, want er valt altijd wel iets te beleven. Een enorme bui die op het punt van losbarsten staat, harde wind of een kraakheldere ochtend. Als ik me naar buiten waag, is er altijd wel iets. Soms regen ik zeiknat, maar er gebeurd ook altijd wel iets gezelligs. Mafkees he?! I know hoor.

Afgelopen week liep ik ook weer vroeg buiten, fijn muziekje op mijn oren terwijl ik de zon op zag komen. Ik werd continu ingehaald door hordes tieners, joelend en klooiend zoals alleen jeugd dat al fietsend kan. Zware rugzakken en blije koppies, aanhangen aan de arm van je vriendje die een brommer heeft en dan samen met een bloedgang over dat fietspad razen. Ik moest erom grinniken, en vooral snel opzij springen, ze reageerden in koor al joelend op mijn sprintje. Voor heel even leek alles weer gewoon, voelde alles weer gewoon, zoals het moest zijn.

Opgetogen

Op de terugweg kreeg ik nog een spontane knuffel van een Huskey, die voelde mijn opgetogen stemming vast aan gok ik, en weer moest ik grijnzen. Met een opgeladen batterijtje schoof ik even later achter mijn laptop, mijn werkdag had al een zalig begin gehad.

Diezelfde middag had ik een oud-collega aan de telefoon. ‘Ik zag je nog lopen vanmorgen vroeg. Nou ja lopen, je liep swingend over de stoep volgens mij’. Lichtelijk beschaamd schoot ik in de lach, en ik verontschuldigde me voor mijn wat gekke afwijking. ‘Zit in mijn genen, kan ik niks aan doen, bij fijne muziek moet ik meebewegen’. ‘Ik vond het heerlijk juist, antwoordde hij enthousiast, ik werd er zelf helemaal blij van, om jou vrolijk over die stoep te zien schuiven. Daar heb ik de hele dag lol van gehad, van dat plaatje’. Hoe leuk is dat, een oprecht complimentje, en ik zit me alleen maar te schamen voor mezelf, tut.

Dat uurtje wandelen had me mooi weer voor een volle week aan blije momentjes opgeleverd. 🙂

Ik geloof niet in een god. Tijdens mijn dagelijks bestaan hang ik geen enkel geloof aan, ondanks die katholieke opvoeding. Dopen, eerste communie, ik heb het allemaal doorlopen, maar houvast gaf het me niet. Vroeger vond ik het vooral eng dat iemand me blijkbaar in de gaten hield 😉 Toch is er wel iets van al die kerkse jaren blijven hangen, en dat is de gedachte dat je weer ontmoet wat je ooit verloor. Dat heel veel liefde niet voor altijd is verdwenen.

Het zijn geen praktische gedachtes, het is een gevoel dat voor mij persoonlijk een troostend is. Dan vliegt dat allesverslindende verdriet over heel groot verlies niet uit de bocht. Ik kan het zelf niet verklaren, dat wil ik ook niet, maar zo is het.

De gedachte dat mijn moeder ooit haar gezonde voldragen zoon mag ontmoeten, vervuld me met warmte. Toen konden ze helaas nog niet wat ze nu wel kunnen. Er was voor mama geen ontmoeting, geen afscheid, geen aandenken. Voor mama was er niks. De gedachte dat zij hem ooit kan vasthouden en hem de liefde mag geven die wij ons hele leven van haar kregen troost me, hoe gek dat ook moge klinken. De wreedheid van dat nooit meer is simpelweg te gruwelijk.

Troost

Dat er ooit nog iets van troost komt voor de vader van dat meisje dat voor mij zat in de klas vind ik een wonderschone gedachte. Veertien was ze pas toen ze dat fatale ongeluk kreeg tijdens een turnles. Na haar overlijden was zijn haar in één enkele nacht grijs geworden. Ik zat daar in die kerk en staarde naar hem, en kon amper bevatten wat ik zag. Dat zoveel liefde elkaar ooit weer terugvind is troostend.

Moeders, vaders, geliefden. Zoveel gemis, zoveel pijn. Dat ze ergens herenigd worden, op wat voor manier dan ook, is een geruststelling. Lichtpuntjes in een donkere wereld. Hoe kwetsbaar of ongeloofwaardig ook, in mijn hart bestaat het.

Na dat brute, rauwe afscheid voelen dat de liefde die er voor ze gevoeld wordt nog ergens in het heelal voor een zee aan lichtpuntjes zorgt, leeft diep in mij. En dat de schoonheid van al die sprankelende zielen ergens samenkomt, op een warme fijne plek, bied mij iets van troost wanneer er geen woorden te vinden zijn.

Als ik terugkijk op de laatste dertig jaar zie ik reuzenstappen tussen wie ik was en wie ik uiteindelijk ben geworden. Door alles wat het leven me voorschotelde.Toen ik moeder werd bijvoorbeeld, toen ontdekte ik ineens een hele nieuwe kant van mezelf. Dat hart van mij bleek oneindig groot en barstensvol liefde, ik stroomde er elke dag van over. Dat hummeltje werd het belangrijkste in mijn leven, en nog steeds is hun geluk mijn geluk.

Niet lang daarna bleek ik chronisch ziek te zijn en belandde ik in het ziekenhuis. En weer moest ik mezelf opnieuw uitvinden. Hoe stond ik in het leven en hoe ging ik dat leven opnieuw vormgeven na die waardeloze boodschap. Had ik een ziekte of was ik het( vooral het eerste, heel erg het eerste) Na dat rouwproces van aanvaarding besloot ik dat ik het mijn leven niet zou laten regeren. Ik schraapte mezelf van de grond en besloot er alleen mee bezig te zijn als het echt moest. Tijdens de prednison periodes bijvoorbeeld, dan herkende ik mezelf niet meer in de spiegel, heel angstig was dat. Ik ben trots op die fase als ik er nu op terugkijk. Toen zag ik dat niet heel duidelijk maar nu zie ik de kracht ervan, ik liet mijn kop niet hangen.

Fase

Toen onze kinderen groter werden besloot ik weer naar school te gaan, om dat ene papiertje binnen te harken waar ik al zo lang mijn zinnen op had gezet. Ineens liep ik weer op een middelbare school rond, tussen al die piepkuikens. Na die eerste schok bleek die omgeving enorm inspirerend, en ik verwerkte tussen neus en lippen door wat oude trauma’s. Mijn eigen schooltijd was geen fijne, ik voelde me een lelijk eendje en volledig misplaatst tijdens die puberjaren. Nu liep ik er met een heel ander gevoel in de rondte, werd ik vraagbaak voor anderen. Ik vond er een versie van mezelf uit waar ik razend trots op was.

Maar ook toen ik het allemaal even niet meer wist, nu alweer een paar jaar geleden, ontdekte ik nieuwe kanten van mezelf. Vond ik de moed om naar binnen te kijken en schreef ik alle narigheid van me af. Vond ik een stem die tot dan toe verstopt had gezeten. Die rottige tijd heeft geleid tot het ontstaan van mijn eigen website, tot een boek, tot Caat Kordaat en tot hopelijk nog veel meer.

Ik ben vooral dankbaar, voor al die, soms hele akelige, lessen, voor elke fase en voor alles wat mooi is in mijn leven. Ik voel me rijk omdat ik bleef zoeken naar lichtpuntjes, en omdat ik ze gelukkig altijd bleef zien. Ook toen het even heel donker voelde om me heen. Dat is zoveel rijker dan een volle spaarrekening.

We kiezen elke dag wat af. Wat eten we vanavond, roze of groene sokken vandaag of toch maar met de auto in plaats van met de fiets. Tot het om levens-veranderende keuzes gaat. Dan begint het afwegen, lange voor-en tegenlijstjes, naar je hart luisteren of toch met dat hoofd kiezen? Wat laat ik zwaarder wegen en welke kant wil ik eigenlijk op? Een mens zou er wanhopig van worden. Te veel keuzes of juist te weinig. Overzie ik de gevolgen allemaal wel? 

In mijn geval volgen dan lange gesprekken aan de keukentafel met de liefste, meestal onder het genot van een wijntje. Waarna die fles na twee uur leeg is en ik licht beschonken zo mogelijk nog minder zeker weet welke kant ik op moet. Want wat is nou beter: Intuïtief kiezen of er toch een nachtje over slapen…of twee.

Wie zou niet een glimp van de toekomst willen zien, om te weten welke keuze de juiste blijkt te zijn. Weg met die lijstjes en onrustige nachten waarbij het hoofd zich een weg moet banen tussen al die toekomstbeelden. Knappe meid die dan aan haar nachtrust komt. Ik niet in ieder geval. Ik heb die nachtelijke pieker sessies tot een eenzame hoogte weten te brengen.

Hoe fijn zou het zijn als belangrijke keuzes tussen het koffie schenken door gemaakt kunnen worden. Even een bakkie doen en meteen het juiste huis uitzoeken of de ideale baan of de juiste carrière uitzoeken. Emigratieplannen worden bij het wolkje melk definitief gemaakt. ‘Ja hoor, we verkopen de boel en vertrekken toch naar dat kasteeltje in Zuid-Frankrijk. We gooien heerlijk het roer om. Genoeg melk zo schat?’ Waarna je volkomen content en ontspannen op de bank neerstrijkt, tevreden mijmerend over de gemaakte keuze, wetend dat het de juiste is. Wat een ontspannen leven zou dat zijn zonder ’foute’ keuzes. En ongelofelijk saai, dat dan weer wel.

Voorspelbaar

Zoveel mooie emotie zou wegkwijnen als het leven voorspelbaar zou zijn. Want weg is de spanning, de kriebel in je buik en het gevoel van hoop en verwachting als je eindelijk een keuze hebt gemaakt. Weg met avontuurlijke keuzes, en de opluchting, trots en blijdschap als de ‘ja maar’ stemmetjes eindelijk zwijgen. Tot de volgende bepalende keuze zich aandient en alles weer van vooraf aan begint. Voor het gemak laten we de ellendige gevolgen van de ‘foute’ keuzes maar even achterwege. Persoonlijke groei en ontwikkeling zouden abrupt tot stilstand komen als we ons nergens meer in durfden te storten. Voorspelbaar is duf.

Dus blijf ik gestaag doorploeteren. Keuzes maken is voor mij als optimist namelijk een geweldige uitdaging. Tel mijn enorme fantasie op bij mijn positiviteit en elk krot tover ik in een vingerknip om tot een blinkend paleis. Waar menigeen beren op de weg ziet, zie ik vooral mogelijkheden en uitdagingen. Elke keuze heeft zijn goede kanten en anders vind ik ze wel. Keuzes maken doe ik tegenwoordig dus maar door een scheutje realiteit te mengen met mijn gevoel. Hoe voelt die ene beslissing als ik spanning, angst en bladgoud even opzij zet? Denk ik dat ik het kan en dat het past en wordt ik er blij van? En wat is het ergste dat me kan gebeuren?

Door van dat slechtste scenario uit te gaan blijkt kiezen ineens veel eenvoudiger 🙂

Stiekem zie ik er altijd een beetje tegenop, tegen die kerstdagen, omdat er een bepaalde verwachting aan vast hangt waar ik opstandig van wordt. Elke emotie voelt altijd groter, zwaarder en heviger. Als ik mocht kiezen sloeg ik ze gewoon lekker over, die twee dagen. Al het sentiment, de emotie en het gemis, veel opgeklopt gedoe en extra scheutjes van van alles, ik ben geen fan. Elke ziel die het moeilijk heeft krijgt nog een beetje extra zout in zijn wonden gewreven. Naast mooi zijn die dagen ook vaak pijnlijk.

Het voortraject, richting die kerstdagen, daar ben ik dan wel weer dol op. Ons paleis fijn versieren en alle lichtjes overal op straat, simpelweg zalig. Lukraak sla ik links-en rechtsaf, als ik aan het wandelen ben, en onderweg wordt ik aangenaam verrast door al het getwinkel. Die hele sfeer buiten is zo fijn. Kerstfilms, de aanloop naar de Top 2000, het grootste deel van de kerstliedjes( als ik ze niet te vaak hoef te horen), kerstkransjes en kaarsen en alles met kaneel of citroen, ik dompel mezelf erin onder.

Vooruitkijken

Toch bleken ze best knus, die dagen, met onze jongste die kwam logeren en samen met ons aan het kerstontbijt zat. Met kerst deden we een bakkie bij pap en mam, ook al was het wat schraal met dat kleine koppeltje. De kleinkinderen besloten in etappes langs te gaan bij opa en oma, rondom de kerstdagen, we smeerden de gezelligheid gewoon uit. In de avond aten we met ons eigen prachtige gezin, met een extra lid dit jaar. Zoveel geluk is zo dierbaar.

Toch knipten we vanmorgen vol enthousiasme onze prachtige kerstboom aan brokken. Het voelt als het opruimen van zoveel meer dan alleen die boom. Door die enorme lange aanloop naar kerst en alles wat eraan vasthangt was het wel weer mooi geweest zeiden we tegen elkaar. Een paar lichtjes overleefden mijn opruimwoede, ik heb nog wel een paar dagen warm en knus verdiend.

Op naar die laatste dag van het jaar, want die voelt zo heerlijk anders dan de kerstdagen. Het is vooruitkijken, vieren wat er is en vol verwachting dromen van wat er wellicht nog komt. Vol hoop een nieuw jaar verwelkomen. Niks geen vals sentiment maar dromen, woest en glanzend. Als een onbeschreven blad ligt dat jaar nog blanco voor ons, klaar om ingekleurd te worden. Mijn kleurpotloden liggen alvast klaar 🙂