Opgegeten!

We hebben met onze twee meiden ook altijd gekampeerd, en soms plopt er dan ineens een herinnering op in je hoofd. De kust leek ons zalig voor een paar dagen, we zijn namelijk dol op de zee, en het was heet, loeiheet. Zelf wonen we er vlakbij, op 1,5 kilometer van de duiningang, dus we zijn vanuit ons huis altijd binnen no time op het strand. Maar andere stranden bezoeken we ook graag 🙂

Maar toen we het dus over het bezoeken van een strand hadden, kwam deze camping naar boven drijven. Ik was benieuwd, hoe het er nu was, dus ‘hop zei de liefste, gaan we daar toch heen’. Onze jongste wist meteen welke camping we bedoelden, en die lepelde nog even wat hilarische herinneringen op. Die was ik dan weer vergeten, dank je schatje, we zagen je weer helemaal voor ons op die leeftijd.

Binnen een paar uur reden we de camping op, en ik herkende echt helemaal niks. ‘Hier zijn wij nog nooit geweest hoor’, zei de liefste. Maar ik wist het bijna 100% zeker, en mijn geheugen laat me maar zelden in de steek. Bij de receptie bleken we inderdaad nog in het systeem te staan, maar in plaats van met kampeerplekken, was de camping nu bijna helemaal gevuld met huisjes. Ik moest er oprecht even van slikken. Maar we konden aan het strand staan, en ach, we waren er nou toch.

Busje geparkeerd en hup de zee in. Diezelfde middag gingen we ook nog even naar de Balnéo, en dat was geen straf. ‘Een aanrader’, zei de dame van de receptie, en wij zijn nou eenmaal dol op aanraders! Er was een muzikaal zwembad, waarbij de muziek onder water ook heel goed hoorbaar was. Supergeinig. En omdat het bloedheet was, was met je hoofd onder water gaan ineens nog fijner 😉 Er waren bubbelbaden, plenty ligbedden en de aankleding van het hele gebeuren was geweldig. ‘Nou, zei ik enthousiast, dat doen we morgen nog een keer, zo’n rondje’.

muggen

Muggen

Terug op de fiets naar onze kampeerplek was de hele camping ineens vergeven met zwermen van vliegjes, mugjes, van wat dan ook. Toen had ik nog geen idee wat het was. Wat een bizar verschijnsel, echt enorm veel. Ik kon niet eens meer kijken waar ik fietste, wat wel echt een soort van onhandig is als je je heelhuids wil verplaatsen. Aangekomen bij ons busje vluchtte we met een koud biertje onze camper in, want ze zaten echt overal in en tussen. Gatver!

Een goed uur later leek het ergste achter de rug, en kropen wij verbouwereerd naar buiten. Eerst maar alles uitkloppen, want zelfs mijn bed zat onder. Diezelfde nacht nog zijn we compleet opgegeten door de muggen, er is oprecht bijna geen plekje waar ik niet geprikt ben. Vakantie is niet altijd feest, en die nacht zeker niet, ik werd er echt compleet mal van.

Zo kunnen we dus weer een hilarische herinnering aan deze camping toevoegen, het is tenslotte ook een soort van grappig, vind ik hoor. Vervelend, maar niet echt dramatisch. Het is een prachtige camping, oprecht, dus ik vond het ontzettend jammer. Maar na een vroege ochtendplons in zee, zijn we de volgende dag dus wel weer vertrokken. Die muggen blijken namelijk een terugkerend evenement te zijn, op deze camping, en dat evenement sloeg ik verder liever over.

Mocht je dus geen weerzin hebben tegen muggen, of minder lekker zijn en dus niet zo hevig geprikt worden 🙂 dan is dit echt een fijne plek. Ondanks de enormiteit van de camping. Het sanitair was dik in orde, het is prachtig aangelegd en het strand was superrustig en echt heel fijn. Ook van de stranddouche heb ik genoten. Er zijn voorzieningen zat, en het brood van die bakker was ook top, je hebt er echt je natje en je droogje. Het algemene zwembad hebben wij niet gezien, daarvoor was ik er helaas te kort. Geweldige plek, maar voor ons nooit weer.

Echte franse charme

Met pijn in ons hart gingen we weer op pad, want steeds op dezelfde plek blijven past nou eenmaal niet bij ons. En alhoewel het echt zalig was op deze specifieke, wilden we ook weer nieuwe leukerds ontdekken. Het was warm, heel warm. Normaal gesproken rijden we al niet lang, maar bij hoge temperaturen helemaal niet. Om half negen reden we van de camping af, we hadden een ongeveer richting gekozen en zouden het wel zien.

Onderweg was het wederom een lust voor het oog, een keten van mooie dorpjes die slaperig in de zon stonden te soezen. Er is zoveel schoonheid als je er oog voor hebt. Overduidelijk verval gaat hier hand in hand met oogstrelende paleisjes, en ruïnes staat parmantig naast pracht en praal. Ik zag het nergens zo duidelijk als hier.

We reden langs velden vol druivenranken, fruitbomen en oude kronkelige olijfgaarden, om de haverklap waren daar borden vente direct, en de kraampjes puilden uit met die keur aan vers fruit en groente. De camping die we op de gok besloten te bezoeken lag midden tussen doorgaande wegen, dus niet echt ideaal. En we twijfelden ook oprecht, of we hier wel wilden staan. Maar er was een zwembad, en we vonden het eigenlijk wel weer genoeg geweest voor die dag.

Stadstuin

Terwijl we door het straatje naar de ingang van de camping reden, was ik op slag verkocht. Deze plek ademde zoveel charme uit, geweldig. De plaatjes zeggen alles toch? We zochten rap een plekje uit, en lagen binnen no time te spartelen in het zwembad. Die is eenvoudig, maar prima.

Het sanitair is ook eenvoudig, maar eveneens afdoende. En er is een prachtige binnenplaats, daar was ik op slag verliefd op. Je kan er heerlijk op het terras vertoeven, en wij hebben er diezelfde avond lekker gegeten onder de schaduw van een prachtige plataan. Dagelijks kan je een vers broodje bestellen bij de receptie, en er is een kleine selectie wijnen en souvenirs te koop.

De camping straalt de pracht uit van een omsloten stadstuin, dat gevoel gaf het mij tenminste. Volledig door weelderig groen omheind, met in het centrum die prachtige binnenplaats met het zwembad. En ook met de knusse ambiance en de begroeiing van een stadstuin. Ik had ogen tekort, steeds weer zag ik nieuwe mooie brocante hoekjes. Wij bleven er maar één nachtje, want het verkeer komt er alweer vroeg op gang en dat hoor je. Wij wel tenminste, wij slapen met schuifdeur en achterklep open. En verder ben ik ook gewoon meer van de weidse uitzichten om heel eerlijk te zijn, dat vind ik nou eenmaal fijner. Maar deze camping is een pracht, en voor wie wel houd van omsloten en knus is dit absoluut een aanrader.

Even plonsen

Sommige plekjes, daar wil je graag nog een keertje heen. Even de sfeer proeven, een duik nemen in dat fijne zwembad of heerlijk eten omdat het restaurant zo’n fijne is. Gister arriveerden we op die fijne plek, en het was weer net zo zalig als de vorige keer. De camping was nagenoeg leeg, ook ontzettend bijzonder om mee te maken, wij waren kampeerder nummer vijf. Hopelijk stroomt het hier snel weer vol.

De ontvangst was wederom ontzettend vriendelijk, en we lagen al snel in het zwembad. Want zeg nou zelf, dat is geen straf toch? Het uitzicht, hangend aan die zwembadrand, is fenomenaal, en ik kan er uren van genieten. Net als het zwembad zelf, met de parasols en de fijne ligbedjes. Een perfecte manier om te onthaasten!

Onthaasten

Onderweg hadden we in Marsanne al even eieren gekocht, er stond een schattig klein marktje op het plein in het dorp, en ik vind het enig om dan even te stoppen. Een keur aan franse kaasjes, allerlei droge worsten, verse groente, prachtig fruit en zelfgebakken lekkers werden er aangeboden. In Marsanne zelf zit een klein levensmiddelen winkeltje waar van alles te koop is, maar ook de supermarkt is niet ver weg.

Maar ik had verder geen boodschappen nodig, want wij hadden op voorhand al besloten om in het restaurant op de camping te eten. Je kan er namelijk zalig smullen, voor een kleine prijs. Er is keuze uit drie voorgerechten, drie hoofdgerechten en meestal drie nagerechten, en ze zijn allen hetzelfde geprijsd. Voor en na zijn vijf euro, en het hoofdgerecht is twaalf euro. Voor 22 euro een zalig driegangen menu, ik vind het top.

Samen met die fles rosé die we soldaat hebben gemaakt, was ik 55 euro kwijt, echt geen geld. Zo ga je nog eens ergens uiteten( vanavond weer hebben we net besloten) De mensen uit het dorp schuiven hier ook regelmatig aan, en er staan ook huisjes op de camping dus een paar van die gasten zaten er ook. Een gezellig gevuld terras, dat was lang geleden 🙂

Het sanitair is dik in orde, er is een broodjesservice en de uitgestrekte lavendelvelden voor de camping zijn een lust voor het oog. En ook voor kinderen is er zat te spelen. Absoluut fijn vertoeven hier, dus terugkomen gaan we zeker nog een keer. Morgen weer op pad, ook weer leuk, om hopelijk weer nieuwe snoepjes ontdekken! Leuk als je weer meeleest 🙂

Absolute vrijheid

Dat busje van ons geeft een klap vrijheid, zo ervaren wij het tenminste. We doen waar we zin in hebben, en laten vooral waar we geen zin in hebben. Onderweg stoppen is eenvoudig, en weer vertrekken ook. We zijn klein maar fijn met zijn drietjes, naar meer dan dit verlangen we niet. De fietsen kunnen mee, en er zit een zalig breed bed in. Ons busje heeft zelfs haar eigen wijnkelder 😉 Fluitend fiets ik elke ochtend richting de bakker, op elke nieuwe plek zoek ik weer een andere. Die ontdekkingstochten horen voor mij ook bij vakantie, en ik heb in de loop der jaren al een lading bakkers bezocht 🙂

Tijdens dat fijn onderweg zijn, komen we ook een enorme diversiteit aan kampeermiddelen tegen, ook al doet ‘groter alsmaar groter’ al een poosje zijn intrede. Maar het blijft me verbazen, wat we zien. Op sommige campings is het een verzameling van bonte gezelschappen, en op elke nieuwe camping kijk ik mijn ogen uit. Omgebouwde busjes, of minuscule tentjes met zeilen aan een autootje verbonden. Autoslapers, want die zijn er ook, met alleen een klapstoeltje en een pitje om te koken. Ik zie ook langkampeerders met vijf verschillende kleuren kleedjes op allerlei tafeltjes, stoeltjes die allemaal verschillend zijn en parasolletjes of partytenten met schreeuwerige reclameteksten erop. Dat allegaartje is genieten, want nieuw en glimmend, tja, daar valt nou eenmaal weinig aan te zien. Ik houd van dat bijeengeraapte van bijzondere rommelige bouwsels en kampementen. Dat is de charme van kamperen voor mij:-)

Charme

We zijn deze vakantie begonnen op ons favorietje, omdat ik zo graag even wilde landen na alles wat er met me was gebeurd de afgelopen weken. Maar na een paar dagen kriebelt het al. Ik heb zin, zin om me te laten overspoelen door alles waar ik zo van houd in Frankrijk, door de charme van dit land. De waanzinnige diversiteit van al die natuur, schitterende bergen en waanzinnige vergezichten. Landelijk en ruig lopen hier hand in hand. De absolute schoonheid ligt op elke straathoek voor het oprapen.

Want ik ben ook zo verschrikkelijk dol op de romantiek van al die slingerende straatjes, die keur aan begroeiing langs muren en hekjes, en de enorme vijgenbomen die ogenschijnlijk uit minuscule kieren ontspringen. De blauwe luiken, de metalen poorten, volop slingerende steegjes, prachtige ruwe stenen huizen met hun vanille en terracotta kleuren en de prachtige doorkijkjes. Nou ja, de foto’s zeggen genoeg. De komende weken gaan we hopelijk nog een hele hoop moois zien en ontdekken, en dat ga ik vol enthousiasme met jullie delen 🙂 Hopelijk geniet je mee!

Gekoesterd

Ik ga schrijven over iets positiefs dacht ik vannacht, want ik heb zo’n behoefte aan vrolijkheid. Ik wil een blogje schrijven over blije dingen, en een grijns op iemands gezicht toveren. Dat hele huidkanker verhaal, daar ben ik nu wel klaar mee, het is echt hoog tijd voor wat gezellige verhalen. Ik ga dus ook niet over covid schrijven, want daar ben ik ook wel klaar mee zo langzamerhand. Net als de rest van de wereld eigenlijk. Dat covid nog niet klaar is met ons, dat is dan weer een ander verhaal.

Helaas heb ik geen enkele blunder begaan de laatste tijd, niet echt tenminste. Geen suffe acties of anderszins onhandigs waar je om zou kunnen lachen. Oprecht sorry, maar er komt er binnenkort ongetwijfeld wel weer eentje. Kunnen jullie weer fijn gieren om Cynt, net als ikzelf, want ik lach nou eenmaal graag om mijn eigen sufheidjes.

Mijn boek nadert zijn voltooiing, maar ja ik ben de enige die dat echt leuk vind. Niet echt grijns materiaal voor mijn lieve lezers, ook al grijns ik er zelf wel oprecht om. Ik wordt er heel erg blij van dat het me lukt. De ruwe eerste versie is bijna af, dus mocht iemand interesse hebben om proeflezer te zijn dan hoor ik het graag!

Verbondenheid

Maar goed, iets gezelligs dus, ik moest wat verder spitten in mijn hoofd, en er lekker effe op broeien. Maar er zijn zo’n enorme hoeveelheid positieve dingen in mijn leven momenteel dat ik moest kiezen. Momenteel ben ik intens tevreden. Ook al is dat, naast heel erg lekker, wel een tikkie saai en levert het niet echt een lading boeiende blogs op 🙂

En ook die fijne vakantie is net van start gegaan, en gewapend met onze vaccinaties hebben we besloten te gaan. In Nederland voelt het druk, op de campings, en in Frankrijk staan we in het voorseizoen regelmatig met zijn tweetjes op een verder lege camping. Dat was ook voor de covid vaker het geval. Dat is nog eens de rust en de ruimte opzoeken zeg ik 🙂 Alle voors en tegens hebben we keurig afgewogen en naast elkaar gelegd, en de knoop doorgehakt. We zijn heerlijk aan het zwerven met dat busje van ons.

De komende periode heerlijk samen bijkomen van al het gedoe, en even loskomen van alles.

Uiteindelijk heb ik besloten om deze positieve blije blog te schrijven over jullie, en over alle verbondenheid die ik de afgelopen weken voelde. Iedereen heeft me zo waanzinnig gesteund en leefde zo mee met mijn gedoe. Ik was verbaasd en verrast, en ik voelde me enorm gekoesterd. Dat rottige virus heeft ervoor gezorgd dat ik een hele hoop mensen al lang niet live heb gezien. Maar dat bleek echt absoluut geen enkel verschil te maken in die verbondenheid. Want dat hechten aan elkaar, dat hebben we de afgelopen jaren al volop gedaan. En dat bleek de afgelopen weken maar weer eens. En daarnaast kreeg ik ook veel lieve berichten van mensen die ik niet persoonlijk ken, geweldig was dat.

Naast alle negativiteit, want dat die er ook is ontken ik niet, heeft het me ongelofelijk veel troost gegeven. En ladingen hoop voor de komende periode, als we elkaar weer gaan ontmoeten en omarmen! En als we elkaar tijdens al die fijne feestjes weer in het echt gaan zien, ga ik een lading knuffels uitdelen. Want zo’n rottig virus krijgt onze vriendschap, liefde en menselijkheid er echt niet onder, en dat vind ik ongelofelijk positief 🙂

En weer is het dinsdag

Een week, het is pas een week geleden en je ziet er al bijna niks meer van. Ook al vind ik het niet storend hoor, dat streepje in mijn gezicht. Ik heb het omarmd eigenlijk, en het is nu gewoon een deel van mij geworden. Misschien juist wel goed als ik het blijf zien, dacht ik vanmorgen, waar die huidkanker plek zat. Als een soort reminder dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen.

Het was een doodgewone dinsdag dat ik werd geopereerd, en twee dinsdagen ervoor had ik de uitslag van het biopt gekregen. En het was ook weer een dinsdag toen de hechtingen eruit gingen. En nu is het weer dinsdag, en ligt het hele gebeuren eigenlijk al achter me. Elke ochtend sta ik wel even voor de spiegel, en vanmorgen even extra, omdat het vandaag precies een week later is.

Huidkanker

Die paar weken dat ik volop in die ziekenhuis modus zat, heb ik me erin ondergedompeld. Dat klinkt een beetje gek, maar ik wilde het bewust meemaken om het daarna vol overtuiging achter me te laten. Geen moment heb ik mezelf aan een onderzoek onderworpen, ik heb geen angst voor nog meer gekkigheid. Alleen mijn gezicht heb ik extra bekeken, maar gelukkig geen andere plekjes of vlekjes ontdekt. Ook al ben ik nu wel alerter, bang ben ik niet, geen mens weet tenslotte wat hem te wachten staat. Gelukkig maar. Over drie maanden wordt dat lange lijf van mij onder de loep genomen, elk moedervlekje of gek plekje gaan ze bekijken, en dat geeft rust.

Gelukkig zit ik nog net zo graag in de zon, ook dat roept geen weerzin bij me op. Er is maar weinig fijner om vroeg in de ochtend de zon op te zien komen, of de warmte van die stralen op je huid te voelen. Dat vond ik al, en dat vind ik gelukkig nog steeds. Want daar hoor ik ook andere verhalen over, van huidkanker lotgenoten vooral, die ineens toch minder dol zijn op de zon. Maar ik merk bij mezelf echt nul verschil.

Nu we in Frankrijk zijn geniet ik nog net zoveel van die zalige stralen als voorheen, maar ik smeer nu wel goed en zoek ook de schaduw wat vaker op. Ik laat mijn huid wat langzamer aan die franse zon wennen, voorheen dacht ik daar toch wat minder over na. En ik zet een hoed op, niet echt gangbaar voor mij, en ik moet ook een beetje lachen om mezelf met dat ding op mijn hoofd. Maar mijn verse litteken moet ik nog even rust gunnen, ook dat is zorgen voor mezelf.

Maar verder, man man wat heb ik het fijn, zo even los van alles. De komende weken heerlijk alleen maar doen waar ik zin in heb, je kan het slechter treffen 😉 à bientôt!

Een magische plek

Het is een graadje of 26 en ik dobber in de rivier, op mijn favoriete plekje in Frankrijk. Voor me rijst een machtige rotspartij op uit het water, de lucht is blauwer dan blauw en roofvogels zijn boven mijn hoofd op jacht naar lekkere hapjes. Het is een majestueus gezicht. Steeds opnieuw maken ze hun rondje, lager en lager, tot de aanval wordt ingezet. Mijn tenen woelen in het rivierzand, en de zon verwarmd mijn afgekoelde huid. Paradijselijk vind ik het hier, en ik ben niet de enige.

Vanaf juni staat deze camping altijd afgetopt, en een plekje op de bonnefooi bemachtigen is dan een kwestie van mazzel hebben. Meestal komen we hier pas in september, als de camping alweer bijna leeg is, en elk jaar zijn we hier wel een paar nachtjes. Half september sluiten ze de boel, dan gaan ze hun druiven oogsten en lekkere wijntjes maken.

Maar door dat rottige virus is alles ineens anders, zoals zoveel ineens best anders is. We staan nu met een handjevol fransen, een Spanjaard, een Duitser, en twee Nederlandse stellen op deze prachtige plek. Ik geniet me te pletter van de rust, en van de franse chansons die door onze buurtjes tijdens de middagborrel worden aangezet. Echt geen straf, en met de meeste neuriet ik lekker mee.

Vanaf de camping fiets ik elke ochtend naar de warme bakker in het dorpje, want dat is voor mij vakantie. Geen lange wandeltochten of andere spannende avonturen. En als ik hier op zaterdag ben ga ik graag naar de markt, de meeste kramen staan op de parkeerplaats aan de voet van het dorp en de rest staat verspreid door de gezellige straatjes. Kramen met vers spul, nougat of rieten tassen. Maar ook domeinen die hier hun wijn verkopen, en nog zoveel meer. Lekker struinen tot je er bij neervalt, mits het niet te warm is, want warm is het hier heel vaak.

Wij kochten hier vorig jaar een prachtige hangmat-stoel, en die hangt nu te stralen in onze prachtige nieuwe overkapping. Leuk, gebruikssouvenirs, ook dol op 🙂

Ardèche

Overal in de buurt kan je kano’s huren om de Ardèche af te varen Ook vanaf de camping kan je dat boeken, en nog heel veel meer andere spannende activiteiten. De supermarkten zijn op loop of fietsafstand, of met de auto natuurlijk, maar net hoe actief je bent op vakantie. Ik haal alles met de fiets, want de auto is ons kampeermiddel, en ik vind het heerlijk om alles op de fiets te doen. Tijd zat tenslotte.

Met die rivier de Ardèche voor de deur is er zwemwater te over, het strandje leent zich om te luieren en om alle kano’s voorbij te zien gaan. En er is een zalig zwembad, klein maar fijn, met een enorme glijbaan en riante ligbedjes. Er zijn ping-pongtafels, er is een volleybalnet en jeu de boules banen. En een restaurant is er ook, eenvoudig maar prima, ook al eten wij er zelden. Wij klooien zelf wel wat smulpotjes en prutjes in elkaar. En ook het sanitair is prima, eveneens eenvoudig maar echt afdoende.

Dat klinkt wel erg zalig hoor ik je denken, nou dat is het ook. Ik twijfelde dan ook of ik wel zoveel reclame voor ze zou maken 🙂 Liever houd ik mijn pareltjes lekker voor mezelf, maar ik houd zelf ook van fijne tips dus dan toch maar deze aanrader. Wij vermaken ons hier nog wel een paar dagen, dan gaan we weer fijn op pad om nieuwe plekjes te ontdekken. Lees je mee?

Eerst koffie

‘We doen wel eerst koffie toch’? vraagt ze, terwijl ze de koffiepot aanzet. Ik moet lachen, en knik van ja, natuurlijk doen we eerst koffie. Ondertussen weiger ik pertinent op mijn horloge te kijken. De klok tikt stug door, maar ik probeer altijd tijd te maken voor oprechte aandacht. Welzijn en zorgen voor wordt nog veel te vaak alleen maar aan die praktische kapstok gehangen, maar luisteren naar een ander mens is ongeveer net zo belangrijk.

Ik parkeer jas en tas en ga naast haar aan de keukentafel zitten. Ze heeft longkanker, in een vergevorderd stadium, en ze leeft in reservetijd. Haar man is nog maar pas overleden, ik zorgde ook voor hem en vaak praten we daar nog even samen over. Het helpt haar tijdens dat rouwen, om te praten met mensen die hem ook kenden en het hele proces van dichtbij hebben meegemaakt. Samen aan een bakkie en even kletsen, ze laaft zich vaak aan mijn verhalen.

Aandacht

‘Ga je nog naar de kermis dit jaar’ vraagt ze met een knipoog. Ze komt uit een dorp, net als ik, en de kermissen zijn befaamd bij ons. Die paar dagen kermis zijn meer dan genoeg, veel langer redden we dat feestgedruis niet. In de kroegen spelen geweldige live-bandjes, en we dansen tot onze voeten pijn doen. Een reeks aan oude bekenden ontmoeten en vooral een fijn feestje vieren met elkaar . De kermis zelf zie ik soms niet eens, ik ben vaak veel te druk met feestvieren.

Al voort kletsend schets ik wat spetterende situatie’s, over alles wat ik meemaakte tijdens kermissen door de jaren heen. Die spetterende verhalen zijn er zat, en daarnaast heb ik een goed geheugen en een talent voor smeuïgheid. Ze zit te glimmen, en inwendig grijns ik, voor mij is dit ook een cadeautje om haar zo te zien stralen. Zelf doet ze ook nog een boekje open, het is genieten in het kwadraat. Na een kwartiertje staan we op, en help ik haar met alles waar ze hulp bij nodig heeft. Verzorg ik met warmte en aandacht, en zij laat het zich allemaal aanleunen.

Vermoeid zit ze even later in haar luie stoel, maar haar ogen sprankelen en ik zie de herinneringen bijna als een film in haar hoofd voorbij trekken. Het plezier wat dit soort gesprekken haar geeft is onbetaalbaar, ook voor mij. ‘Kom je morgen weer’ vraagt ze. Ik knik en met een laatste zwaai ben ik weer onderweg, vervolg ik de rest van mijn route.

Niet veel later overleed ze, thuis in alle rust, met al haar lieverds om haar heen. Ik denk nog vaak met heel veel plezier terug aan de periode dat ik voor haar mocht zorgen, en tijdens de kermis proost ik in gedachten altijd even op haar.

Heerlijk weer voluit lachen

Zelden was ik zo blij dat het dinsdag was. Jippieee, dacht ik gister, ze mogen eruit. Vier uur in de ochtend was het, en de vogeltjes waren net als ik al wakker. Hartstochtelijk probeerde ik dagelijks door die pleisters heen te kijken. Niet gelukt natuurlijk 🙂 Mijn toet heelde voorzichtig, elke dag een beetje meer, wat zit het menselijk lichaam toch wonderbaarlijk in elkaar. Dat heb ik altijd intrigerend gevonden, die geniale balans tussen al die celletjes. Ook al ging het in mijn geval wel even mis natuurlijk, zoals bij zovelen. Na vandaag is het even klaar voor een poosje. Geen ziekenhuisbezoekjes, geen gedoe, en even geen ziek meer.

Mijn gedachten zijn bij iedereen die dat geluk niet hebben. Die in een heel lang traject zitten, en nog heel erg lang ziek zijn of gewoon nooit meer zullen herstellen. Nooit meer echt. Ook al heb ik al een jaar of dertig een chronische aandoening, ik ben er bekaaid afgekomen, zo voel ik dat absoluut. Net zoals elk leven kent die van mij ook zijn portie narigheid, maar de enorme hoeveelheid mooiigheid overheerst. Mijn leven is vol en rijk. Ik koester het, elke dag opnieuw.

Litteken

Nog maar vijf weken geleden ging ik voor de eerste keer naar de dermatoloog, en inmiddels ben ik een litteken rijker. En alhoewel ik er in eerste instantie best even van ondersteboven was, van het feit dat ik kanker had, met het verwijderen van die hechtingen sluit ik deze periode af. Snijranden schoon, bodem schoon, bofkont. Ik weet heus wel, dat ik de komende jaren vaker aan de beurt zal zijn. Huidkanker komt bij ons in de familie veel voor, ik ben de derde generatie inmiddels. En dan is er nog die 50% kans dat die rottigheid binnen een paar jaar terugkomt. Gevalletje helaas pindakaas. Die eerste schok was veruit het ergste, en de volgende keer ben ik alvast een soort van voorbereid.

Ik heb mezelf vooral ook voorgenomen om er niet teveel bij stil te staan. Niks in het leven is zeker tenslotte, en dit was vrij eenvoudig te verhelpen. Ik hoop alleen wel dat mijn gezicht niet steeds op deze manier aan de beurt is, want dan wordt die toet wel een beetje een landkaart over een paar jaar( wordt ik kraterface zei ik al tegen de liefste. Helaas kon ik alleen inwendig om dat stomme geintje lachen, mijn gezicht kon nog niet lekker uitbundig meedoen 😉 ) Een litteken vind ik niet heel erg, zolang het er niet teveel worden zeg maar.

Natuurlijk maakte ik ook even een fotootje voor iedereen die zo ontzettend met me heeft meegeleefd de afgelopen periode, dat was echt geweldig lief, ik voelde me oprecht gekoesterd. Nog een paar dagen en dan heb ik vakantie, verveel ik jullie weer met hele gezellige verhalen 🙂

Een vlag in mijn gezicht

Ik sta weer voor de spiegel, en kijk naar mijn gezicht. Het is achter de rug denk ik bij mezelf, ook al zit ik er nog middenin natuurlijk. Die hele grote witte pleister was als een vlag in mijn gezicht, en donderdagmiddag mocht die eraf. Razend benieuwd was ik, hoe het er uit zou zien. Vlak voor die pleister er dinsdag op ging, net na het hechten, stopte ze nog een spiegel in mijn handen. ‘Wat vind je ervan, heb ik het netjes gedaan’. Ik keek even, naar die rollade in mijn gezicht. ‘Het komt wel goed, dacht ik, het is eruit, op naar herstel, de rest volgt vanzelf’.

Dat die dinsdag nogal gevuld zou zijn, dat wist ik ruim van tevoren al. Want ik kreeg diezelfde middag ook de uitslag van die tweede mammografie. Omdat ze die een paar maanden geleden ook dubieus vonden, dus die moest nog een keer. Ik zat toch al in een rollercoaster dacht ik, dus dan meteen het hele circus maar. Gaan we daarna weer fijn vooruit kijken. (die hoeft volgend jaar pas weer, iets met kalkspatjes, en een extra check, lekker!)

Dat hele weekeind ervoor was ik best oké, en de tijd tikte langzaam door. We vulden de dagen. Filmpje kijken, bij vrienden eten, terrasje pakken, lekker relaxed. We hebben samen heerlijk zitten bedenken welke ongeveer richting we zouden kiezen voor onze vakantie. Er is maar weinig fijner dan vooruitkijken, als je hoofd overstroomt van alles wat er voor je deur staat. Pas op het moment dat we die dinsdag in de auto stapten, werd ik echt nerveus. De hele weg zat ik in dat zenuwachtige stadium, steeds een beetje meer. Vochtige handpalmen, pijn in mijn buik, je kent het wel.

Herstel

Het was zo voorbij, dat verwijderen van die rotplek, ook al voelde het voor mij best lang. Dat gepluk, geprik en getrek aan je hoofd. Alle geuren, de geluiden, het snijden zelf. Ik ben wel wat gewend hoor, maar toch. Gelukkig was er muziek, en ze waren zorgzaam, die drie meiden, er was aandacht en ondersteuning. En toen was het gedaan en kreeg ik die spiegel in mijn handen. Wat een jaap dacht ik nog, jemig. Waar ik geen moment bij stilgestaan had, was het herstel daarna. Ik werd emotioneel van de opluchting, terwijl ik stond te wachten op mijn antibiotica, dat overviel me. En thuis waren die eerste dagen ook geen feest. Dat gezicht dat raar aanvoelde, die dikke dot op mijn wang, en de pijn. Ik lach heel veel, dat realiseerde ik me de laatste dagen, en dat lukt dus nog niet. Net als eten, praten en bewegen, ook pijnlijk. Dat gezicht van mij is blijkbaar van het type onstuimig, en zit nu strak in de teugels. Het is raar, om je gezicht te verplichten zich als een uitdrukkingsloze zombie te gedragen, terwijl ik niks liever wil dan lachen 😉

’s Morgens ben ik opgelucht als de nacht om is, terwijl ik normaal gesproken dol ben op mijn bed. Maar slapen lukt niet goed, en het spookt een beetje na van binnen. Ik ben wat rammelig, na dat hele gebeuren. Mijn lijf is beurs, maar ook in mijn hoofd valt er nog wat op te ruimen. Ik doe dus vooral rustig aan, en steeds als ik vind dat ik iets moet, zeg ik dringend tegen mezelf dat het niet hoeft. Het kan nog wel even wachten, een paar dagen, want er ligt echt niks nijpends op me te wachten.

Het ergste is al achter de rug, en dinsdag mogen de hechtingen eruit. Ik tel de dagen tot ik weer vol enthousiasme kan lachen.Dat wordt ongetwijfeld zalig, als ik die teugels weer kan laten vieren 🙂