Tadaaaaa

Daar is ze dan. Eindelijk. En wat vind ik het voor de derde keer spannend, verwarrend en wat nog. Het is opnieuw een onvervalst avontuur waar ik in beland ben. Aan de vooravond van de geboorte van dit papieren kindje vroeg ik mezelf waarom ik dit wilde.

Waarom stel ik mezelf bloot aan ‘weer een boek’.

Weer kwetsbaar, weer hopen op mooie recensies en ook die geknepen billen. Ook weer.

Toch stapte ik die drempel over en maakte nog een bundel. Omdat ik een ander geluid wil laten horen over de zorg. Echte verhalen wil delen. Over alles wat er dagelijks gebeurd. Mijn eigen onrust is daarbij te verwaarlozen, de zorg verdiend de oprechtheid.Dankzij AI en andere netheid ontstaat er teveel wat niet waar is.

Maar het betekend dat ik ook weer reclame moet maken, de boer op moet met mijn boek, om mensen te overtuigen dat ook deze het waard is om te lezen. En dat is niet eenvoudig. Ik had beter een podcast kunnen maken denk ik weleens ( misschien doe ik dat alsnog trouwens ;-))

Podcast

Maar schrijven is voor mij nou eenmaal makkelijker dan praten. Ik ben wat onhandig tijdens gesprekken, te direct of te terughoudend. En ik luister niet graag naar mijn eigen stem, dat helpt ook niet 🙂

Ik houd het dus bij schrijven en ga er de komende tijd energie in steken. Ik wil mijn thriller ook zo graag afronden en daar weer trots op worden. Maar ik moet niet vergeten om te genieten van deze.

Afgelopen week kwam er een fotograaf bij me langs( mag ik nog niet veel over zeggen maar spannend!!) en de plaatselijke boekwinkel stuurde me ook een berichtje.

Hoe leuk is dat 🙂

Wordt vervolgd!

Kleine gebaren

De vale schuifdeur kraakt als ik hem openduw, de scharnieren schreeuwen om een beetje aandacht. Ik moet kracht zetten om hem weer te sluiten, 3,5 meter oud hout is looïg. Ik laat jas en tas achter bij de wasmachines in de schuur, stap via twee traptreden, een klein halletje en een smalle witte deur de knusse keuken in. Een warme glimlach in het kwadraat verwelkomt me.

De versleten formicatafel staat tegen de zijmuur. Een zonnige theemuts met vlekken, een houten snijplank met botervloot en een vers volkoren brood staan erop uitgestald. Alles straalt ouderwets uit. Van de kale houten keukenstoeltjes tot de oude bruynzeelkeuken.

Hier heeft de tijd stilgestaan en dat staat hij al jaren.

Zonder te vragen of ik iets wil drinken schenkt hij een kop thee voor me in.

‘Zonder thee wordt er niet gewerkt’, knipoogt hij.

Het is altijd hetzelfde liedje en dat is fijn. Lief. Na de thee help ik zijn echtgenote naar de badkamer. Een borstamputatie en een bruut ongeluk lieten akelige littekens achter op haar lichaam. Ik verzorg haar stoma en laat de wasbak vollopen. Ze geniet van de warme washand op haar gekwetste huid, douchen wil ze maar zelden.

Arm in arm lopen we een half uur later door de woonkamer van het oude boerderijtje naar de keuken. Ze zitten zelden in de woonkamer, de keuken was altijd al het hart van het huis en dat is het nog steeds.

Zorgzaamheid

Ik vraag aan meneer hoe het met hem gaat, we kletsen wat terwijl ik mijn rapportage schrijf. Zij begint aan de kruiswoordpuzzel, hij gaat nog even de tuin in. ‘Boontjes plukken voor het avondeten, die zijn zalig nu’.

Ik pak jas en tas en loop langs het klompenrek naar buiten, hij heeft de grote schuifdeuren al voor me open gezet.

Vanmorgen liep ik er weer eens langs, zoals ik bijna dagelijks langs de oude boerderij loop tijdens mijn vroege ochtendwandeling. Ik steek standaard mijn hand op, als ze me zien zwaaien ze terug. De laatste tijd waren de gordijnen vaker dicht.

Vandaag staat er een te koop bord in de tuin. Tussen de hortensia’s en de gele thee rozen waar ze zo dol op was. In gedachten neem ik afscheid van twee prachtige liefdevolle mensen. Ze leerden me lessen. Over oprechte aandacht. Zorgzaamheid. En de liefde die in kleine gebaren huist.

Ruimen

Ik ben aan het ruimen. Rigoreus. Puinzooi sorteren, vuilniszakken vullen en wegkieperen. Ik voorzie licht en lucht, nog meer dan wat ik nu al zie. Witte stukken maagdelijke vloer ontstaan, zonder stofnesten, die wapperen in de wind naar de buurvrouw( sorry buuf) Ze hebben geen plek meer bij mij.

Fluitend rijd ik naar de belt. Opgetogen sta ik daar, met weer een auto vol, alle ‘overbodig’ weg te mieteren. Markplaats is voor even mijn beste vriend. Alles wat niet binnen een week onderweg is naar de volgende gebruiker gaat naar de belt. Of in de kliko. Of naar de kringloop. Allemaal prima.

Ik voel ruimte in mijn hoofd ontstaan. In mijn lijf. Ik groei nog een paar centimeter, ik voel het. Met een grote grijns schuif ik elke avond mijn bed in, nadat ik eerst nog een rondje langs die opgeruimde kamers heb gedwaald. Het is netjes. Overzichtelijk. Dat wordt het althans want ik ben er nog niet.

Opgeruimd

Er ontstaat ook weer schrijfzin. Het kriebelt. Het verlangen naar uren lukraak tikken waart rond, maar het is nog wat zoeken naar ruimte. Voldoende vrije uren om los te gaan. En deze keer heb ik ook besloten meer aandacht te besteden aan de redactie. Dat heb ik bij ‘Zorgliefde’ te weinig gedaan en daar heb ik dikke spijt van. Hele dikke spijt.

Maar gedane zaken, je kent het wel, en het was mijn eerste. Les geleerd. Want ik zie het niet he?! Blinde vlek. Ik ben van het schrijven. De rest is voor iemand anders.

Maar goed.Ook die frustratie heb ik opgeruimd. If ever…

Nieuwe uitdagingen, grote stappen, kom maar door. Ik heb er weer zin in. Energiestromen en gekkigheid. Huppeltjes van binnen. Rust. En de durf om het eindelijk onder ogen te zien. Die angsten en kriebels in mijn buik en wat niet. Want hoe groter die liefde voor wat er in je leven is, hoe groter de angst groeit om het te verliezen. Zo is het voor mij nu. Ik zie teveel ellende in mijn werk. En die gierende overgangshormonen doen er nog een schep bovenop. Echt. Er ontstaat raar in je hoofd. Maar ik ben aan het terugvechten, met alles wat ik heb. En er was veel wat ik opzij moest schuiven.

Al dat ga ik nu proberen een poosje op te bergen. Opruimen 2.0. Het maakt hopelijk ruimte voor iets anders…

Meeuwen

‘Ze zijn beschermd Mw, zegt ze hooghartig, dus er is niets wat ik kan doen. Niks wat wij mogen of kunnen doen’.

Ik weet het en toch ben ik verbijsterd.

Verontwaardigd.

Want als iets beschermd is, of moet worden, betekend dat niet dat je ze hun gang moet laten gaan. Die beesten weten niet beter. Die moeten ook beschermd worden tegen zichzelf.

Want de plek waar ze wonen, zich voortplanten en broeden…daar horen ze niet.

Meeuwen horen niet op hoopjes steen te broeden, of op de schoorsteen van de buurman. Die horen hun uit hun nest gevallen kuikens niet tussen voorbijrijdende auto’s te voeren, of krijsend over winkelend publiek heen te scheren.

Vol paniek, volledig in de verdediging. Dat moederinstinct, je kent het wel. 

Beschermd

Die horen aan zee. Bij het strand. Rondvliegend bij viskotters of scharrelen in de branding.

Afstekend tegen het helle blauw van de lucht met hun spierwitte lijf of hun machtige vleugels spreidend op de wind tijdens donkere zomerbui.

Ze horen niet tussen de stenen van de stad. Zeehondjes horen tenslotte ook niet in een visvijver. Dat zouden we maar gek vinden. Maar een stel meeuwen, steeds meer en meer, schreeuwend tussen huizen, winkels en bedrijven accepteren we wel. Omdat ze beschermd zijn.

Bescherm ze dan ook. En zet ze terug naar waar ze horen.

Zodat wij niet naar hun wanhopige gekrijs hoeven te luisteren.

Duwtjes

Ik zet stappen de laatste tijd. Stappen die ik al een poos moest zetten. Maar die ik steeds maar uitstelde, en dat wist ik. Ik heb meer last van de overgang dan ik eigenlijk toe wil geven. Naast opvliegers en ander gedoe waren er hormonen die een eigen leven ging leiden. Die zorgden ervoor dat ik nerveuzer werd. iets waar ik nooit last van had. En er waren angsten die steeds groter groeiden. Zaadjes die ooit eens in mijn hoofd geplant waren groeiden veel te groot.

En als je die groei eenmaal in je hoofd hebt…

Dat zaadje was een volgroeide boom geworden inmiddels.

Zo had ik ooit eens bedacht dat ik niet in onze camper kon rijden. Ooit had ik dat blijkbaar besloten. Omdat ik aan dat gekke zwarte blik gehecht ben, en ik hem graag heel houd, of door de toenemende drukte op de weg. De grootte van ons campertje die in mijn hoofd groter was.

Boom

Een logische reden kon ik niet bedenken, maar het was er. En ik kwam die drempel maar niet over.

Afgelopen zaterdag gingen de liefste en ik naar Nijmegen, Bruce springsteen live zien .

‘Jij rijd naar Nijmegen, zei de liefste, en je rijd ook terug’.

Acuut voelde ik ladingen vlinders en allerlei ander gefriemel in mijn buik, maar ik stapte wel achter het stuur en deed het. Ik oefende met rijden op de cruise control, ontspande steeds wat meer en voelde me helemaal dapper. Omdat ik het gedurfd had, omdat het feilloos goed ging en ik me oprecht afvroeg waar ik me druk over had gemaakt.

We zetten het oefenen nog even door, zodat ik ook in Frankrijk durf te rijden. En ook dat gaat lukken. Dat akelige boompje heeft een flinke klap gekregen. Ik ben er nog niet maar wel onderweg. En zo ga ik nog meer stappen zetten. Krachtiger worden.

Bruce springsteen was helemaal geweldig trouwens 😉

Weggooien

Ik heb een tic. Nou ja meerdere eigenlijk maar vandaag ga ik alleen deze bespreken 😉 Ik heb een bewaartic. Vind ik zelf. Als iets heel is vind ik het lastig om het weg te gooien want stel dat…

Mijn huis is opgeruimd hoor, no worries, maar hier en daar ligt een stapeltje waarvan ik vind dat het eigenlijk onnodig ligt te stapelen. Maar in mijn hoofd heb ik het net nodig als ik het in de kliko heb gemikt. Dat verwassen shirtje is handig als er nog eens een schilderklusje ligt, of die oude handdoek/theedoek als ik ineens een enorme behoefte heb aan een poetslap heb. Je kent het wel.

Dat ik al een hele poos geen kwast heb aangeraakt, en dat poetsen geen hobby is dus dat ik aan een enkele poetslap zat heb, mag de pret niet drukken. Gevalletje van ‘je weet maar nooit’… je kent ze vast.

Ik denk dat ik die tic van mijn vader heb. Die draagt vaak zijn oude broek ‘want die is nog prima’, nieuw laat hij in de kast hangen.Dat komt maar af en toe tevoorschijn.

Ik betrap mezelf ook op ‘meestal hetzelfde aan’. Nieuw is een stap soms( ja echt) Alles wat geen spijkerbroek of t-shirtje is voelt al snel ‘opgedirkt’ en daar ben ik niet zo van. Dus al dat gezellige spul draag ik maar zelden.

Ontspullen

Als ik eenmaal besluit dat ik ga opruimen, omdat je soms gewoon dingen weg moet gooien, betrap ik mezelf op: stop dit maar in de ‘ooit nog eens handig’ zak. Bespottelijk. Dat vind ik zelf ook. Mijn zolder raakt verstopt met dozen vol CD’s, boeken en foto’s. Een bijna volle emmer witsel, stoffige koffers en een oude campinglamp. De naaimachine van oma. Kleren die ik allang niet meer pas. Kinderboekjes die ik aan onze dochters voorlas. De familiewieg, twee tenten en een voetenbank die vooral in de weg staat.

Zucht…

Vanmorgen heb ik twaalf oude handdoeken weggegooid. Ze waren nog heel, en lekker ruw ( ik heb geen droger) maar al gauw een jaar of twintig oud. Of nog iets ouder wellicht. Maar allang al niet mooi meer, de kleur zat ergens tussen grauw en nostalgisch wit in 🙂

De eerste stap is gezet. Eindelijk.

Voor ik van gedachten kon veranderen mikte ik ze weg. En dat ga ik de komende weken vaker doen. Ontspullen. Schijnt hip te zijn ook. Is dat effe mooi meegenomen 😉

Autopech

De natuur is hier woest en prachtig en adembenemend. Ik kom woorden tekort om het te beschrijven. Stijle kliffen die woest oprijzen vanuit wilde stromen azuurblauw water, afgewisseld met zacht groene weides en veldbloemen in blauw, geel en wit. Rode klaprozen en oranje lieflijkheid staan gemoedelijk naast elkaar. We willen zoveel mogelijk genieten van al dat moois zolang we hier zijn. Soms doen we dat lopend, soms op de fiets (dat was een aardig kluitje fietsen naar Le Pont d’arc) en soms met de auto. Dak inklappen, luifel eraf schuiven et voilà. Omdat we een dagtentje mee hebben dit jaar, waar we ons spul inzetten, zijn we zo onderweg.

Afgelopen week reden we binnendoor langs velden vol lavendel, snoezige dorpjes en golvende schoonheid naar Camping Les Bastets, plonsden daar aan het eind van de dag in het prachtige zwembad en aten op het knusse terras. De eigenaar is chef-kok geweest en dat proef je :-). De volgende dag reden we via een andere route binnendoor naar Le Lac-d’Issarlès.

Wat een waanzinnig mooie uitzichten, adembenemend.

Boven op de berg( op zo’n 1000 meter hoogte) zaten we bij het meer, hobbelden wat in de rondte en genoten van de wielerwedstrijd die er gaande was.

Op het terras van La Taverna genoten we van een onvervalste franse midi. In onze nopjes liepen we terug naar de auto, intens tevreden met onszelf, staken vervolgens de sleutel in het contact…

La Taverna

Accu

Stilte.Niks, nakkes, nada.

We zochten naar het waarom, want ‘hoezo was de accu leeg’. Stond er toch nog iets aan dat we vergeten waren uit te zetten?( we zijn nogal secuur in de check maar je weet maar nooit) Terwijl wij bij de auto stonden, ‘shit wat nu’, kwam er een ouder frans echtpaar aanlopen. Zij stonden met hun camper voor de onze geparkeerd en vroegen meteen of ze ons konden helpen.

Met gebarentaal, een hartelijke glimlach en handen en voeten kom je een heel eind.

Onvervalste schatten, die twee, en onze zwarte schoonheid snorde binnen een tel weer als vanouds. Opgelucht reden we de 1,5 uur vol haarspeldbochten, en nog veel meer moois, terug naar onze camping. Overtuigd dat de accu wel weer opgeladen was. Lang verhaal kort, op de parkeerplaats van de supermarchè bleek dat dus niet zo te zijn. Dus de ANWB gebeld( blij dat het kon) en binnen no time stond de depannage voor onze snufferd. Nieuwe accu, cash aftikken en door. Wat waren we opgelucht dat het inderdaad alleen de accu was die vervangen moest worden.

Die prachtige route gaan we absoluut nog eens rijden. Met die nieuwe accu 😉

Campinggebeuren

Zo’n camping is eigenlijk een heel bijzonder ding. Dat bedacht ik vannacht tenminste, toen ik in het holst van de nacht voor een plas over de camping liep. ( ja inderdaad, ik weiger nog steeds om emmertjes of iets van die strekking in te zetten) Het was bewolkt deze keer. Dus waar ik anders ademloos naar de sterren boven me kijk, terwijl ik me de tandjes haast over een verder doodstille camping om die plas op tijd te lozen, had ik nu tijd om om me heen te kijken.

En ik zag voornamelijk witte koelkasten, zij aan zij. De romantiek van kamperen anno 2024. Ik mis de originaliteit van de kampeermiddelen. Kleurtjes, een ratjetoe van tenten, dat ene schattige caravannetje.

Hier vind ik alleen maar koelkasten, een zeldzame uitzondering daargelaten.Gebroederlijk staan ze keurig in het gelid. Sommigen volledig afgetopt met troep, luifels en andere attributen. Sommige kaal, naakt en maagdelijk.

Overdag zijn er een aantal kampeerders die niet onder hun luifel vandaan komen. Sommigen komen alleen in beweging voor het legen van dat chemisch gevulde apparaat. Er gaan honden mee die elkaar massaal toeblaffen.

We zijn met zijn allen een bijzondere verzameling vreemdelingen. Levensgenieters en mopperaars. Drinkers. Kunstschilders( ja echt, superleuk), kokers en televisiekijkers. Die laatste hebben we helaas in overvloed. Ik verlang naar de tijd dat we kampeerden zonder televisie. Wij zijn een van de weinigen zonder schermpje. Bij de ene kampeerder gaat de buis om half vier in de middag al aan, bij sommigen om half zes, maar vanaf een uur of zeven zit alles binnen.

Werklijk waar.

Mug

Ik vind het verarming en heb me wederom voorgenomen hem ook uit te laten staan als ik thuis kom. Dat duurt vaak maar een poos, weet ik ook, als het slecht weer is ben ik vaak blij met wat digitaal vermaak.

Maar ik ben me er wel altijd bewust van tijdens mijn vakantie. Bewuster dan anders. Ik geniet van de zwoele avond, de vogels en de omgeving. Van alle kikkers, een fijn boek of van een stukje schrijven. Lekker buiten. En van de stilte want ik zie niemand meer. Wel voeg ik steeds een extra laagje kleding toe naarmate de avond frisser wordt. En meppend naar die ene mug die me wil steken ( en die meestal sneller is dan ik ben) Ik zit inmiddels onder de bulten van die ene mug en toch…

Het is fijn. De rust. Andere prikkels. Veel minder gedoe.

Ook al heb ik al die leukigheid thuis niet om naar te kijken, ik ga het opzoeken. Absoluut een poosje.

Villedieu

We koetelen door de dag en het is verrukkelijk. Elke nacht slapen we met gemak tien uur, eten wat, drinken koffie. Wandelen een rondje of pakken de fiets, en ook een stukkie sturen vinden we zalig.

Ook al vergt dat laatste iets meer voorbereiding.

De dagen rijgen zich ongemerkt aaneen.

Het is voor het eerst dat we langer op een plek blijven. Vanuit hier gaan we dus op ons gemak de directe omgeving verkennen. Want we realiseerden ons dat we dat eigenlijk nog nooit gedaan hebben.

Niet echt.

De afgelopen jaren bleven we hier een paar dagen, of een week, en hebben daardoor ook enorme stukken Ardèche overgeslagen. Omdat we tijdens dat rondzwerven steeds weer op pad gingen zagen we veel, dat ook de moeite waard is, niet.

Mooi

Dus zag ik de afgelopen week al veel nieuw. We wandelden onbekende kanten op, vonden kronkelweggetjes die we nog nooit gezien hadden en ook op de fiets namen we andere straatjes mee. Stukken waar we nooit de tijd voor hadden. Of namen.

We pakten zelfs ‘une petit de Provence’ mee.

Onnodig te zeggen dat het heerlijk is.

We lunchten op een pittoresk pleintje in Villedieu, zagen onderweg prachtige olijfgaarden en lieflijke dorpjes. Genoten optimaal van de schoonheid van Frankrijk.

En die is overal, zelfs bij oude schuren of leegstaande huizen waar de natuur zijn gang kan gaan. Misschien juist daar.

En ook dit vinden we fijn. Fijner dan we op voorhand gedacht hadden. Want we houden van nieuwe kampeerplekken vinden.

Maar zoveel pracht ontdekken, op een andere manier, is ook fantastisch.

Morgen gaan we weer op pad, en dan slapen we voor het eerst ook op een ander , hopelijk mooi, plekje. Ben benieuwd!

Vous tenir informé 🙂

Stromen

De rivier stroomt zoals het al decennia stroomt. En als ik er niet meer ben stroomt ze onverstoorbaar verder. Woest en wild, vol hartstocht, soms lieflijk en rustig. Als een eigen karakter is de rivier meegaand als ze daar zin in heeft en is ze op andere momenten tegendraads. Eigengereid. De natuur gaat hier zijn eigen gang, doortastend als altijd.

Ze laat zich niet temmen.

Machtige rotsformaties stijgen imposant op uit het koude water. Ongenaakbaar kil en grijs. Hier en daar begroeid met overvloedig groen. Vanuit onmogelijke plekken, dicht bij de oever, ontspringen weelderige struiken, dennen en vijgenbomen. De takken hangen zwaar van de vruchten tot vlak boven het water.

Brulkikkers hebben het hoogste woord. Of boomkikkers. Ik zie ze niet, ze zitten verscholen in het groen. Ik vermoed dat ze ons uitlachen. Mij. En al die dwaze menswezens die de rivier willen bevaren. Erin zwemmen. Hem willen bedwingen en denken dat het kan. Massaal echoot het gekwaak over het water, en galmt terug tegen de steile wanden.

Op de ondiepe stukken water liggen keien lukraak over de rivierbodem. Ook al heel erg lang. Hoeveel hebben die al gezien vraag ik me af. Ik zet mijn voeten voorzichtig tussen de blokken in het rivierzand, aftastend en zorgvuldig. Het water is koud en mijn hele lijf tintelt. Vlinders huppelen onbezorgd rond. Flapperend met hun vleugels in lila, wit en geel. Soms knaloranje. Salamandertjes schieten watervlug tussen blad en onmogelijke kieren weg.

Ik verwonder me te pletter.

Rivier

Roofvogels cirkelen rond op zoek naar een hapje, hun gekrijs klinkt zangerig door de lucht. Steeds opnieuw, vlak boven mijn hoofd. Ik onderdruk de neiging om te zwaaien, ik ben teveel onder de indruk 😉

Vogels in allerlei kleuren scheren langs. Heel snel of als in slow motion. Ik kijk mijn ogen uit, overal zie ik iets nieuws. Enorme libelle’s, muggen en wespen. Mussen zijn er in overvloed.

Er is geen twijfel wie hier de baas zijn. Wiens huis dit is. Ik ben hier op visite.

Wat een bofkont.

Ik ga kopje onder, vissen schieten langs mijn benen. Op mijn rug dobber ik wat, met de zon op mijn toet en het helle blauw boven me. In de verte buldert het water, waar het met kracht neervalt, op zoek naar de minste weerstand.

Maar hier kabbelt het, op die ene fijne plek. Ik blijf nog even…