Die niet zo charmante camping van gister bleek wel razend gastvrij. Qua pittoresk wellicht niet juf van het maar wat wilde ik nou. We zaten nog steeds boven de poolcirkel en de sneeuw was hier amper verdwenen, daarbij was deze plek ook nog eens behoorlijk afgelegen. Niet zeiken dus Cynt, ik heb mezelf kort maar bestraffend toegesproken, de regen had me blijkbaar een tikkie narrelig gemaakt.

In de algemene ruimte van de camping werd een zalig koud biertje inclusief koud glas geserveerd, voor een stel natgeregende fietsers was er een soort schuur met stapelbedden waar ze gebruik van mochten maken (alle hutten waren namelijk verhuurd) en een stel motorrijders sliepen in een oude caravan die avond. Geen idee of dat al geboekt was of niet, maakt ook niet uit, voor elke reiziger was er een warme droge plek die avond.

Ik vond het een avontuur om met twee veerponten over te moeten gister, en niet alleen door dat andere avontuur 🙂 Maar dat je zonder die pontjes dus niet door kan rijden en dus zonder die veerboot via dezelfde weg terug moet vond ik een aparte sensatie. Vanmorgen was het zowaar droog, na een ruige nacht van tien uur slaap( wij waren ook verbaasd!) We juichten, zachtjes maar opgetogen 🙂 De liefste zette een grote pot koffie en bakte een pannetje vol eieren met spek. Met een gevulde maag waren we klaar om op pad te gaan.

Eieren met spek

Ik schreef gister over alles wat me zo opviel in Scandinavië maar daar horen die prachtige rode huisjes natuurlijk ook bij. En de enorme houten rekken vol drogende vis op Lofoten. De meren die hier als spiegels zijn soms vind ik ook echt zo prachtig. De ongereptheid is waanzinnig mooi.

Bij een supermarkt annex ‘winkel van Sinkel’ haalden we nog een vers brood (die ik daar zelf door de snijmachine mocht halen, grote grijns), nieuwe eieren en spek( je weet maar nooit wanneer we weer een stevig ontbijt nodig hebben) en vervolgens koetelden we langzaam naar beneden richting Trofors.

Daar vonden we een prachtplekkie. De zon scheen inmiddels dus die lange broek kon mooi weer uit, bofkonten! Ik gok dat we het hier nog wel een dag uithouden 🙂

Opvallend in Zweden? De auto’s met die enorme koplampen voorop en de eindeloze stapels hout langs de kant van de weg. Rijen of hele kleine rijtjes postbussen vlak aan de doorgaande weg, een makkie voor de postbode. Vriendelijkheid en behulpzaamheid, zonder uitzondering, en ze spreken ook fijn engels, ik hoef mijn handen en voeten bijna niet te gebruiken 🙂

De ouderwetse muntjes voor warm douche water op de campings brengt herinneringen terug en die fijne algemene keuken, die hebben we omarmd. Die zon die maar niet weggaat( als hij schijnt tenminste) en bossen, eindeloze bossen en elke vijf minuten nieuwe meren, waanzinnig mooi. Volkomen onder de indruk van de rust en het feit dat we al zolang geen file of drukte tegen zijn gekomen. Niet gewend maar superzalig!

Wat Noorwegen betreft, daar zijn ze ook zo vriendelijk en behulpzaam. Echte natuurliefhebbers, mooi is dat. Ruige, brute natuur, waar ik maar kijk. Watervallen en wilde stromen en sneeuwpieken en nog veel meer! Tot zover dan he?! We zitten nu nog in het hoge noorden. De schoonheid van Lofoten staat nog haarscherp op mijn netvlies.

Regen

De laatste dagen hebben we weinig mazzel met het weer helaas, dat is pech maar ik laat het mijn goede humeur niet verpesten. Inmiddels voel ik me een beetje als mijn vader, door al die rendieren die we in het wild zien en mijn enthousiasme daarover. Toen we vroeger met hem in de bergen wandelden maakte hij heel veel foto’s van klimmende geiten, de dia’s ervan zijn praktisch ontelbaar en we hebben hem er regelmatig mee geplaagd. Mijn rendierfoto’s beginnen een tikkie op die hoeveelheid berggeitfotos te lijken 🙂

Vandaag reden we een deel van de kustroute en deze keer hadden we de goede pontjes in 1 keer te pakken( dat kon ook bijna niet anders) Tijdens die rit regende het werkelijk pijpenstelen dus veel zagen we niet, zo jammer, we nemen het maar zoals het komt. Tijdens die rit kreeg ik onverwacht een aantal berichten van lezers van mijn boek( in mei kwam er een bundel van mij uit met verhalen over mijn werk, ik ben verpleegkundige) Ondanks het balleweer werd ik heel erg warm van binnen, ik ben zo dankbaar voor al die positieve reacties. Zo’n boek schrijven is best heel erg spannend en mooie woorden doen goed, heel erg goed.

Eind van de dag reden we een niet zo charmante camping op. Wie wil er tenslotte kamperen met dat slechte weer 🙂 Maar we staan, en mijn bedje is warm en droog, ook niet onbelangrijk. De fietsers die we tegen kwamen vandaag, wat een bikkels, diepe buiging voor die gasten! Ik hoop nu vooral dat het ooit nog droog wordt, ik duim dus nog even vanavond. Morgen weer op pad 😉

Vanmorgen reden we al vroeg richting Moskenes, we hadden de dag ervoor online een ticket voor de veerboot gekocht. Direct van Moskenes naar Bodø, dachten we 🙂 Tsja je bent op avontuur of je bent het niet.

Veel te vroeg arriveerden we bij het opstappunt maar we hadden verse koffie en knackebrood, ons maak je niet gek. Relaxed ontbeten we in de auto, keken wat rond en uiteindelijk was daar die pont. De een na de ander mocht aan boord, links en rechts werden we gepasseerd. Wij stonden er oprecht als eerste en moesten wachten. We twijfelden aan het gekochte ticket, klopte de tijd wel, check check dubbelcheck. Maar alles klopte dus we zouden het maar afwachten, in het ergste geval konden we niet mee en moesten we van Lofoten naar Bodø rijden.

Uiteindelijk mochten wij er ook op, achterstevoren tussen loeiers van vrachtwagens. Dus in zijn achteruit reden wij de pont op en manoeuvreerden ons in het overgebleven gaatje. Opgelucht togen we naar de coffeecorner, lekker dat we toch nog mee mochten. Nog geen vijf minuten later realiseerden we ons al waar het fout was gegaan en grijnzend keken we elkaar aan. De ponten met een directe verbinding waren al vol, wij hadden de lijndienst geboekt in plaats van de sneltrein.

Veerboot

We nestelden ons helemaal vooraan en lieten ons meevoeren naar Solvær en Røst, twee afgelegen eilandjes waar ze ook stopten. De heenweg rolde we alle kanten op, wat een golven en wat een klappen kreeg die boot. Gelukkig worden wij beide niet zeeziek 😉 We aten wat, tukten een uurtje en aan het eind van de dag zochten we ons busje weer op. Die stond nu praktisch alleen in het ruim, keurig met de voorkant naar de uitgang. Respect voor die gasten die elk gaatje op die veren weten te benutten en elke dag opnieuw een puzzel te leggen hebben.

We reden op ons gemak nog een uurtje, vanzelfsprekend in de regen, deden nog een boodschap en installeerden ons voor de nacht. Wat een geweldig mooie dag hebben we achter de rug, morgen gaan we een stuk van die beroemde kustroute rijden!

Vol verwachting klopte mijn hart, echt. Ik ken de verhalen over Lofoten en heb de plaatjes op het internet gezien. Hoeveel filters zouden daarvoor gebruikt zijn, vroeg ik mezelf af. Dat je met enige regelmaat digitaal voor de gek wordt gehouden bleek gister wel, na dat fiasco met dat lieve plekje wat geen lief plekje bleek te zijn. Ik hoopte vol overtuiging dat ik nu wel heel veel moois zou gaan zien.

Hoe dichter we Lofoten naderden, hoe ongeduldiger ik werd. En ik kan oprecht zeggen dat het hier prachtig is. Wellicht worden er filters gebruikt, dat kan best, maar ongefilterd is het hier ook waanzinnig. Het is op deze plek als in een sprookje. De ruige met groen begroeide rotsen worden afgewisseld met poelen helder blauw water. Dat hele mooie aqua blauw waar ik zo gek van ben. Het horloge en die prachtige ring die ik dagelijks draag hebben precies diezelfde kleur.

Ondanks het niet zo prachtige weer is het hier razend indrukwekkend, en ik voel me omgeven door natuurschoon dat hier al heel erg lang gewoon ligt te zijn. Het maakt nietig, al dat moois, razend nietig.

Natuurschoon

De camping is een snoepje, juist omdat een groot deel ervan puur natuur is. (behalve het geasfalteerde deel aan de andere kant van de camping voor de grote campers) Nagenoeg niets op de camping is recht. Lekker recalcitrant en zo scheef als, nou zoals ik zelf ben eigenlijk, want recht knippen kan ik niet 🙂 We gingen fijn zonder stroom staan want de koelkast hoeft toch niet aan in deze kou.

De douches zijn zalig warm, wel met muntjes maar toch, er zijn voldoende schone en keurig nette toiletten. De camping zelf is een plaatje in al zijn ruigheid en als je ‘wild’ kan staan is je plek ruim en schitterend! Er is een Beach bar, met warme koffie en een kleine kaart, en als de zon schijnt moet het hier oprecht paradijselijk zijn. Ondanks de kou stonden er al best veel tentjes lukraak over het terrein verspreid, respect voor die gasten, ik lag warm en droog in ons busje vannacht 🙂

We blijven nog een dag langer, om te genieten van die weergaloze pieken en al het natuurschoon om ons heen. Wie een kampeertip zoekt: dit is er eentje met stip!!

Nou die bijzondere overnachting, dat viel toch vies tegen. Ik dacht iets moois gevonden te hebben, leuk, in het verre noorden. Ik ging de liefste trakteren op een leuk huisje en lekker uit eten, even een break van het kamperen. Daar zijn we dol op hoor, altijd, maar ik kwam dit plekje tegen en viel ervoor. Dacht ik tenminste.

Terwijl we het hotel naderden voelden we alletwee het ongemak, was dit de plek van die foto’s? Het leek er in de verste verte niet op. Ik dacht een lief klein huisje te hebben uitgezocht, geen vakantiepark. Het blijft lastig om iets te kiezen door foto’s en reviews. Dat vind ik tenminste want het leek echt nergens naar.

Annuleren en doorrijden dus en we kregen geen spijt van ons besluit. Staalblauwe luchten en brute natuur benamen ons de adem terwijl we Noorwegen naderden. Sneeuw en ijs en ruige vergezichten, gruwelijk tof. Ik heb wel een foto of honderd gemaakt haha, ik kreeg er geen genoeg van.

Luchten

De zon scheen volop, en hij bleef schijnen. We koesteren ons in die warme stralen. We wandelden een stukje, aten in de zon en keerden onze gezichten nog maar een keer richting die stralen. Vannacht om kwart over twee keek ik nog even naar buiten, en ja hoor, hij was een stukje opgeschoven maar hij was er gewoon nog.

Ik kan er slecht aan wennen, aan al dat licht. Ik verlang naar fonkelende sterrenhemels en de stilte van de nacht. Die zachte omhelzing van het donker als ik mijn bedje instap. Maar ik wil niet mopperen dus dat doe ik dan ook niet, ik geniet van alle schoonheid. Wat dat is hier oprecht aanwezig, zoveel natuurschoon. De ongereptheid maakt diepe indruk.

Vanmorgen togen we richting Lofoten en ik zat te tippen als een klein kind, zou het zo zijn zoals op de foto’s? Ik duim!!

Dat zweden, dat is echt verre van preuts. Geweldig vind ik dat. Bij de meeste douches op de campings kan je weinig meenemen, de douche ruimte in, je kleding en handdoek hang je in de algemene ruimte voor de douche. Ik stond zelfs een keer te douchen met een glazen blokkenmuurtje tussen mij en de dame naast me. Uit nood geboren of puur mentaliteit, geen idee maar ik vind het prima. In Nederland nog nooit gezien, hier zie ik het overal.

Helaas begon vandaag ook weer met regen. Maar in de loop van de dag nam het blauw het steeds meer over. Van 6 graden naar 13 en wij zaten te juichen in de auto. Wie het kleine niet eert 🙂

Rendieren

Vervolgens kwamen we om de haverklap hordes rendieren tegen. Jonkie’s, hele grote, bruine en witte. Sommige geweien waren al bruin, andere nog roze van nieuwigheid en jong zijn. Echt fantastisch. Ze liepen heerlijk te chillen in de berm terwijl wij er voorzichtig en met grote grijnzen langs reden, en soms huppelde er zomaar een hele horde voorbij. Wat een fantastisch schouwspel, ogen tekort. Met die groene kerstbomen op de achtergrond viel kerst wel heel vroeg dit jaar!

Na een paar uurtjes rijden vonden we het wel weer mooi geweest ook al krijg je van al die ongerepte natuur onmogelijk genoeg. De camping die ik had uitgezocht bleek helaas gesloten. Dus reden we nog een stukje en belanden in de middag in Jokkmokk. De poolcirkel voorbij, mind you, ook weer een belevenis. De zon scheen volop dus mijn dag kon niet meer stuk.

Ook in Jokkmokk hadden we niet veel mazzel, de eerste camping die we probeerden bleek helaas vol. Dus probeerden we camping nummer twee. Niet de meest gezellige wat ons betreft maar ach, een kniesoor…

We kropen samen in de zon, namen een koud biertje en planden alvast een hele bijzondere overnachting. Maar daarover morgen meer!!

De ochtend begon vroeg met een prachtig zonnetje maar dat maakte al heel snel plaats voor regen. Heel veel regen. En de voorspellingen waren ook niet heel best. Dus togen we richting Vilhelmina, en als het slecht zou blijven nam ik me stiekem voor om te spijbelen. Ons busje is echt superleuk en slaapt zalig maar tijdens regen is het wel wat behelpen.

Onderweg zat ik volop te genieten van alle schoonheid om me heen, en ik keek reikhalzend naar buiten om wild te spotten. Tot nu toe hadden we twee vosjes gezien, twee keer een machtige arend en een lading muggen zo groot als mijn pink( ik houd wel van een beetje drama 😉

Vilhelmina

Vlak voor Vilhelmina moesten we vol in de ankers. Gezellig huppelend vloog er een rendier de weg op. De liefste was druk met remmen en om de lieverd heen sturen en ik was nogal blij verrast dus vergat ik een foto te nemen. Het rendier huppelde elegant weg, met haar lange benen alle kanten op. Wij zaten vooral naar elkaar te grijnzen, geweldig leuk dat loslopende wild. We hoopten het te zien en nu belandde het onverwacht zomaar voor onze giechel.

Vilhelmina vond ik niet heel erg bijzonder, dus wilde ik geen hotel in ondanks de regen. We zouden het wel gokken en reden lekker door, er kwam vast nog wel iets anders langs, hotel of camping. Dat is nou eenmaal het risico van op de bonnefooi reizen, het valt niet altijd te voorspellen. Vlak na Vilhelmina vonden we bij toeval een prachtige camping. Geweldige ontvangst, de vrijheid om zelf een plekje te kiezen en ondanks de regen die gestaag bleef vallen voelde het meteen als een topplek.

Dankzij onze opvouwbare BBQ, die die avond dienst deed als vuurkorf, en de enorme hoeveelheid gratis hout die voor ‘de pak’ lag hadden wij onder de luifel een topavond. Dank Robban voor het warme welkom! Slapen bij jullie was een cadeautje.

Zweden is, naast prachtig, ook een tikkie vreemd. Als je ’s nachts om drie uur voor een plas gaat en het schemert is dat een bizarre gewaarwording. Vlak erna hoor ik de vogeltjes fluiten en komt de zon alweer op. Ik kan er nog niet echt aan wennen, aan al dat licht. Normaal gesproken wordt ik wakker als het licht wordt, vroeg elke ochtend. Nu wordt ik ook wakker van het licht, en dan lig ik nog maar net in mijn mandje. Het is bijzonder.

Hier is een ongelofelijke hoeveelheid bos en water, elke vijf minuten rijd je hier wel langs een meer. Het ene is nog mooier dan het andere. En ook de rust op de snelweg is wonderlijk. Zo af en toe kom je eens een auto tegen. Vergelijk dat eens met Nederland.

Elke camping heeft een sauna, en een gemeenschappelijke keuken. De meeste ingericht met van alles uit die bekende catalogus. Wij hebben er al een paar keer gebruik van gemaakt. Het is echt superhandig. We doen het niet omdat het weer slecht is, het is gewoon leuk.

De Fika daarentegen, aan die #Fika kan ik goed wennen. Ik ben een echte zoetbek, en de keuze is reuze 🙂 Smikkelen en smullen in het kwadraat.

Zweden

Vandaag reden we een prachtige route over onverharde wegen en er was geen mens te zien. Het voelt sprookjesachtig, al dat frisse groen. Het bos is licht en puur als de zon er doorheen kan prikken. En datzelfde bos wordt afgewisseld met spannend en donker, als het zich weer sluit.

Het is intrigerend, en dat is een understatement.

Vlak voor ons vloog een arend vanaf de weg omhoog, wat een machtig gezicht was dat. De natuur is waanzinnig indrukwekkend. De enorme met mos begroeide keien die lukraak tussen de bomen verspreid liggen alsof ze zijn neergestrooid als kiezelsteentjes zijn wonderschoon. Ik probeerde het te vangen met mijn mobiel maar dat was echt kansloos, de schoonheid van dat ongerepte is niet te vangen. Fris groen en indrukwekkend gedoe, als in een sprookje.

Inmiddels zijn we beland in Rätan, op een eenvoudige maar snoezige camping, deze heeft gewoon alles. Een mooi water om in te zwemmen, prima sanitair en rust, ook niet onbelangrijk. Ik gok dat we er nog een nachtje aanplakken voor we de wildernisroute gaan rijden. Keep you posted!