Het is nog vroeg als ik in de auto stap. Het is stil op straat en het voelt alsof de wereld nog slaapt. Mijn haren zijn nog nat van de douche en liggen koud in mijn hals, de geur van mijn favoriete luchtje zweemt om me heen. Het is knus in mijn kleine autootje. 

Langzaam rijd ik onze straat uit, de verwarming staat op standje aangenaam en uit de boxen klinkt een kerstliedje. Ik geniet van de knusse verlichting op deze donkere ochtend en word er wat weemoedig van. Het is december en mijn gedachten dwalen af naar kerstmis.

Om me heen hoor ik regelmatig gemopper over de kerstdagen. Over de verplichte familiebezoekjes, over het braaf opzitten tijdens visites en in pak één aan het kerstdiner verschijnen. En ik snap het, want ook ik heb heus weleens gemopperd op de kerstdagen en alles eromheen.

Kerstmis

Maar de feestdagen zijn ook altijd een tijd van terugkijken naar het afgelopen jaar wat wederom voorbij is gevlogen. En als ik de ellende op de wereld voor het gemak even opzijschuif is er een hele hoop waar ik blij en dankbaar voor ben. Voor mijn mooie gezin, voor mijn ouders die nog in goede gezondheid bij ons zijn, voor het geluk van het gezin van mijn zus en het feit dat zij oma gaat worden in het nieuwe jaar.

Dat het leven even voortkabbelt, na een aantal stormen, en hoe fijn dat is. Dankbaar voor het feit dat ik vijftig word volgend jaar en dat uitgebreid ga vieren, alleen de voorpret en organisatie ervan zorgt al voor prachtige momenten. Soms is het leven een strijd en elke dag kan als een gevecht voelen waar je ogenschijnlijk weinig invloed op hebt. Ook die momenten zijn er geweest. Maar nu kijk ik weer vooruit en realiseer ik me hoeveel lieve mensen ik om me heen heb. Dat al hun liefde mijn hart verwarmd, gewoon door er te zijn. Wat ben ik een enorme bofkont. 

En daar zo helemaal alleen in die stille straat, knus en warm, realiseer ik me hoe enorm gelukkig ik ben, nu op dit moment. En dat neemt niemand me af.

Cynt, vind je het leuk om…? Zomaar onverwacht kreeg ik een vraag, of ik mee wilde doen aan de opnames van een videoclip. Iets met een achtergrondkoortje, playbacken en hilarisch. Wilde ik daar een zondag voor opofferen. Ha, wat denk je zelf 🙂

Wie mij een beetje kent weet dat ik geen seconde twijfelde. Ha, leuk, enig, ja natuurlijk. Ik kreeg een draaiboek, werd als een prinsesje bij mijn eigen voordeur opgehaald en warm en droog naar de kerk gereden. Had ik nog niet verteld zeker? Nou de opnames waren dus in een schitterende kerk ergens in de noord en het was een pracht. Gospel meets bluesbrothers meets een hoop enthousiasme in een prachtige setting, die tot voor kort dienst deed als katholieke kerk. Als dat niet stiekem een beetje recalcitrant is dan weet ik het ook niet meer.

Wat volgde was een geweldige dag, werkelijk waar, we hebben ontzettend gelachen. Zomaar op een onnozele zondag. En ook nog hartstikke serieus gedaan natuurlijk, vanzelfsprekend. Er moest wel wat op die opnameband staan natuurlijk. Ik plak de link naar het filmpje even in dit stukje, want hij is echt te leuk om niet te delen.

Dikke grijns op mijn tronie na het kijken ervan, want ik houd er zo van, van gekkigheid.

Ze is het blonde zusje van mijn vriendinnetje. Lang haar, rank postuur en een mooiert. Ik ben net twaalf, zij is een paar jaar jonger. Ondanks die jonge leeftijd is ze krachtig en eigengereid. Stiekem heb ik bewondering voor zoveel durf.

Jaren verstrijken, banden verwateren en worden met dat vriendinnetje van toen weer eens aangehaald. Op een prachtige dag zijn daar ineens donkere wolken: mooie krachtige blonde Jo, die zo sprankelt van het leven, is levensbedreigend ziek. 

Met zijn allen leven we maandenlang tussen hoop en vrees. Elke chemo is een kans, elke nieuwe behandeling geeft nieuwe hoop en wordt met twee handen aangegrepen.

Want ze heeft nog zo razend veel leven te leven. Elke jonge moeder zou haar kleintje moeten zien opgroeien, en de verwondering te mogen ervaren als dat kleine pukkie verandert in een prachtig mens. Haar leven is nog lang niet af. Met zijn allen hopen we op goed nieuws, wensen we vol hartstocht dat ze een kans krijgt.

Met mokerslagen wordt elke nieuwe hoop kapotgeslagen, keer op keer. 

Maar wat is ze strijdbaar, lieve, stoere Jo.

Het is zomaar een vrijdag. Samen met mijn vriendinnetje van vroeger zit ik op een terras, samen koffie en bijkletsen. Leunen op elkaar. Als een wervelwind stormt Jo het terras op. We groeten en kussen elkaar. Ik heb haar in mijn armen en knuffel extra warm. 

‘Zie je het niet Cynt, vraagt ze, zit ie wel goed recht’? 

Ik kijk naar haar maar zie geen pruik, ik zie alleen dat hele mooie mens. Van binnen huil ik dikke tranen maar ik lach van buiten. ‘Je ziet er prachtig uit Jo’, zeg ik.

Ze lacht, ondanks al haar ellende, een prachtige stralende lach. Wat bewonder ik haar levenslust, ondanks die allesomvattende angst die ook in haar huist. 

Blond zusje

‘Ik wil even snel naar de speelgoedwinkel voor mijn kleintje, zegt ze, dat lukt me net in deze week tussen twee chemo’s in’. Het is ongelofelijk, maar ze doet het.

Een paar maanden later weten we dat het einde nadert, en hoe oneerlijk het leven is. Moet ze loslaten wat haar zo ontzettend lief is, en laat ze zovelen volkomen verslagen achter. 

Haar afscheid is allesomvattend en indrukwekkend. Ze sprankelt van het videoscherm, beeld na beeld, dat mooie blonde zusje. Dierbare lieve Jo. We branden kaarsen, huilen en omarmen elkaar. Haar zoontje speelt naast haar kist, maakt nog een tekening voor zijn mam.

Ze leeft in vele harten voort, ook in die van mij.

Het is zomaar een maandag, ik zit op de fiets en als een wervelwind fietst er een jonge vrouw voorbij. Wapperende blonde haren, rank postuur. Het is me regelmatig overkomen, in de afgelopen twaalf jaar sinds haar afscheid. Ik denk dan even aan haar en in gedachten zwaai ik.

Dag mooi blond zusje, dag lieve Jo, vergeten doen we je nooit. #afscheid

Ik kan het zelf amper geloven, er gebeurd zoveel, mijn hoofd stroomt er van over. Van alles wat mooi is in mijn leven hoort dit er absoluut bij. Dat boek waar ik zo naar verlangde en dat nu aan het ontstaan is, meerdere zelfs. Al die pagina’s met al die letters die een verhaal vertellen. Ik kijk er naar uit om het mooier te maken, meer te schaven en aan te vullen. Terugkijkend op de afgelopen jaren vind ik dat die lijst van prestaties inmiddels best lang is. Het op de wereld zetten van onze prachtige dochters, mijn eigen veerkracht toen ik helemaal op een hoop lag, aan een studie beginnen toen ik al tegen de vijftig liep en ik ineens op school zat met allemaal piepkuikens.

De afgelopen tien jaar verbouwden we ons huis, waren we soms oprecht wanhopig omdat het echt nooit af leek te komen. Ziek en zeer waaide ook nog tussen neus en lippen door langs, en ik nam spontaan ontslag toen ik niet goed in mijn vel zat. Vervolgens eindigde dat alles als een modern sprookje want ik vervul inmiddels die ene functie waar ik zo mijn zinnen op had gezet. Mijn leven was een rollercoaster van lessen de afgelopen jaren, zoals dat gaat bij zovelen, en nu kabbelt het ineens, de stormen zijn voor even gaan liggen.

Maar dat boek, dat lag me maar aan te staren, ik durfde hem gewoon niet af te schrijven. Wat als het slecht was, wat als niemand het wilde lezen, wat als…..Het was dat ene ding waar ik maar mee bleef worstelen. Dat ene ding wat ik zo verschrikkelijk graag wilde en waar ik niet moedig genoeg voor was.

Lessen

Tijdens het schrijven van dat manuscript ontstonden er inwendige gevechten, voelde ik de rauwe realiteit van dat mens zijn. Schrijven is ook heel erg spitten, diep van binnen, en het legde een aantal zaken genadeloos bloot. Ik leerde lessen over mezelf, over mijn eigen worstelingen en vooral ook over mijn eigen akelige kantjes en onzekerheden. Ik verbaasde me soms oprecht over alles wat er uit dat brein van mij stroomde. Alles waar ik me weleens achter verschuil, alles wat ik zo graag wil zijn en alles wat ik niet ben. Alle truttigheid die er soms was en die schaamte om niks en om van alles.

‘Je bent een zondagskind’ zegt mijn moeder weleens. En ze heeft gelijk. Want met alles wat ik zo graag wil zijn en ook met alles wat ik niet ben, ben ik een bofkont eersteklas.

Er is maar weinig waar ik een grotere hekel aan heb dan aan het schoonmaken van de douche. Ik vind het gewoon een ondankbare klus, je loopt je gek te poetsen tot het kreng glimt en als je er vervolgens weer onder gaat staan is al dat werk weer door het putje verdwenen. ik vind het oprecht een gruwel.

‘Ze komt elke week, zegt een kennis tegen me als ik mopper over die rotdouche, en dan ben ik bewust niet thuis anders ga ik haar helpen’. Ze rolt nog eens extra met haar ogen om het drama nog wat aan te dikken en ik schiet in de lach. Tsja, je gaat de hulp niet helpen natuurlijk, ben je mal 😉

Steeds meer mensen in mijn directe omgeving hebben tegenwoordig een hulp in de huishouding. Poolse echtparen die elk stofje uit je huis verjagen, jonge studenten die wat bij willen verdienen en schrobben tot ze scheel zien of die rasechte poetser die als een witte tornado door je huis giert en niets liever wil in het leven dan schoonmaken. Toen ik er extra op ging letten bleek het ineens schering en inslag en ineens voelde ik me een tikkie ouderwets zonder.

Ik heb er geen behoefte aan, aan een poetsdame. Een beetje stof stoort me nou eenmaal niet, tijdens die zeldzame dag vrij doe ik meestal leuke dingen. En daar hoort schoonmaken dus niet bij. Dat soppen doe ik tussen de bedrijven door, voor het begin van mijn werkdag of een uurtje tijdens een luie zondag, of als ik heel erg veel zin heb 🙂 Haha, daar moet ik zelf om grinniken, om die opmerking. Ik wordt gewoon nooit een rasechte huisvrouw, en gelukkig verlang ik er ook niet naar.

Plantjes

Maar een hulp voor mijn douche zou ik stiekem dus wel willen, voor die douche en voor mijn plantjes.

Want serieus waar, die plantjes doen het gewoon niet zo lekker bij mij. Ik vertroetel ze, echt, maar ik geef ze standaard veel te veel water of net te weinig. Ineens worden ze dan plotsklaps bruin en ogen ze treurig. Wat ik dan ook probeer, niks werkt. Vanmorgen keek ik weer eens tevreden om me heen terwijl ik de deuren tegen elkaar open had gezet om overtollig stof alvast uit huis te jagen. Zag ik ineens een paar bruine blaadjes bij mijn favoriete plant. Vloekend bleek bij nader onderzoek ook een van mijn andere favorieten niet zo lekker in haar vel te zitten. Ik voelde eens aan de aarde, krabde nog eens op mijn hoofd en raakte lichtelijk overstuur. Ik kon maar 1 remedie bedenken.

Niet veel later kieperde ik beide planten met volle overtuiging in de groene kliko. De rest van mijn vrije middag heb ik gevuld met het uitkiezen van verse planten in een zalige groene winkel waar geen bruin blaadje te ontdekken viel. Mijn douchegordijn had ik wel voor het gemak even dichtgetrokken, want wat je niet ziet kan je ook niet irriteren. Die zorgen over de staat van mijn douche zie ik morgen wel weer onder ogen 🙂

Ergens kriebelt het al een hele tijd, maar ik kon de durf nog niet vinden. De durf om in mezelf te geloven en die eenmanszaak te starten. Het is nogal een ruige stap, dat vond ik zelf tenminste. Dat er ladingen mensen die dit elke dag in een vingerknip doen is een ander verhaal, voor mij is het een ding.

Ik moest dus moed verzamelen. En dat duurde even. De ja/nee’s kwamen zeer regelmatig aan bod. De nee’s bleven echter de overhand houden. Ik heb langzaam naar dit moment toegewerkt, ervaring opgedaan in het schrijven en mijn eigen stem gezocht. Inmiddels heb ik die stem gevonden. En mijn durf ook, al zat die iets dieper verstopt 😉 Jezelf verder ontwikkelen is ongeveer het leukste dat er is, nieuwe dingen aanleren, lof it!

Middenin de nacht, toen ik weer eens wakker lag en me verdiepte in mijn eigen mindset, viel ineens het kwartje. Ik wil het, vol overtuiging wil ik het. En dus ga ik het doen. Dankzij de bijnaam die mijn lieve vader me ooit gaf, zuster Kordaat, had ik ook meteen een alias voor mijn alter-ego :-). Kleine stapjes ga ik nemen, puur mijn eigen gevoel volgend. Ik heb geen haast en wil niet teveel tegelijk in die kruiwagen kieperen. Maar mijn enthousiasme draait overuren en de wilde plannen vliegen me om de oren, ik loop er oprecht van over.

Groei

Mijn eerste opdracht aan mezelf: geniet, ga genieten van die groei. En van alles dat er nu gebeurd. Ik ben veranderd in de manier waarop ik naar mezelf kijk. Ook weer die durf, die wordt steeds wat groter sinds ik uit dat rottige dal kroop. Ik was razend nerveus om die allereerste te posten, en hoe anders kijk ik nu naar mijn stukjes. Nog steeds kritisch, maar ik durf nu eindelijk trots te zijn. Ook op de foutjes. Ik hoef niet meer perfect te zijn van mezelf, zo ontzettend zalig voelt dat.

Dus ga ik schrijven, bladzijde na bladzijde, vanuit die bron heel diep van binnen. Dat boek komt er, meerdere wellicht, ik heb er op voorhand zelfs al een paar verkocht 🙂 Als dat geen cadeautje is!