Gisterochtend gingen we weer op pad, kwamen we een stukje dichter bij huis, verlieten we het prachtige meer van Annecy. De camping waar we een nachtje stonden had een geweldig fietspad vanaf de camping, echt ideaal, vanaf daar konden we alle kanten op. Ook richting een boulangerie die ik dus niet kon vinden. Ik bespaar jullie de details maar het was geen succesverhaal. Cynt had onbedoeld een toeristisch rondje te pakken bij een graadje of heet, de liefste was bezorgd, en de koffie niet helemaal vers meer bij terugkomst. Maar wel 2 verse baguettes voor onderweg gescoord, dat dan weer wel.

In mijn laatste blog had ik het al even over mijn liefde voor de bergen en mijn jeugdherinneringen daaraan. Gister reden we ook weer zo mooi, binnendoor, langs bergweides vol gele, paarse en witte bloemen en lang wuivend gras. Door prachtige bergdorpjes met schitterende houten huizen, alle balkons hadden grote potten met rode geraniums. En ook dat roept prachtige beelden op van vroeger.

De liefste en ik waren inmiddels weer ontspannen na het ochtend broodhaal-debacle 🙂 De autoraampjes stonden open, de frisse geur van buiten dwarrelde naar binnen en mijn haren wapperden in de wind. Het was warm gister, heel warm. We reden weer over prachtige wegen, langs steile rotswanden bekleed met hier en daar een bosje groen en stoere netten om vallend gesteente tegen te houden. In de Ardèche hebben we weleens een reparatie gezien van die netten. Al die gasten hingen in de touwen aan die massieve rotswanden, een waanzinnig gaaf gezicht.

Afslag

Naarmate de ochtend vorderde, werden imposante bergen langzaam maar zeker groen beboste heuvels. Grote velden met gemaaid gras lagen in de zon te drogen. Die geur is zo zalig, in combinatie met de rust en de stilte om ons heen. Ik zat helemaal ontspannen, te genieten van al dat moois. Tot het moment dat we een route barreé tegenkwamen en geen bordje deviation. Volgende afslag dan maar knikten we nog enthousiast. Maar de volgende afslag was ook route barreé, en die erna ook. Met zo weinig afslagen begon het inmiddels een dingetje te worden. Bij de volgende ‘afslag’ (denk karrespoor) gooide de liefste het stuur om. ‘Ik denk dat het wel kan’. Bij de liefste kan het al snel eigenlijk 😉

Hobbelend en bobbelend reden we het steeds nauwer wordende weggetje af( wat trouwens echt superprachtig liep, langs een imposante bomenrij en door uitgestrekte velden )Vervolgens kwamen we een enorme tractor met aanhanger tegen, en belanden we uiteindelijk weer op de doorgaande weg( waar we nog 3x een route barreé tegenkwamen, echt ongelofelijk) Maar we vonden aan het begin van de middag gewoon weer een lief campinkje vlakbij Ornans. Heel eenvoudig maar met een zalig zwembad en een prima broodjesservice.

Met de schuifdeur en de achterklep open was het afgelopen nacht zalig om buiten te slapen, de minicamping was doodstil. Ik keek weer naar die prachtige sterrenhemel vanuit mijn knusse bed ergens halverwege de nacht, en ik nam in gedachten alvast een beetje afscheid van dit prachtige avontuur. Met pijn in mijn hart, dat zeker. Het is schier onmogelijk om deze reis in woorden te vatten, wat hebben we veel gezien en meegemaakt. En wat was het fijn om vier weken samen te zijn. Om alles samen te beleven. Deze ervaringen gaan we samen nog maandenlang herbeleven.

Vanaf dag één op die boot richting Schotland, via Engeland en de eurotunnel naar Frankrijk en Spanje. En nu zijn we toe aan ons laatste campernachtje, en rijden we morgen terug naar huis. Maar wat kijk ik er naar uit om mijn kinderen weer te zien, om zalig bij te kletsen en bij te knuffelen. Dat is ook weer genieten. Au revoir France!

Gisterochtend werden we uitgezwaaid, door ons lieve Franse straatje, des hollandais gingen weer on route. We namen afscheid van vier stellen die ons elke dag goedemorgen bonjourden, die ons vol overgave aanmoedigden als we in de ochtend in de rivier gingen zwemmen, en die ons goedkeurende knikjes gaven als we s’middags aan een rood wijntje zaten. Elke dag probeerden we wat over en weer te kletsen. Van onze kant in middelbare school frans (meneer Timmer wat zou u trots op me zijn!) van hun kant inclusief gebarentaal zodat wij het konden volgen. Ze lachten wat af met zijn achten, wij moesten erom grinniken.  

Die dag reden we richting de alpen, de liefste en ik. Eerlijkheidshalve was die route niet heel erg bie, soms is dat zo helaas, het is niet altijd feest tenslotte. De camping waar we belanden was wel heel mooi, en naast een zalig zwembad, was er ook nog eens een prachtig uitzicht op de bergen om ons heen. Die avond zat ik mijmerend naar die bergen te kijken. Die paar huizen zo bovenaan een van de bergen, de slingerpaadjes, ik vind het altijd intrigerend. Ik ben altijd zo benieuwd hoe dat eruit ziet als je daar, zo hoog bovenop die berg, precies op dat punt staat en naar beneden kijkt.

Genieten

Maar ik kon met mijn fiets de camping niet af. Er was in de nabije omgeving niks behalve een drukke doorgaande weg. En op onderzoek uit kunnen is voor mij wel een vereiste, als dat niet kan vind ik zo’n camping nou eenmaal niks. De volgende ochtend gingen we dus blij weer op pad en wat een prachtige route werd dat. Wauw,wauw,wauw is een understatement. Over de col du Glandon en col de la Croix de Fair, zo geweldig mooi, de Franse Alpen. Ik kan het eigenlijk met geen pen beschrijven, ik was zwaar onder de indruk. Imposante bergtoppen waren nog bedekt met eeuwige sneeuw, wonderschone watervallen die uit rotsspleten leken te ontsnappen, en zich met hun woeste overweldigende kracht een weg baanden naar buiten. Ik kwam oprecht ogen tekort.

Onderweg stuitten we op twee stuwmeren, een lage en een hoge en man o man, wat was dat overweldigend allemachtig mooi. Het azuurblauw, de weerspiegeling, het was als een schilderijtje. Ik kon er geen genoeg van krijgen. En nog, als ik naar die foto’s kijk, sta ik weer daar, op dat punt. Dan zie ik al dat natuurschoon, en ben ik stil en verwonderd over zoveel pracht. 

Onderweg kwamen we heel veel fietsers tegen, stuk voor stuk bikkels, ploeterend omhoog. Vlak voor de top moesten we even inhouden, er liepen veel schapen op de weg en er reed een eenzame fietser voor ons. We gaven hem graag de ruimte voor zijn heroïsche prestatie, en toen we hem eenmaal inhaalden bedankte hij ons, duim omhoog. We glimlachten enthousiast naar elkaar, ik brulde nog een succes zijn kant op. Hij lachte en bikkelde door.

Wij treuzelden wat bovenop die top, maakten foto’s. Wat was dat zalig met het geluid van koeienbellen op de achtergrond. Vervolgens rommelden we naar beneden, zo langzaam mogelijk, want we wilden zo lang mogelijk van de route genieten.

Na een poosje haalde hij ons in, de eenzame fietser, met een bloedgang natuurlijk, op die fiets naar beneden. Hij grijnsde naar ons, wij lachten terug, duimen werden opgestoken, mooi was dat. Eenmaal onderaan die berg kregen we trek dus gingen we op zoek naar een boulangerie. Er was geen winkel te vinden, een hele poos niet, tot we langs een kleine tabac/presse reden die ook brood verkochten. Naast de winkel, op een bankje in de schaduw, zat de eenzame fietser. Volledig tevreden wat croissantjes te verorberen. We schoten alletwee in de lach en zwaaiden. Ik nam met een handgebaar mijn onzichtbare pet voor hem af, hij wenste ons nog een bonne vacance! Ik sprak al eens eerder over onverwachte ontmoetingen, dat ze als parels van je dag zijn, dit was er absoluut een in die categorie.

Grinnikend reden we door, de liefste en ik, met ons verse broodje. Niet veel later vonden we een mooi plekje aan het meer van Annecy. Bij een temperatuur van 31 graden stortte ik me in het prachtige azuurblauwe water. Niks meer aan doen zeg ik, dit was voor mij een absoluut perfecte dag!

Na die hele lange vakantie, die op voorhand eindeloos leek en voelde, gaat het toch zomaar ineens snel en komt het einde in zicht. We kamperen op een van onze ‘favorietjes’ aan de rivier de Ardèche. Elke dag zien we ladingen kano’s voorbijvaren. Ik peins er niet meer over om in zo’n ding te gaan, maar ik vind het enig om naar te kijken.

Op een flinke onweersbui na is het droog en heet, ongenadig heet. We drinken gekoelde rode wijn en slapen met de achterklep en de schuifdeur open. Geen kleffe nachten voor ons. De eerste nacht was dat wennen om zo ‘open’ te slapen, maar wat is het zalig zo helemaal buiten.

Als ik midden in de nacht wakker wordt kan ik vanuit mijn bed sterrenkijken. In de vroege ochtend, als we net wakker zijn, gaan we zwemmen in de rivier. Alle campinggasten slapen nog en de rivier is zo kalm en glad als een spiegel. Roofvogels cirkelen boven ons hoofd op zoek naar hun ontbijt, en de zon schijnt al heerlijk warm op mijn gezicht.

Die absolute stilte om me heen, ik zou dat moment voor eeuwig willen herbeleven. Op mijn gemakje de kreukels uit mijn gezicht zwemmen. Na die ochtendduik ga ik op pad voor een vers broodje, terwijl de liefste koffie zet. Wat een manier om je dag te beginnen. Ik ben dol op de ochtend, de rust en de belofte van een nieuwe dag.

We rommelen wat door de dag. Zwemmen eens wat, lezen een boek en houden siësta. We plakken nog een extra nachtje aan ons verblijf op deze camping en daarna nog een. Onverwacht blijven we een beetje langer dan we op voorhand gedacht hadden want het is zo fijn hier.

Heet

Gister gingen we een rondje fietsen. Er loopt hier namelijk een prachtig fietspad in de buurt, dus dat gingen we onderzoeken. Helaas liep het fietspad niet in de richting die wij op wilden, dus besloten we toch maar langs de doorgaande weg te fietsen. In die route zat volgens mij een colletje van de tweede categorie. Naar beneden ging zalig maar weer omhoog, mon dieu! En ik had het al zo warm.

Vervolgens belanden we ook nog midden in een wielerwedstrijd. Zie je het voor je? Al bonjourend werd ik door colonnes strakke mannen in gestroomlijnde pakken ingehaald. Vol enthousiasme begroette ze me, helemaal hartstikke gezellig. Met mijn laatste adem en een kop als een brulboei perste ik er nog een opgewekt bonjourtje uit, maar verder dan eentje kwam ik echt niet. Het was weer om te gieren 🙂 Die plons na dat stukkie fietsen voelde als een weldaad, en volgens mij kwam de stoom eraf.

Ergens onderweg hebben we ook nog wat rode wijn van een lokale wijnboer gekocht, die moesten we volgens haar echt eerst even proeven. Zo ’s morgens om een uur of tien is dat niet echt mijn favoriete bezigheid. Hij was wel heerlijk trouwens, en zij was zo overduidelijk trots op haar Domaine. Wij vinden het vooral leuk om direct bij een wijnhuis te kopen, in plaats van bij de supermarche. Net als de fruits et legumes bij kraampjes langs de kant van de weg. Overal vente direct van vers fruit en groente van het seizoen. We namen zakken met volle rijpe kersen, mooie abrikozen en twee geurende meloenen mee, wat een zaligheid.

Moet ik nog zeggen dat we genieten? Vast niet. Morgen weer on route, ook weer leuk.

Een geluksvogeldag in Frankrijk, zo’n dag was het vandaag. We waren weer onderweg vanaf een fijne camping, en hadden een richting gekozen op de kaart. Veel groen en golfjes (kijk maar eens op een detailkaart, groen en golfjes is meestal een belofte voor een mooie omgeving). We reden door de Haute Languedoc. Een vriendelijke omgeving noemde de liefste het. En hij had gelijk. 

Al die prachtige huizen onderweg, begroeid met bloeiende klimrozen, klimop en blauweregen, schitterend. Bijna elk huis heeft een knusse overdekte binnenplaats of veranda, en die zijn prachtig begroeid met allerlei soorten groen en bloeiende struiken. Oude huizen met die herkenbare grove stenen bouw, hun authentieke voordeuren en ouderwetse metalen kloppers. Dat is het voordeel van een keuteltempo, je ziet nog eens wat onderweg.

Dorpjes die ogenschijnlijk willekeurig zijn uitgestrooid, en uit de losse pols tegen een heuvel zijn blijven plakken. Hoe kan je dat nou niet prachtig vinden. Ik ben verliefd op die prachtige beelden, ben verliefd op Frankrijk bedenk ik me. We rijden langs enorme lavendelvelden, velden vol klaprozen, bloeiende oleanders in allerlei kleuren en lange rijen cipressen(wij noemen dat warmweer bomen :-)) Silhouetten van roofvogels steken scherp af tegen een strakblauwe hemel. Het zijn allemaal schilderijtjes, een constante stroom van schilderijtjes.

Zo langs al die slingerweggetjes zien we de natuur steeds ruiger worden, van de Haute Languedoc naar de Ardèche, en rijden we ruim vier uur over 200 kilometer. De met groen bedekte heuvels veranderen langzaam in ruige rotspartijen. Bloeiende cactussen ontspringen vanuit elke onmogelijke spleet, en een steile rotswand wordt door een enkele knalroze bloem onderbroken. De wonderen der natuur, sommige planten die zo sterk zijn dat kunnen leven op zo’n keiharde ondergrond. Daar kan je toch alleen maar bewondering voor hebben.

Prachtige oude fruitbomen staan langs de weg, vooral kersen, zwaar van de rijpe vruchten. En talloze wilde vijgenbomen, echt overal. Langs ravijnen schuin omhoog staan ze vol met vruchten stoer te stralen. Jammer dat je niet overal bij kan 🙂

Ik heb mijn eigen vijg verplaatst van zijn oude vertrouwde plekje, naar een plek achter in de tuin. Die legde bijna het loodje van die reis van een paar meter. Deze vijgenbomen overleven op rotsplateaus in de zinderende hitte, die zijn ijzersterk. We genoten, de liefste en ik, van deze waanzinnige natuur zo onderweg naar onze volgende bestemming. Richting de Ardèche en richting woeste, wilde stromen .

Frankrijk

Voor iedereen die nu denkt dat ik het helemaal steeds voor elkaar heb hier in Frankrijk, nee hoor, zeker niet. Ik heb bijvoorbeeld noodgedwongen het plassen op onmogelijke plekjes inmiddels tot een kunst verheven. Want een wc is er niet altijd onderweg. In mijn werk als verpleegkundige stel ik het plassen altijd uit, er is altijd wel iets wat ik eerst nog moet doen. Ik gok dat ik daar die 5 literblaas aan heb overgehouden, maar zelfs die moet op soms onmogelijke momenten worden geleegd.

En ook dat stuk zeep dat ik onderweg ergens kocht, omdat mijn eigen zeep op was, blijkt een ingebouwde scrub te hebben. Elke keer als ik ga douchen moet ik me dus met schuurpapier wassen, ook niet heel erg jottem. Maar als je dat soort geneuzel naast je neer kan leggen, is er niks mooiers dan zo te reizen. Lekker simpel, zonder luxe, en volop genieten van elke nieuwe dag.

Vanmiddag stonden we weer op een fijne plek. Ik had mijn afkoelplons inmiddels gemaakt en sprong daarna op de fiets om een boodschap te doen. In mijn uppie, rugzakje om, vind ik lekker. Voor het supermarktje waar ik heen fietste zat een zwerver, zijn wereldse goederen in een plunjebaal naast hem. Een blik bier en een pot olijven bij de hand, zijn bedelbordje plus muts voor hem op de grond. En ik werd er zo treurig van, van dat beeld.

Zomaar ineens kan je dat raken, die eenzaamheid, dat verdriet, het straalde ervan af. Ik ben altijd dankbaar voor mijn mooie leven en voor alle liefde om me heen, dat draag ik dagelijks met me mee. Misschien deels ook een gevolg van mijn werk, ik heb al zoveel ellende gezien. Maar ik voelde het extra op dat moment, die dankbaarheid voor mijn volle, rijke leven.

Spanje, wat was je zalig! Onze koude botten en verstijfde lijven, waren na een paar dagen weer volledig doorgewarmt door die stralende Spaanse zon. Van Spanje worden we blij, de liefste en ik, altijd. 

Maar na een paar dagen hebben we vaak ook weer zin om nieuwe gebieden te ontdekken, weer samen het toeval te laten bepalen wat we tegenkomen. Dus we pakten ons boeltje weer in en gingen vamossen.

Mensen om me heen vragen me weleens wat ik daar nou aan vind, om steeds maar op weg te zijn. Steeds maar in de auto, en steeds maar weer op zoek naar een nieuwe plek. Dat snap ik hoor. De ene keer treffen we het beter dan de andere, en dan blijven we daar gewoon maar één nachtje. Wij vinden het gewoon echt ontzettend zalig. We zijn niet gemaakt voor altijd op een plek, niet meer. Ieder zijn vakantie tenslotte, en dit is de onze.

Wij rijden onderweg langs de prachtigste plekjes. Door lieve romantische, of juist langs uitgestorven en verwaarloosde dorpjes. We zien overweldigende watervallen en drooggevallen beddingen, smalle en hele, hele smalle weggetjes maar vooral heel veel mooie natuur. En in tegenstelling tot Schotland, komen we in Frankrijk soms uren geen mens tegen, voor ons is dat de ultieme roadtrip.

Samen in de auto, muziekje aan of soms alleen maar stilte. Kletsen of juist niet, soms serieuze gesprekken en soms de slappe lach. Wij houden ervan, de liefste en ik. Vierentwintig uur per dag op elkaars lip en uit de dagelijkse routine, bezig en toch niet. Daarbij rijden we meestal maar een uur of drie per dag. Soms vinden we een pareltje, soms alleen een overnachtingsplek.

Roadtrip

Als we in de buurt zijn gaan we in Spanje altijd wel even een paar dagen naar Nautic Almata, en ondanks dat de camping groot is, vinden wij het een fijne plek. Het is steeds weer een soort van thuiskomen. Toen onze dochters klein waren, zijn we er ook een aantal keer geweest. In het hoogseizoen, en daar moet ik nu oprecht niet meer aan denken. Tijdens het laagseizoen is de camping heel anders, veel fijner.

In Frankrijk zijn er een paar campings waar we weleens naar terug gaan, tussen het ontdekken van nieuwe plekken door. En aangezien wij altijd buiten het seizoen kamperen is het er nooit gierend druk. Zoals Camping Domaine Sainte Madeleine in Parc National du Mercantour, ook een superfijne plek.

Gister vonden we ook weer een snoepje, puur toevallig weer, dat zijn de allerfijnste en ik voel me dan altijd zo’n bofkont. We wilden vanuit Spanje niet te lang rijden, en omdat we binnendoor rijden, leggen we ook geen enorme afstanden af. Het weer was zo mooi, en ik wilde nog graag wat zwemmen en mijn fijne boek uitlezen aan het eind van de middag.  

Na het ontbijt pakten we dus ons boeltje in, plonsten we nog even in de Spaanse zee en kozen een ongeveer richting. Dit keer voerde onze roadtrip ons richting de Haute Langedoc, een waanzinnig mooi gebied. We spraken af tot een uur of half twee te rijden, dan was het wel weer mooi geweest. En het gebied was inderdaad prachtig. Onderweg stopten we hier en daar, genoten we van de vergezichten, de slingerwegen en de altijd imposante bergen.

En heel snel vonden we een nieuw fijn plekje. Soms duurt het even, dat vinden van een fijne plek. Deze plek had rust en ruimte, een prachtig zwembad, onderaan de camping een kabbelende rivier met waterval en op fietsafstand een dorpje met bakker. Een uur later lag ik te plonsen, fietsten we nog even het dorpje in en genoten we van een prachtige omgeving.

Heerlijk zo’n roadtrip!

Vanmorgen gingen we weer op weg, de liefste en ik, en reden we door de Cevennen. Een prachtig gebied met ruige natuur, wilde rivieren en imposante rotspartijen. Schitterend om te zien en daar blijft het wel bij. Want die wilde rivieren, dat is voor mij een dingetje geworden.

Een paar jaar terug waren we voor het eerst weer met zijn tweetjes op vakantie naar de Ardèche. Ook een geweldig gebied in Frankrijk en ook met adembenemende ruige natuur. We stonden met onze tent aan de rivier de Ardèche. De liefste had het geniale plan opgevat om vanaf Vallon pont d’arc, met een kano, die rivier af te varen. ‘Is leuk Cynt, echt’ zei hij vol overtuiging. Ik zag mezelf al helemaal gaan natuurlijk, over die woeste, wilde stroomversnellingen, supergaaf. Hoe schattig was dat, dat ik dacht dat dat leuk zou zijn. ’Tuurlijk’ zei ik vol overtuiging’ gaan we doen’!

Kano varen

Bij het krieken van de dag moesten we ons melden, ergens bij een kano verhuurder. Van daaruit werden we naar ons vertrekpunt gebracht. We kregen instructies, wat we moesten doen als we uit de kano vielen. We kregen zwemvesten en waterdichte bakken voor onze spullen. Het bleek een hele operatie en bij mij begon het al enigszins te kriebelen, een soort ‘spijt als haren op mijn hoofd’ gevoel. Maar de liefste stond te trappelen van enthousiasme en ik wilde geen spelbreker zijn, het kwam vast goed allemaal. Mijn ervaring met een kano was tot dan toe een beetje varen over de sloten van Uitgeest en dat ging altijd super. Hoe moeilijk kan het zijn tenslotte?  

En het eerste stuk ging ook echt heel fijn, door zo’n kloof varen met je kano is echt spectaculair. We hadden broodjes en drinken mee, de eerste stroomversnellingen gingen supergoed en we vonden een mooi strandje voor de lunch. Ik ontspande zowaar helemaal. Wat een ervaring en tof dat het zo lekker ging. Tot we op een gegeven moment toch bij wat heviger stroomversnellingen aanbelanden en ik lichtelijk in de stress raakte.

Wilde stromen ijskoud water gierden vol overtuiging langs vervaarlijk uitziende rotspartijen en ik moest die kano er wel op de juiste manier doorheen loodsen. En als je eenmaal nerveus wordt, gaat het natuurlijk mis. Heel erg mis. We gingen vol overtuiging om. De bril van de liefste, die met een touwtje om zijn nek zat, belande ondanks dat touwtje op de bodem van de Ardèche. Ik vergat in de consternatie dat ik mijn benen vlak moest houden als ik in het water belandde (oja komt dan altijd net effe te laat )

Ik heb nog nooit eerder in mijn leven zulke blauwzwarte billen gehad, want die rotsen gaven mooi niet mee. De rest van die tocht moest ik dus aanwijzingen geven, langs al die razende stroomversnellingen. Zonder bril ziet de liefste namelijk niet veel en hij was de stuurman. Met de zenuwen volop in mijn lijf en samengeknepen ( hele pijnlijke) billen, ploeterde ik dapper door en niet veel later haalden we de eindstreep. Misselijk van opluchting zat ik in het busje terug naar de auto. Dit avontuur had absoluut on-afgestreept op mijn bucketlist mogen blijven staan. Doe mij de sloten van Uitgeest maar 🙂

Tijdens het tikken van deze terugblik, hebben we de Cevennen al achter ons gelaten. De liefste rijd sneller, dan dat ik een stukje kan schrijven. Inmiddels zijn we in een zonovergoten Spanje aanbeland, daar hebben we ook een favoriet plekje elk voorjaar.  Vol enthousiasme stortte ik me, begin van de middag, in de woeste, wilde golven van de middellandse zee. Geen enkele rots in de buurt en ik stond lekker op mijn eigen benen. Want ik ben echt dol op allerlei soorten natuurlijk water en woeste stromen vind ik zalig, overal waar ik kom kent mijn enthousiasme geen grenzen. Maar die wilde stromen in met een klein bootje, mij niet bellen 🙂

Pas twee weken, gister was het op de dag af pas twee weken geleden dat we aanmonsterden op de Ferry, richting Schotland. Vol verwachting begonnen we aan onze reis. We gingen een hele maand lang doen, waar we zin in hadden. Een maand lang op de bonnefooi zien, waar de wind ons zou brengen. Genieten van al het moois op deze wereld, en vooral genieten van elkaar. Zonder al teveel te plannen en zonder veel afleiding, met zijn tweetjes op een paar vierkante meter.  We genieten er altijd wonderwel van. Die twee weken voelen als drie maanden, zoveel hebben we al gezien en meegemaakt.

Het indrukwekkende Schotland en al zijn pracht. Er kwamen talloze schitterende landschappen tijdens deze reis voorbij, als uit een boekje, oogstrelend. We misten de zon maar genoten van de vriendelijkheid van al die schotten.

Zoals die keer dat de wandelschoenen van de liefste het hadden begeven. We waren inmiddels van John O’Groats weggereden en vroegen tijdens het doen van wat boodschappen bij het eerstvolgende dorpje, aan de kassajuffrouw waar de dichtstbijzijnde schoenenwinkel was. Wat volgde was druk overleg met een andere klant, en een uitgebreide aanwijzingen richting een fijne winkel. Ze wilde zelfs wel even voor ons uit te rijden, als dat nodig zou zijn. Zoveel behulpzaamheid hadden we niet verwacht. We hebben het aanbod afgeslagen, en de betreffende winkel zonder problemen gevonden, maar wat een superlief aanbod.

Zon

En ook Engeland was prachtig. De Engelsen waren bijzonder vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Het blijft spijtig dat het weer ons een hele andere kant op dwong. Want we hebben vooral een overvloed aan kou en regen gekregen tijdens die eerste twee weken. Een volledig stralende dag hadden we nog niet gehad, zelfs niet toen we eenmaal in Frankrijk waren.

Gister nog kregen we een hele lading regen, wederom, alsof de sluizen opengingen. Wat heb ik ernaar verlangd, naar een warme, zonnige dag. Naar puffen van de warmte, en naar vervolgens afkoelen in de rivier. Dat overweldigende gevoel van dat verkoelende water op je warme huid, en de keuze tussen bikini of badpak, in plaats van tussen warme schoenen en een jas. Keren en smeren, met die uitbundige zon schijnend op mijn gezicht en mijn koude lijf.

Afgelopen nacht moest ik uit mijn warme bedje, want mijn blaas riep hoge nood. Merde. Ik ben er nooit echt fan van om er ’s nachts uit te gaan en als het even kan stel ik het uit. Ik lig altijd zo lekker. Maar goed, de roep der natuur liet zich niet sussen. Dus ik trok een ponnetje over mijn hoofd en stapte mijn bed uit. Natuurlijk had ik knus in mijn warme holletje even geluisterd of het inmiddels droog was buiten, of die hele dag regen eindelijk ten einde was. Ik wenste met heel mijn hart dat het helder zou zijn buiten, en ik durfde oprecht bijna niet omhoog te kijken. Bang voor een teleurstelling.

Mezelf vermannend deed ik dat toch en mijn adem stokte in mijn keel. Ontelbaar veel sterren stonden te stralen boven mijn hoofd, zo mooi. Zonder kunstlicht zijn die sterren overweldigend. Als gebiologeerd stond ik ernaar te staren, bijna vergetend dat ik eigenlijk nog een ander klusje had waar ik mijn bed voor uit was gekropen. Hoe koud het ook was in mijn ponnetje, ik had bijna geen zin om weer naar dat warme plekje terug te gaan. Super allemachtig prachtig zo’n lucht. Zelfs de liefste moest het ontgelden, die heb ik er wakker voor gemaakt (die was ook blij hoor, die mag ik daar altijd voor wakker maken :-))

Opgewonden als een klein kind wilde ik eigenlijk niet meer slapen, verlangend naar die zon. Uiteindelijk toch maar gedaan natuurlijk, beetje gek om wakker te blijven. Onnodig te zeggen dat ik echt heel erg verschrikkelijk genoten heb van die aller allereerste volop zonnige dag.

Morgen richting Spanje, daar vind ik het ook altijd zo fijn, kamperen aan zee.